pedagog

Przeczytałem na stronie OSKKO :  "XX Kongres Zarządzania Oświatą, zorganizowany przez Ogólnopolskie Stowarzyszenie Kadry Kierowniczej Oświaty, odbył się w dniach 5–7 października 2026 r. w Zakopanem. Była to największa w Polsce coroczna debata kadry kierowniczej oświaty – nas, którzy, kierując szkołami, działając społecznie, organizując oświatę w samorządach, chcemy aktywnie wpływać na oświatę, być u źródła wydarzeń i zmian. W centrum konferencyjnym hotelu Bachleda Kasprowy spotkało się około 1300 osób zarządzających oświatą, gości i partnerów Kongresu. Odbyła się tam większość wykładów, warsztatów i dyskusji. Wiele aktywności – wycieczki, wizyty studyjne, wykłady – zorganizowaliśmy również na terenie miasta, we współpracy z władzami Zakopanego. Tradycyjnie przygotowaliśmy dla Uczestników kilkadziesiąt spotkań z praktykami i ekspertami. Zajęliśmy się bieżącymi potrzebami kadry kierowniczej i jej szkół oraz placówek, procedurami pracy, wsparciem przeciążonych pracą i zagrożenia...

  Krajowa Sekcja Oświaty i Wychowania NSZZ "Solidarność" "Uczeń ma prawo do kolejnej szansy. A nauczyciel do szacunku dla swojego czasu. Druga, trzecia, piąta poprawa sprawdzianu? W dyskusji o ocenianiu chętnie mówi się o potrzebach ucznia. Znacznie rzadziej o tym, kto przygotuje kolejne zadania, przeprowadzi poprawę i sprawdzi prace. Jakby czas nauczyciela był zasobem, który nigdy się nie kończy. Małopolska kurator oświaty Gabriela Olszowska przekonuje, że ocenianie powinno dostrzegać postęp. Uczeń, który opanował materiał po kilku próbach, rzeczywiście zdobył wiedzę — i należy to zauważyć. Kurator proponuje zapewnienie co najmniej jednej możliwości poprawy, z pozostawieniem nauczycielowi decyzji o kolejnych podejściach. Nie postuluje więc poprawiania bez końca. Problem zaczyna się wtedy, gdy za słusznym pedagogicznym celem nie idą warunki jego realizacji. Każda kolejna poprawa oznacza konkretną pracę. Przy kilku klasach i wielu uczniach trudno traktować ją jak dr...

  Publikacja IBE pokazuje mechanizm psychologiczny powtarzających się niepowodzeń uczniów, które  mogą prowadzić do bezradności intelektualnej, obniżenia poczucia własnej skuteczności, unikania matematyki i dalszego pogorszenia wyników. Autorzy opisują więc błędne koło, z którego mogłoby się wydawać, że nie ma wyjścia. Szczególnie ważne jest to, że lęk obciąża pamięć roboczą, koncentrację i kontrolę poznawczą uczniów.  No tak, ale jak nie ma w szkołach nauczycieli matematyki, a wśród zatrudnionych zdarzają się osoby traktujące ten przedmiot jako narzędzie selekcji, być może także jako okazję do psychopatycznego odreagowania na dzieciach czy młodzieży własnych kompleksów czy frustracji, to trudno, by wspomniane koło przemocy zostało przerwane.  Szkoda, że tak bywa, bo piękno i funkcjonalność matematyki przydaje się w życiu, toteż szczęściarzami są ci uczniowie, którzy mają kontakt i lekcje z pasjonatami tej wiedzy.  Emerytowana, ale wciąż aktywna profesor ped...

  (Grafika wygenerowana przy użyciu ChatGPT / OpenAI) Pamięć o zmarłych przywraca nie tylko w pierwszych dniach listopada znaczenie obecności, którą w codziennym pośpiechu przyjmowaliśmy jako oczywistą. Ktoś odpowiadał na listy, czytał nasze rozprawy, dzielił się odkryciem, zapowiadał kolejną książkę. Można było zapytać, poprosić o recenzję, podjąć spór. Dopiero wiadomość o śmierci uświadamia nam, jak wiele dla wspólnoty akademickiej znaczyła możliwość tej rozmowy. Wracam do publikowanych w moim blogu pożegnań pedagogów, którzy odeszli w ciągu roku (po 1 listopada 2025 roku). Wspominam Bożennę Michalik, Franciszka Antoniego Marka, Wiesława Theissa, Urszulę Ostrowską i Adama Alfreda Zycha . Każdy z nich zajmował się innym obszarem pedagogiki jako dyscypliny naukowej. Posługiwali się odmiennymi warsztatami badawczymi, należeli do różnych środowisk akademickich. Czytając ponownie poświęcone im wpisy, dostrzegam jednak wspólne zobowiązanie: poznawać człowieka z uwagą należną jego d...

  Książka Libuše Čeledovej, Zdeňka Kalvacha i Rostislava Čeveli Úvod do gerontologie , wydana w Pradze w 2016 roku, nie doczekała się – jak się wydaje – pogłębionej recepcji ani krytycznej debaty naukowej. Trudno się temu szczególnie dziwić. Jest to publikacja bardzo syntetyczna, podręcznikowa i nienowatorska, pomyślana raczej jako elementarne wprowadzenie do problematyki starzenia się niż jako monografia proponująca oryginalną koncepcję gerontologiczną.  Jej wartość polega przede wszystkim na uporządkowaniu podstawowych zagadnień, nie zaś na wprowadzeniu nowego paradygmatu, modelu badawczego czy interpretacji starości. Problematyka wieku senioralnego nie jest jednak odkryciem współczesności. Jej naukowe i filozoficzne korzenie sięgają co najmniej XVII wieku. Już Jan Amos Komeński, kojarzony przede wszystkim z dydaktyką i pedagogiką ogólną, poświęcił jedną z części swojej koncepcji edukacji całożyciowej „szkole starości” lub „szkole starzenia się”. Ten fragment jego myśli bywa...

  Kiedy pojawiła się w Radzie Doskonałości Naukowej wiadomość, że posiadcze stopnia naukowego doktora głównie w dzidzinie nauk społecznych, w dyscyplinach: ekonomia i finanse, nauki o zarządzaniu, nauki prawne, administracja, informatyka i nauki o polityce  gremialnie podbijają uczelnie w Bułgarii celem habilitowania się, postanowiłem dowiedzieć się, jaki jest zakres tego procederu. W powyższych dyscyplinach naukowych można habilitować się w Polsce bez problemu braku dostępu do jednostek posiadających odpowiednie uprawnienia.  Bułgaria, pdobnie jak Słowacja, należy do Unii Europejskiej, a zatem nie powinno być problemu z uznaniem w NAWA uzyskanego w tym kraju potwierdzenia uzyskania stopnia doktora habilitowanego („doktor na naukite”) m.in. w Bułgarii. Musi to niepokoić środowiska akademickie, skoro w trakcie w spólnego posiedzenia Komisji Nauki  i Komisji Spraw Zagranicznych w dniu 12-02-2025 roku na wniosek senatora Lenza wiceministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego d...