pedagog

  Opublikowano przyjęty przez Radę Ministrów projekt ustawy Prawo oświatowe ( Dz. U. z 2025 r. poz. 1043 - Projekt nowelizacji z dnia 27 marca 2026 r.)   w zakresie  praw i obowiązków ucznia. Jeśli ktokolwiek chciałby opinii na temat zasadności tej regulacji, to wystarczy, że wrzuci do AI zapytanie o wartość proponowanej zmiany.  Znający obecne prawo oświatowe i byli lub są jeszcze nauczycielami zorientują się, że ministra Barbara Nowacka kontynuuje swoją propagandową walkę o pozytywny wizerunek dla wdrażanej pseudoreformy. Prawdopodobnie rządzący liczą na to, że dzięki tej ustawie powiększą grono zwolenników w przyszłorocznych wyborach, bo przecież nie o prawa ucznia i jego obowiązku w istocie tu chodzi.   AI odsłoni pozór zapisanych w ustawie rzekomych zalet, które można odczytać w perspektywie teorii wychowania humanistycznego i troski władz o polską demokrację. Zobaczmy na czym polega manipulacja semantyczna MEN:  Po pierwsze projekt akce...

  Dziś publikuję przesłaną mi z prośbą o umieszczenie w blogu  recenzję książki, której jakiś czas temu także poświęciłem uwagę. To monografia Andrzeja Paradysza zatytułowana „TRANSFORMACJA CYFROWA SZKOLNICTWA WYŻSZEGO W KONTEKŚCIE ZRÓWNOWAŻONEGO ROZWOJU. ZARYS PROBLEMATYKI”, która została wydana w 2025 r. w Poznaniu przez Wydawnictwo Naukowe   FNCE. Autorem poniższej recenzji jest p rof. dr hab. Tadeusz Wawak z Uniwersytetu Jagiellońskiego, wybitny ekspert w zakresie badań szkolnictwa wyższego: "W opiniowanej pracy Andrzej Paradysz przedstawił zarys szkolnictwa wyższego w Polsce na tle globalnych przemian oraz ewolucję uczelni w dobie cyfryzacji, (de)globalizacji oraz rosnącej roli wiedzy jako kluczowego zasobu rozwoju. Szczególną uwagę zwrócił na bardzo ważną rolę jaką pełni obecnie w szkolnictwie wyższym cyfryzacja (dygitalizacja, digitalizacja) i rodząca się transformacja cyfrowa, skierowana do studentów, wszystkich pracowników szkół wyższych, której znacze...

        Andrzej Janowski (1935-2020) to po Aleksandrze Kamińskim wybitny uczony-pedagog krytycznie myślący i twórczo poszukujący bardziej zindywidualizowanego a zarazem uspołeczniającego  podejścia do kształcenia i wychowania młodych pokoleń, które jest oparte na naukowych podstawach. Harcmistrz-profesor nauk humanistycznych w dyscyplinie pedagogika poprzedza własne spojrzenie na dzieje harcerstwa na ziemiach Polski pod zaborami przełomem w pedagogice światowej, który jest określany mianem pedagogiki reformy/ pedagogiki nowego wychowania.  Co z tego, że od przełomu XIX i XX wieku pojawiła się "(...) krytyka tradycyjnej szkoły za formalizm, sztywną organizację, kształtowanie ludzi biernych i izolowanie młodzieży od życia" (s.7), skoro mamy 2026 rok i deformę edukacji szkolnej wprowadzaną w sposób formalistyczny, pseudonaukowy, podtrzymującą sztywną organizację edukacji i izolującą młodzież od życia. Zostawmy jednak szkołę na uboczu, bo harcmistrz A. Janowski...

  W Krakowie odbędzie się dziś debata harcerzy o harcerskości, bo ta przenika z przeszłości do teraźniejszości z nadzieją na zarysowanie przyszłości ruchu, który liczy sobie już ponad sto piętnaście lat. Wyrosłe z ruchu skautowego polskie harcerstwo rozwijało się najpierw na naszych ziemiach pod zaborami, by odzyskać wolność działania w 1918 roku do wybuchu II wojny światowej.    Ani czas okupacji niemieckiej, ani socjalistycznego totalitaryzmu nie doprowadziły do jego zniszczenia, chociaż poziom sowietyzacji ZHP w okresie PRL prowadził do jego  możliwej a  nawet częściowej degeneracji (Harcerska Służba Polsce Socjalistycznej). Po przełomie ustrojowym ówczesna nomenklatura partyjno-"harcerska" uwłaszczyła się na majątku tej organizacji.    Od kilku lat prowadzę badania partycypacyjne z utalentowanymi licealistami łódzkiego województwa, którzy są od wielu lat aktywni w ruchu harcerskim pełniąc w nim kluczowe funkcje w podstawowych jego jednost...

  (Grafika wygenerowana i opracowana we współpracy z narzędziem AI ChatGPT - OpenAI)   Problem nie tkwi w technologii cyfrowej, lecz  zaczyna się wtedy, gdy opis zastępuje rzeczywistość.  Mam dość straszenia rodziców, nauczycieli i liderów opinii publicznej rzekomo katastrofalnymi skutkami korzystania przez dzieci i młodzież z technologii cyfrowych.  Rozumiem mechanizmy, które podtrzymują tę narrację: można na niej zarabiać, publikować kolejne raporty, książki i „diagnozy”, budować widoczność medialną. Jednak wtedy, gdy badania podporządkowane są hipotezie samosprawdzającej się,  nie odzwierciedlają rzeczywistości, lecz ją zastępują własnym opisem . Pedagogika — jeśli ma pozostać nauką — nie może być zakładnikiem ideologicznych,  emocjonalnych narracji. Tymczasem obserwujemy zjawisko selektywnego eksponowania negatywnych korelacji (często z badań sondażowych), przy jednoczesnym pomijaniu danych bardziej złożonych, kontekstowych, niejednoznacznych. W ...

  Największym zagrożeniem dla edukacji nie jest ani konserwatyzm, ani progresywizm, lecz ich ideologizacja, czyli utrata zdolności do myślenia w kategoriach proporcji, kontekstu i odpowiedzialności za rozwój młodych pokoleń.  Debata o edukacji zbyt często toczy się w kategoriach przeciwstawnych orientacji: konserwatyzmu i progresywizmu, przymusu i swobody, kontroli i autonomii.  Każda z tych par buduje pozór wyboru, który w istocie jest fałszywy. Wychowanie nie polega bowiem na opowiedzeniu się po jednej ze stron, lecz na utrzymywaniu napięcia między nimi.  Dlatego pytanie o „powrót konserwatyzmu” w edukacji jest źle postawione. Nie chodzi o powrót ideologii, lecz o coś znacznie bardziej fundamentalnego: o zdolność systemu wychowania do zachowania równowagi w warunkach narastającej niestabilności społecznej. Zwrot konserwatywny, który obserwujemy w wielu państwach Unii Europejskiej i w USA, nie wziął się znikąd, ale też nie jest wyłącznie efektem kampanii politycznyc...