piątek, 21 września 2012

Odsłona antysolidarnościowej destrukcji polskiej edukacji






Sytuacja społeczno-polityczna w naszym państwie coraz wyraźniej staje się zbieżna z wcześniejszymi, jak i obecnymi raportami polskich naukowców na temat parcjalnych destrukcji polskiego systemu oświatowego i szkolnictwa wyższego. Nie bez znaczenia dla edukacji na różnych jej poziomach jest polityczna socjalizacja, a więc wszystkie te czynniki niezamierzone i zamierzone sprawujących władzę oraz elit tego państwa, które czynią pozornymi, fikcyjnymi a częściowo i toksycznymi szereg rozwiązań strukturalnych, w tym prawnych i symbolicznych (kulturowych) w procesie wychowania i kształcenia młodych pokoleń w naszym kraju.

(fot. Referuje dr hab. Ireneusz Krzemiński, prof. UW w Supraśłu w czasie XXVI LSzMP KNP PAN)


Mówił o tym, inaugurując swoim wykładem XXVI Letnią Szkołę Młodych Pedagogów KNP PAN - dr hab. Ireneusz Krzemiński, prof. Uniwersytetu Warszawskiego, kiedy uwalniając rąbka tajemnicy na temat socjologicznych diagnoz polskiego społeczeństwa z perspektywy zniszczenia w nim nie tylko dziedzictwa Solidarności lat 1980-1989, ale i zmarnotrawienia szans w ciągu ponad 23 lat systemowej transformacji na budowę społeczeństwa obywatelskiego, solidarnego, otwartego. Po raz kolejny, pomimo niezwykle wartościowego poznawczo wykładu Gościa Szkoły uzyskaliśmy potwierdzenie, że socjolodzy nie czytają raportów z badań pedagogów na poruszane przez nich tematy, gdyż zapewne wydaje im się, że jak dodadzą do wystąpienia czy artykułu pojęcie "wychowanie", to rzeczywiście będą mogli jawić się kompetentnymi znawcami także tej problematyki. My jednak uczymy się z tekstów naszych koleżanek i kolegów socjologów, bacznie śledzimy ich dokonania, gdyż kluczowy jest dla nas kontekst społeczny procesów, które generują jakość polskiej edukacji. Wartościowa, chociaż i smutna poznawczo okazała się dla nas diagnoza stanu rozpadu solidarności w naszym społeczeństwie, jaką postawił wspomniany tu Ireneusz Krzemiński.

Na szczęście nie jestem osamotniony w przypominaniu nie tylko młodemu pokoleniu Polaków - jak chciałby tego prof. UW I. Krzemiński - ale przede wszystkim elitom i b. działaczom Solidarności, że docenione na całym świecie, przełomowe w jego dziejach wydarzenie obalenia w Europie Środkowo-Wschodniej tzw. sowieckiego reżimu w państwach socjalistycznych, zostaje z każdym rokiem trwania nowego ustroju zaprzepaszczane i dewaluowane. Jak mówił I. Krzemiński: ten wyjątkowy w świecie solidarnościowy ruch pokojowy, dzięki któremu upadł koszmarny reżim, jest już tylko wydarzeniem historycznym, które lepiej funkcjonuje w świadomości społecznej, zbiorowej Europejczyków czy na świecie, niż w naszym kraju. Słusznie zatem docieka socjolog: Czy polska młodzież miała w toku edukacji szkolnej zajęcia na temat Solidarności jako ruchu protestu typu non violence, a nie legendy czy mitu.

Z badań socjologów wynika, że "Solidarność" jest nieobecna w pamięci młodych, natomiast żywa tylko i jeszcze w pamięci dorosłych uczestników tych wydarzeń.
Tamto doświadczenie jest szczególne, a przecież wciąż słabo opracowane socjologicznie. Nic dziwnego, że socjolodzy szukają w tym doświadczeniu właściwej inspiracji teoretycznej dla opisania i zrozumienia fenomenu zjawiska oporu poltycznego, które odzwierciedla zarazem pewien szczególny stan zniewalanego przez dziesiątki powojennych lat społeczeństwa. Profesor Krzemiński dociekał zatem, jak to jest możliwe, że w rzeczowym i przyrodniczym porządku świata powiodła się socjalizacja nowych członków społeczeństwa, dzięki którego członkom, ich woli działania, eksperymentowaniu nad jakością pewnych wzorców i postaw udało się ukształtowanie wzorów zachowań tworzących zarodek ludzkiej wspólnoty?

