pedagog

„Szkoła, która uchyla mury” – grafika: koncept i generacja – ChatGPT (OpenAI). Szkoła od dawna cierpi na pewną przestrzenną monotonię. Cztery ściany, rzędy ławek, tablica, dzwonek, korytarz. Nawet najbardziej nowoczesna lekcja często odbywa się w przestrzeni, która nadal przypomina zakład produkcyjny z epoki przemysłowej: uczniowie siedzą, nauczyciel organizuje ich uwagę, a wiedza ma zostać przyswojona w określonym czasie i miejscu. Tymczasem w niemieckich szkołach opisanych w artykule Felicitas Wilke o Draußenschule  (edukacja poza budynkiem szkolnym) matematyka przenosi się nad morze, edukacja przyrodnicza do lasu, a wiedza o segregowaniu odpadów powstaje nie z ilustracji w podręczniku, lecz z rozkładającej się skórki banana i plastikowego opakowania zakopanego w ziemi. Dzieci mierzą, ważą, szacują, obserwują, klasyfikują. Las nie jest dekoracją. Staje się laboratorium. Plaża – miejscem pomiaru. Miasto – przestrzenią wychowania komunikacyjnego. Brzmi to jak pedagogiczna re...

  Źródło: opracowanie własne z wykorzystaniem narzędzia AI ChatGPT (OpenAI). W pierwszej połowie lat 90. XX wieku została powołana przy Krajowej Komisji Oświaty NSZZ "Solidarność" Krajowa Sekcja ds. Izb Nauczycielskich. Grupie ekspertów przewodziła Zofia Chomczyk. Zadaniem jej wojewódzkich zespołów było  przygotowanie projektu ustawy o samorządzie zawodowym nauczycieli.  W Warszawie odbyły się w latach 1991-1993 trzy Kongresy Krajowego Zespołu ds. Izb Nauczycielskich (debatujące najpierw w Domu Nauczyciela przy ul. Brzozowej w Warszawie, następnie w Sejmie i na Uniwersytecie Warszawskim) o powołaniu na terenie Rzeczpospolitej samorządu zawodowego nauczycieli/Izb Nauczycielskich.  W związku z tym, że związkowcy nie chcieli zgodzić się na kontynuowanie tego projektu usuwając jesienią 1992 roku poza NSZZ "Solidarność" Krajowy Zespół ds. Izb Nauczycielskich, konieczne było powołanie w 1994 roku Polskiego Towarzystwa Nauczycieli, które dalej pracowało i doprowadziło do o...

  Niniejsza prezentacja, którą otrzymałem z platformy "Academia.edu", jest interesująca dla osób interesujących się problematyką uczniów zdolnych, nawet niekoniecznie geniuszy, ale  o kulturowej ambicji rozwijania własnej mądrości w szkole. W tym przypadku jej właściwym przedmiotem jest edukacja uczniów zdolnych ( gifted education – GE ) w Chinach kontynentalnych, Hongkongu, Singapurze i na Tajwanie oraz – przede wszystkim – pojawiające się rozbieżności między polityką oświatową, praktyką szkolną i badaniami naukowymi.  Z perspektywy pedagogicznej można jednak odczytać tę analizę szerzej, skoro autorzy pokazują mechanizmy pojawiające się w środowisku szkolnym a niedostosowanym do potrzeb uczniów zdolnych (selekcyjność, niesprawiedliwość), niekiedy nawet toksycznym dla uczniów, których rozwój nie mieści się w schemacie przyjętym przez kadrę danej placówki. Punkt wyjścia: sukces edukacyjny nie oznacza jeszcze dobrej szkoły Prezentację rozpoczyna przypomnienie bardzo wys...

  Młody czeski naukowiec w Stanford University - Matyáš Boháček udzielił wywiadu Janowi Žižce na temat sztucznej inteligencji. Młode pokolenie ma zdrowe podejście do AI, a rozmówca Žižki jest autorem modelu językowego, z którego korzystają miliony użytkowników AI.  Odhodząca generacja już nie rozumie, bo albo nie chce, albo zamierza za wszelką cenę powstrzymać, koniecznie inne podejście do relacji człowiek–technologia. Wirtualny świat w naszym życiu skutkuje nieprawdopodobnie dynamicznym rozwojem cyfrowych narzędzi.  Nie ma u Boháčka ani technofobii, ani technomesjanizmu. Sztuczna inteligencja jest przez niego traktowana jako komponent środowiska życia, który trzeba rozumieć, wykorzystywać, krytycznie kontrolować i ukierunkowywać jej zastosowania zgodnie z pożądanym systemem wartości. W tym wywiadzie wyłania się kilka problemów, które są szczególnie ważne dla współczesnych pedagogów, nauczycieli, wychowawców.   Boháček odchodzi od pytania „czy korzystać z AI?”, ...

    Co trzy lata powraca ten sam rytuał - OECD publikuje wyniki PISA, media ogłaszają zwycięzców i przegranych, politycy znajdują w tabelach potwierdzenie własnych reform, a komentatorzy zaczynają wskazywać kraje, na które „warto teraz odwiedzać i podglądać”. Raz takim wzorem była Finlandia, w międzyczasie pojawił się Singapur, a w 2026 roku coraz częściej wybrzmiewa w narracji niekompetentnych polityków Estonia.  Jedni mówią o sukcesie polskiej szkoły, inni o globalnym kryzysie edukacji, jeszcze inni o konieczności rozwijania ciekawości, wytrwałości, sprawstwa czy uczenia się w świecie cyfrowym.  Problem polega na tym, że im dalej odchodzimy od tego, co PISA rzeczywiście mierzy, tym łatwiej raport zamienia się z narzędzia badawczego w opowieść o świecie edukacji. A przecież istota monitoringu nienaukowych badań umiejętności piętnastolatków w ramach programu OECD-PISA jest stosunkowo prosta.  Badanie pozwala porównać, jak reprezentatywne populacje uczniów z różn...

  Dzisiejszy wpis-komentarz do raportu badań PISA 2025 uzasadnia w części I, dlaczego IBE-PIB NIE JEST GOTOWY NA PRZYSZŁOŚĆ. Czynię to w trosce nie tylko o IBE-PIB, ale i o prawdę, która jest manipulowana przez różne podmioty, w tym niekompetentnych publicystów. Dobrze się stało, że autorzy w/w raportu postawili w tytule znak zapytania, bo dzięki temu unikają odpowiedzialności za sens wydatkowania ponad 8 milionów złotych na kolejną edycję diagnozy, która nie ma istotnego znaczenia dla polskiej edukacji, a tym bardziej dla nauki.   PISA w swojej krajowej odsłonie jest przede wszystkim standaryzowanym badaniem diagnostycznym i monitoringowym, a nie badaniem naukowym w sensie wyjaśniającym. Jeżeli przez badanie naukowe rozumiemy przedsięwzięcie, które wychodzi od autorskiego problemu naukowego, osadza go w teorii, formułuje pytania lub hipotezy, dobiera taki schemat badania, aby je rozstrzygnąć, a następnie wnosi nową wiedzę wyjaśniającą, to raport typu „PISA 2025 Pols...