Pluralizm kończy się tam, gdzie zaczyna się monopol jednej pedagogii
(grafika: koncept autora a generacja – ChatGPT (OpenAI). Po 1989 roku polska pedagogika otworzyła swoje granice. Zaczęto przywracać nieobecne dyskursy, teorie przemilczane, zakazane lub przedstawiane wcześniej w karykaturalnej postaci. Odkrywano pedagogikę humanistyczną, personalistyczną, emancypacyjną, krytyczną, alternatywną, antyautorytarną, międzykulturową, konstruktywistyczną. Powracały tradycje, które przez dziesięciolecia rozwijały się poza oficjalnym nurtem nauki. Był to niewątpliwy akt wyzwolenia. Jednak wolność od jednej pedagogiki nie oznaczała wolności od problemu wyboru. Przeciwnie — dopiero pluralizm ujawnił, jak wielkiego wysiłku intelektualnego wymaga samodzielne myślenie. Niektóre teorie są obecne we wszystkich podręcznikach. Inne znikają z programów studiów. Jedne dysponują wpływowymi propagatorami, czasopismami, konferencjami i grantami. Drugie funkcjonują na obrzeżach dyskursu naukowego. Jeszcze inne powracają po latach w zmienionym opakowaniu, z nową nazw...