To właśnie polska solidarność społeczna lat 80. i 90. XX w. pozwoliła na przekroczenie ram ludzkiej kalkulacji, konieczności, lęku i strachu przed konsekwencjami zaangażowania się w opór. Ówczesne doświadczenie wspólnoty opartej na personalistycznym i chrześcijańskim założeniu, że człowiek jest osobą i ma prawo decydować o swoim losie, prawo do swobody wypowiedzi, występowania na forum, określania swoich potrzeb, okazywania szacunku dla innych, ale i aktywnego dbania o siebie, wymagało wspólnego pola doświadczeń! Dzisiaj, po tylu latach wojen na górze i na dole, ma miejsce dezintegracja tak w grupie byłych aktywistów Solidarności, którzy już nie spotykają się ze swoimi dawnymi kolegami, a gdy do wspólnych kontaktów dochodzi, to nie chcą już wypowiadać się o tym, co ma miejsce dzisiaj w naszym kraju.


Jak to było możliwe że to doświadczenie wspólnoty było tak powszechne? Zdaniem prof. I. Krzemińskiego: przyczyniła się do tego specjalna forma organizacji solidarnościowego ruchu, jaką były nieustannie prowadzone zebrania. Ludzie do dziś pamiętają dyskusje, w trakcie których każdy, niezależnie od wyksztalcenia i statusu społecznego mógł zabierać głos. Solidarność wytworzyła całkowicie spontanicznie formę bezpośredniej demokracji. Podejmowano uchwały i kontrolowano oddolnie przedstawicieli związku. To właśnie budowało wartość wspólnoty, a zarazem było w tym ruchu autentyczne i zachwycające, że ludzie mogli głosować, wypowiadać swoje opinie przy pełnym poszanowaniu siebie. Niewątpliwie ogromny wkład wniosła tu nauka Jana Pawła II, który był ideowym, aksjologicznym zapleczem dla całego ruchu. To właśnie Papież z Polski uświadomił, że każdy jest osobą, że prawa człowieka jako obywatela są naturalne i nikt nie może ich mu zabrać czy dać.


Znakomicie podkreślił I. Krzemiński, że uczestnictwo w Solidarności było źródłem osobistego rozwoju ludzi, gdyż dzięki niemu ludzie rozwijali się dociekając prawdy historycznej, społecznej, oni nagle zaczęli się interesować wszystkim. Robotnicy nagle zaczęli chodzić do teatru. To był element wzrostu refleksyjności, samorefleksji. To także generowało chęć rozumienia innych. Dzisiaj nastąpiło załamanie tamtego doświadczenia. Nie ma tolerancji, nie ma chęci zrozumienia innych. Mamy konkurujące ze sobą wspólnoty, które są zamknięte i walczą o narzucenie swojego stanowiska innym.

O tym jednak, jak należy dzisiaj kształtować warunki życia wspólnotowego, niech mówią i piszą już pedagodzy, bo w świetle wiedzy naszego socjologa, który nie zna ani historii teorii i praktyki kształcenia, ani tez jego różnych modeli, można tylko wyważać dawno otwarte już drzwi. Sformułowana przez Krzemińskiego diagnoza, jakoby polska szkołą źle kształciła do wspólnotowości, było wysoce potoczne. Z jednym tylko mogę się zgodzić, że warto badać kategorię wspólnotowości i zastanawiać się nad tym, jak uruchomić czynniki warunkujące wspólnotowość, by narastający z każdym rokiem stopień antysolidarności nie groził destrukcją naszego życia.

czwartek, 20 września 2012

TOP-owe czasopisma naukowe nauk pedagogicznych

W związku z tym, że niektórzy czytelnicy upominają się o informację na temat pedagogicznych czasopism naukowych, w których artykuły są wyżej punktowane, niż te w wykazie MNiSW listy B, przypominam o wcześniejszym wpisie na ten temat oraz uzupełniam go o pozostałe czasopisma (w nawiasie jest nr ISSN):


1) Jedynym i najlepszym polskim czasopismem na liście A (Journal Citations Report) jest anglojęzyczny kwartalnik (red. naczelny: prof. dr hab. Stanisław Juszczyk)
"NEW EDUCATIONAL REVIEW" (1732-6729) - 15 pkt

Natomiast na EUROPEJSKIEJ LIŚCIE - ERIH znalazły się:


1) "RUCH PEDAGOGICZNY"
(red. naczelny: prof. dr hab. Stefan Mieszalski) - (0483-4992) - 12 pkt.


2) "EDUKACJA"
(red. naczelny: dr hab. Michał Federowicz) - (0239-6858) - 10 pkt

3) "EDUKACJA DOROSŁYCH"
(red. naczelny:dr hab. Ewa Skibińska (1230-929X) - 10 pkt

4) "KULTURA I EDUKACJA"

(red. naczelny: prof. dr hab. Ryszard Borowicz) - (1230-266x) - 10 pkt

5) "KWARTALNIK PEDAGOGICZNY"
(red. naczelny: prof. dr hab. Mirosław S. Szymański) - (0023-5938) - 10 pkt

6) "STUDIA EDUKACYJNE"
(red. naczelny: prof. dr hab. Zbyszko Melosik) - (1233-6688) - 10 pkt

7) "STUDIA PEDAGOGICZNE" -
(red. nacz.: prof. dr hab. Henryka Kwiatkowska) - (0081-6795) - 10 pkt

8) "TERAŹNIEJSZOŚĆ - CZŁOWIEK - EDUKACJA"
(red. naczelny: prof. dr hab. Mieczysław Malewski) - 10 pkt


Ufam, że nie tylko naukowcy, ale i studiujący pedagogikę, będą sięgać do tych czasopism, zamiast na strony typu: ściąga.pl.

środa, 19 września 2012

Rodzice, dzieci i wnuki pedagogicznej nauki



Światy życia codziennego uczestników interakcji wychowawczych są tematem wiodącym tegorocznej Letniej Szkoły Młodych Pedagogów Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN. Jedyna w swoim rodzaju forma pracy z młodymi naukowcami po raz dwudziesty szósty okazuje się ważnym wydarzeniem w akademickim środowisku pedagogicznym, bowiem łączy w sobie wielość światów jego codzienności, które - dzięki oryginalnej formie obrad - stają się szczególnym doświadczeniem w życiu każdego z jej uczestników. Znakomita organizacja LSzMP KNP PAN, której podjął się zespół naukowców z Wydziału Pedagogik i Psychologii Uniwersytetu w Białymstoku (UwB) pomnaża wartość tego, co staje się udziałem wielu pokoleń naukowców.
(fot. Inauguracja obrad: A. Korzeniecka-Bondar, M. Dudzikowa, B.Śliwerski, M. Sobecki)

Obrady zaszczycił swoją obecnością prorektor ds. dydaktycznych i studenckich UwB andragog, dr hab. Jerzy Halicki, prof. UwB oraz dziekan Wydziału Pedagogiki i Psychologii -
dr hab. Mirosław Sobecki, prof. UwB. Są cały czas obecni w trakcie trwania Szkoły wszyscy członkowie Kolegium Dziekańskiego wraz z władzami poprzedniej kadencji, dzięki którym doszło do tej inicjatywy. Mam tu na uwadze b. rektora UwB - prof. dr hab. Jerzego Nikitorowicza i b. dziekan Wydziału Pedagogiki i Psychologii - dr hab. Elwirę Kryńską, prof. UwB. Osobą kierująca Szkołą z ramienia Gospodarzy (w roli Prezydencji) jest prodziekan ds. Studiów Niestacjonarnych dr Alicja Korzeniecka-Bondar, natomiast z ramienia Komitetu Nauk Pedagogicznych całością "akademickiej orkiestry" dyryguje od dziewiętnastu już lat niestrudzona, oddana młodym naukowcom prof. zw. dr hab. Maria Dudzikowa z UAM w Poznaniu, wiceprzewodnicząca KNP PAN. Gospodarze wręczyli prof. M. Dudzikowej piękną, kryształową statuetkę z podziękowaniem za Jej wieloletnie kreowanie Szkół KNP PAN.

(fot. Wiceprzewodnicząca KNP PAN - prof. Maria Dudzikowa)


Na załączonej fotografii widać dorobek naukowy LSzMP, który jest bogatym zbiorem recenzowanych prac zbiorowych pod wspólną nazwą: "Zeszyty Naukowe. Forum Młodych Pedagogów", w którym zostały opublikowane wyselekcjonowane artykuły doktorantów i asystentów. Odzwierciedlają one nie tylko zainteresowania i pasje badawcze młodych naukowców, ale i są w wielu przypadkach ich pierwszymi publikacjami naukowymi odsłaniającymi założenia własnych badań lub fragmenty ich wyników. Studiując kilkanaście zeszytów można zauważyć, jakie problemy badawcze stawały się w poszczególnych latach godnymi ich empirycznej weryfikacji oraz jak zmieniały się orientacje metodologiczne młodego pokolenia pedagogów. Redaktorami Zeszytów są za każdym razem Organizatorzy LSzMP-ich sekretarze naukowi, którzy - jak porównamy ich akademicki status sprzed lat, nie zmarnowali swojej szansy i przeszli kolejne stopnie akademickiego awansu. Szkoła ma zatem nie tylko "naukowe dzieci", a więc wypromowanych już doktorów nauk humanistycznych w dyscyplinie pedagogika, ale i "naukowe wnuki", jakimi są już dzisiaj doktorzy habilitowani.

(fot. Prezentacja Zeszytów Naukowych. Forum Młodych Pedagogów KNP PAN")


To prawda, że nie wszyscy wspięli się na wyżyny, że tylko część spośród wszystkich uczestników Szkół dołączyła do grona akademickiej rodziny, powiększając wydatnie jej dorobek i wnosząc istotny wkład w rozwój nauk pedagogicznych. Trzeba jednak pamiętać, że Szkoła nie jest obowiązkiem, ale ofertą KNP PAN dla poszukujących wiedzy, wsparcia, oczekujących naukowej konsultacji z zapraszanymi do Szkoły mistrzami czy pragnących skorzystać z szansy na bezinteresowne spotkanie z naukowcami, którego efektem może być, ale nie musi, ich dalsze zaangażowanie się w naukę. To właśnie dla nich, dla młodych pedagogów konstruowany jest z rocznym wyprzedzeniem temat wiodący kolejnej Szkoły, zapraszani są do udziału w niej wykładowcy, eksperci, najlepsi znawcy problematyki, którzy reprezentują nie tylko odmienne orientacje, paradygmaty badawcze, ale i szkoły, modele czy podejścia teoretyczne do wiodącego problemu obrad.



(fot. Dyskusja profesorów: Elżbieta Tarkowska i Maria Czerepaniak-Walczak)

W czasie LSzMP młodzi mogą nie tylko słuchać zaproszonych wykładowców, ale i dyskutować z nimi, zadawać im pytania, spierać się o racje lub dociekań wyjaśnień, dzięki którym lepiej poznają najnowsze zdobycze wiedzy, mogą ją lepiej poznać i zrozumieć. Tu nikt nikomu nie wystawia ocen. Nie ma też egzaminów, bowiem te zdaje się w czasie własnej drogi akademickiego rozwoju i zaangażowania. W Szkole można jednak doświadczyć interdyscyplinarności pedagogiki, kiedy dochodzi do wymiany myśli, poglądów czy recenzji nie tylko między wykładowcami i uczestnikami sesji, ale także między profesorami. Codziennie, w bogatym programie zajęć, przewidziano czas na indywidualne konsultacje, rozmowy, spotkania, by bez obaw można było uzyskać pomoc w rozwiązywaniu własnych dylematów, rozwiewać wątpliwości czy odkrywać w sobie pierwiastki nadziei i aspiracji do zmagania się z ontologicznymi, epistemologicznymi, antropologicznymi czy egzystencjalnymi wymiarami własnych projektów badawczych.

To, co jest niewątpliwią wartością Szkoły, to nieustający dialog między interpretacjami, jakie wyłaniają się z poszczególnych wystąpień. Wielostronna komunikacja między rozmówcami, badaczami generuje nowy język pedagogicznego opisu i wyjasniania świata, pozwala wzajemnie szanować niektóre różnice stanowisk jako naturalne zjawisko kulturowe. Dzięki wiodącemu tematowi każdy z uczestników szkoły może zapoznać się z najważniejszymi źródłami wiedzy, poznać, co na temat przedmiotu analiz opublikowano, a zarazem wyklucza się ostracyzm wobec odmiennych podejść badawczych.

Trawestując myśl poety Adama Zagajewskiego, mogę stwierdzić na podstawie także osobistego udziału w tegorocznej Szkole, że lepszy jest naukowiec poszukujący niż ten, który już wszystko wie (najlepiej). W naukach humanistycznych i społecznych najważniejsze jest poszukiwanie prawdy, dociekanie sensu, istoty interesujacych nas zjawisk, ich uwarunkowań. Naukowcy, którzy wciąż szukają i do czegoś tęsknią, są tak naprawdę ciekawsi od tych, którzy już znaleźli odpowiedź na swoje pytania. Ci ostatni bowiem mogą być wspaniali i zachwycający, ale czegoś im jednak brakuje... W czasie Letnich Szkół Młodych Pedagogów spotykają się ci, którzy w ramch przedmiotu wspólnych debat, żyją pedagogiką, a nie tylko z pedagogiki.






(fot. Obrady LSzMP KNP PAN)

poniedziałek, 17 września 2012

Minister nauki i szkolnictwa wyższego opublikowała wykaz czasopism naukowych

Środowisko akademickie czekało na ten wykaz pół roku, o czym pisałem już wcześniej. Z dniem 17 września został opublikowany zgodnie z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym (Dz. U. 2012 r. poz. 877), w formie komunikatu wykaz czasopism naukowych, który składa się z 3 części:

1. Części A- zawierającej liczbę punktów za publikacje w czasopismach naukowych posiadających współczynnik wpływu Impact Factor (IF), znajdujących się w bazie Journal Citation Reports (JCR);

2. Części B - zawierającej liczbę punktów za publikacje w czasopismach naukowych nieposiadających współczynnika wpływu Impact Factor (IF);

3. Części C- zawierającej liczbę punktów za publikacje w czasopismach naukowych znajdujących się w bazie European Reference Index for the Humanities (ERIH).


Dotychczas obowiązująca lista czasopism punktowanych w części B został poszerzona o wiele periodyków, które są ważnym medium w upowszechnianiu wyników prac naukowo-badawczych także pedagogicznego środowiska. Ministerstwo miało wpływ jedynie na wykaz w części B, bowiem o znalezieniu się m.in. polskich czasopism pedagogicznych na liście A i C decydują ośrodki i gremia naukowe poza granicami naszego kraju. Dobrze się zatem stało, że z dotychczasowego wykazu MNiSW w części B wyłączyło już te periodyki, które były w wykazach A i C, a poszerzyło go o wiele nowych lub już istniejącym w tym wykazie podwyższono liczbę punktów. Dzięki temu pedagodzy wszystkich pokoleń i środowisk akademickich - publicznych i niepublicznych, uczelni akademickich i wyższych szkół zawodowych mają wreszcie informację o tym, jak wysoko będzie punktowana ich rozprawa, która została zamieszczona w czasopiśmie z listy B.
Znalazły się na niej następujące czasopisma drukowane (nr ISSN):


Acta Universitatis Nicolai Copernici Pedagogika (0860-1232) - 1 pkt

Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis Studia de Securitate et
Educatione Civili (2082-0917) - 1 pkt

Annales Universitatis Paedagogicae Cracoviensis. Studia de Arte et Educatione (2081-3325) - 1 pkt

Biuletyn Edukacji Medialnej (1733-0297) - 8 pkt

Biuletyn Historii Wychowania (1233-2224) - 5 pkt

Chowanna - (0137-706X) - 7 pkt.

CZŁOWIEK NIEPEŁNOSPRAWNOŚĆ SPOŁECZEŃSTWO (1734-5537) - 4 pkt

Dyskursy Młodych Andragogow (2084-2740) - 4 pkt

Dziecko krzywdzone. Teoria, badania, praktyka. (1644-6526) 3 pkt

Edukacja - Technika - Informatyka (2080-9069) 5 pkt

Edukacja Biologiczna i Środowiskowa (1643-8779) 4 pkt

Edukacja Ekonomistow i Menedżerow. Problemy. Innowacje. Projekty (1734-087X) 5 pkt

Edukacja Muzyczna (1895-8079) 1 pkt

Edukacja Otwarta (1642-5227) 3 pkt

Edukacja Ustawiczna Dorosłych (1507-6563) 7 pkt

Forum Oświatowe (0867-0323) - 4 pkt

Gerontologia Polska (1425-4956) 5 pkt

Glottodidactica (0072-4769) 6 pkt

HORYZONTY WYCHOWANIA (1643-9171) 7 pkt

Journal of Educational Media, Memory and Society (2041-6938) 4 pkt

Journal of Science Education (0124-5481) 6 pkt

Kognitywistyka i Media w Edukacji (1643-6938) 3 pkt

Kwartalnik Edukacyjny (1230-7556) 2 pkt

NEODIDAGMATA (0077-653X) - 5 pkt

Niepełnosprawność i Rehabilitacja (1642-1981) - 5 pkt

Niepełnosprawność. Połrocznik naukowy (2080-9476) 4 pkt

Opinie Edukacyjne Polskiej Akademii Umiejętności. Prace Komisji PAU do
Oceny Podręcznikow Szkolnych (1733-5175) - 1 pkt

PAEDAGOGIA CHRISTIANA (1505-6872) - 6 pkt

Pedagogia Ojcostwa (2082-3487) - 4 pkt

Pedagogika Katolicka (1898-3685) - 4 pkt

PEDAGOGIKA SPOŁECZNA (1642-672X) - 5 pkt

Pedagogika Szkoły Wyższej (2083-4381) - 2 pkt

Pedagogika, Psihologia ta Mediko-Biologicni Problemi Fizicnogo Vihovanna i
Sportu (1818-9172) - 3 pkt

Prace Naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie, Pedagogika (1734-185X) - 4 pkt

Prace naukowe Akademii im. Jana Długosza w Częstochowie. S. Edukacja
Techniczna i Informatyczna (1897-4058) - 2 pkt

Problems of Education in the 21st Century (1822-7864) - 9 pkt

PROBLEMY WCZESNEJ EDUKACJI (1734-1582) - 7 pkt

Przegląd Badań Edukacyjnych (1895-4308) - 4 pkt

Przegląd humanistyczny. Pedagogika. Politologia. Filologia (2080-931X) - 1 pkt

PRZEGLĄD PEDAGOGICZNY (1897-6557) - 3 pkt

RESOCJALIZACJA POLSKA (2081-3767) - 2 pkt

ROCZNIK ANDRAGOGICZNY (1429-186X) - 7 pkt

Rocznik Komisji Nauk Pedagogicznych PAN (0079-3418) - 5 pkt

Rocznik Pedagogiczny (0137-9585) - 6 pkt

Roczniki Pedagogiczne (2080-850X) - 2 pkt

Rozprawy z Dziejow Oświaty (0080-4754) - 5 pkt

Społeczeństwo i Edukacja (1898-0171) - 4 pkt

Społeczeństwo i Rodzina (1734-6614) - 7 pkt

STUDIA DYDAKTYCZNE (1230-1760) - 2 pkt

Studia nad Rodziną (1429-2416) - 6 pkt

Studia Pedagogiczne. Problemy społeczne, edukacyjne i artystyczne (1730-6795)- 2 pkt

Studia Pedagogiczno-Artystyczne (Studies in Pedagogy and Fine Arts) (1644-8693) - 2 pkt

Studia z Teorii Wychowania (2083-0998) - 4 pkt

SZKOŁA SPECJALNA (0137-818) - 4 pkt

Wychowanie Fizyczne i Sport (Physical Education and Sport) (0043-9630) - 4 pkt

Wychowanie na co dzień (1230-7785) - 4 pkt

Wychowawca. Miesięcznik Nauczycieli i Wychowawców Katolickich (1230-3720) - 2 pkt

Zamojskie Studia i Materiały. Seria: Pedagogika (2084-5405) - 5 pkt

ZARZĄDZANIE I EDUKACJA (1428-474X) - 5 pkt

Zeszyty Naukowe Szkoły Wyższej Przymierza Rodzin - Seria Pedagogiczna (2082-2944)- 1
pkt

Zeszyty Naukowe Uniwersytetu Rzeszowskiego. Seria Filologiczna. Dydaktyka - 1 pkt


Wszystkim zespołom redakcyjnym i jednostkom wydającym powyższe czasopisma serdecznie gratuluję, bo znalezienie się lub utrzymanie na liście B jest niewątpliwie efektem ich wieloletniej pracy zespołowej. Pedagogów zachęcam do kierowania swoich artykułów nie tylko do tych czasopism, ale także periodyków, które albo nie zostały jeszcze skierowane do oceny, albo na nią - zdaniem komisji MNiSW - jeszcze nie zasłużyły. Tak jedne, drugie, jak i trzecie stają się dla nas niezwykle ważnym medium do podzielenia się z czytelnikami wynikami własnych badań, a dla praktyków, polityków czy rodziców mogą one być przydatne w podejmowaniu decyzji, jakie wynikają z ich ról.


niedziela, 16 września 2012

Rozpoczyna się Letnia Szkoła Młodych Pedagogów w świecie niecodziennego życia


Już dzisiaj dotarli do Supraśla pierwsi uczestnicy XXVI Letniej Szkoły Młodych Pedagogów Komitetu Nauk Pedagogicznych Polskiej Akademii Nauk, którą w tym roku współorganizuje z Komitetem zespół naukowców Wydziału Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu w Białymstoku. Mimo, że nie ma w czasie trwających prawie tydzień spotkań, wykładów, warsztatów, licznych rozmów i dyskusji najważniejszych osób, to jednak Prowadzącą Szkołę jest nieprzerwanie od kilkunastu lat prof. zw. dr hab. Maria Dudzikowa z Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Sekretarzem Naukowym tegorocznej edycji Letniej Szkoły Młodych Pedagogów jest Prezydent Forum Młodych Pedagogów, pedagog z Uniwersytetu w Białymstoku - pani dr Alicja Korzeniecka - Bondar . Problematyka tegorocznej Szkoły, została ustalona w ubiegłym roku w Lublinie, a skoncentrowana będzie wokół tematu: Światy życia codziennego uczestników interakcji wychowawczych. Eksploracje, analizy, interpretacje.



Przygotowania do tej naukowo-duchowej uczty trwają nieustannie, przez cały rok, a jej przyszłoroczny organizator, jakim będzie akademickie środowisko pedagogów Dolnośląskiej Szkoły Wyższej we Wrocławiu, już za kilkanaście godzin w uroczystym klimacie odbierze z rąk Dziekana Wydziału Pedagogiki i Psychologii UwB pana dr. hab. Mirosława Sobeckiego, profesora UwB -„Pałeczkę Gospodarza” XXVII LSzMP KNP PAN. Żaden inny PAN-owski Komitet nie animuje porównywalnej, a przy tym cyklicznej, systematycznej i tak zróżnicowanej programowo formy pracy z młodymi naukowcami. Mimo prowadzonych przez jednostki akademickie w naszym kraju studiów III stopnia, które nastawione są na podstawowe przygotowanie metodologiczno-teoretyczne oraz dydaktyczne przyszłych naukowców, badaczy i nauczycieli, każdego roku spotykają się na tydzień asystenci, doktoranci, wykładowcy i doktorzy z profesorami tytularnymi i uczelnianymi najlepszych polskich uniwersytetów i akademii oraz ze specjalnie zaproszonymi Gośćmi-Mistrzami w swoich dyscyplinach naukowych. Są oni zapraszani ze względu na obowiązujące w czasie Letnich Szkół interdyscyplinarne podejście do badań w naukach humanistycznych i społecznych, a proces uczenia się i nabywania nowych doświadczeń ma tu dwukierunkowy charakter.

Szerzej na temat dwudziestopięcioletnich już doświadczeń, sukcesów i drobnych porażek, można przeczytać w sukcesywnie zamieszczanych na łamach Rocznika Pedagogicznego KNP PANsprawozdaniach, a także w książce pod redakcją Ewy Bochno i Alicji Korzenieckiej - Bondar: O budowaniu kapitału ludzkiego i społecznego w środowisku naukowym. 25 – lecie Letniej Szkoły Młodych Pedagogów przy Komitecie Nauk Pedagogicznych PAN (Wyd. UMCS, Lublin 2011).


Podstawowym celem Letnich Szkół jest wspieranie i stymulowanie rozwoju naukowego młodych pedagogów: tworzenie okazji do uzupełniania i pogłębiania wiedzy, bogacenia własnego warsztatu badawczego a także prezentacji osiągnięć naukowych oraz promowanie najzdolniejszych. Ważne jest również kreowanie warunków, które sprzyjają autentycznej integracji środowiska pedagogicznego i zacieśnianiu więzi międzypokoleniowej. Bycie współgospodarzem Letniej Szkoły to duże przedsięwzięcie intelektualne i organizacyjne wymagające zaangażowania i wysiłku. Jestem przekonany, że tegoroczna SZKOŁA będzie wielce pożytecznym i inspirującym dla wszystkich jej uczestników "LETNIM UNIWERSYTETEM".

WYKŁAD INAUGURACYJNY p.t. Co się dzieje między ludźmi? wygłosi socjolog
dr hab. Ireneusz Krzemiński, prof. UW.