pedagog

  Mam na uwadze tych, którzy naiwnie lub z namysłem ekonomicznym zawierzyli jakiś czas temu ofercie edukacyjnej Collegium Humanum i zarejestrowali się w niej na studia ich potrzeb, marzeń, aspiracji czy skrytych oczekiwań. Nie odnoszę się do studentów różnych kierunków kształcenia podyplomowego, bo to jest od lat poza wszelką kontrolą i egzekucją, jeśli było naruszane prawo. Dopiero presja odważnych dziennikarzy śledczych, opinii publicznej i korzystna dla nowej władzy okoliczność, by uderzyć w byłą formację rządzącą sprawiły, że rozpoczął się exodus osób tam studiujących na wybranym przez siebie kierunku I, II stopnia czy studiów jednolitych, a doznających skutków akademickiego oszustwa, rozgoryczonych. Wielu z nich postanowiło odejść z tej szkoły "wyższej" po ujawnieniu przez władze skandalu w postaci występującego w CH bezprawia, korupcji, ewidentnego nadużycia relacji jej władz z politykami i pseudoelitami samorządowymi czy podmiotami biznesowymi. Nie zamierzają kontynuo...

  Katarzyna Sadło dzieli się z czytelnikami "Rzeczpospolita. Plus. Minus"(2025, nr 14, s.40) gorzką refleksją o decyzji premiera Donalda Tuska wygaszającej projekt wprowadzenia z dniem 1 września 2025 roku nowego a obowiązkowego przedmiotu "edukacja zdrowotna". Publicystka nie spodziewała się po tym rządzie uległości wobec opinii publicznej, że "rząd jest tak bardzo zewnątrzsterowny i wystraszy się środowisk co prawda głośnych, ale niemających w tej sprawie racji".  Niestety, K. Sadło komentuje ten fakt też nie mając racji. Nie wie czy nie chce spojrzeć kompetentnie na politykę oświatową, której główni sprawcy nie liczą się z wiedzą na temat reform szkolnych.  To, że wybitny profesor UW Zbigniew Izdebski podjął się zadania opracowania z zespołem także doradców partyjnych interesów władz MEN, musiało tak się skończyć, gdyż mamy rok wyborczy. Gdyby nie było wyborów politycznych w RP, to zapewniam, że niekompetentne władze MEN wprowadziłyby ten przedmiot i ...

  Antologię socjologii literatury, którą wydali przed dekadą Grzegorz Jankowicz i Michał Tabaczyński (Kraków, 2015),   powinni przeczytać pedagodzy interesujący się źródłami współczesnej myśli społecznej. Zawarte w tym tomie rozprawy dotyczą kluczowych kwestii dla procesu kształcenia i wychowania dzieci i młodzieży, a także edukacji akademickiej.    Wbrew pozorom, nie dotyczy ona jedynie kwestii literackich, językoznawczych, na co wskazywałby jej tytuł, ale także dotyczących procesu naukowo-badawczego w humanistyce i naukach społecznych. Mogłoby się wydawać, że socjologia literatury jest kolejną subdyscypliną socjologii, a zatem jej szczegółowy charakter nie musi interesować pedagogów. Tymczasem, jak piszą w swoim artykule redaktorzy tomu, socjologia literatury nie jest ani jednolitą dyscypliną humanistyczną, ani nie posiada jasno wytyczonych granic, pozwalających na wyróżnienie jej wśród innych dyscyplin naukowych, ani też (...)  nie istnieje jedna socjolo...

        Ćwierć wieku temu  Martine Lani-Bayle  odwiedziła Katedrę Teorii Wychowania UŁ. To andragog, autorka badań biograficznych wśród osób dorosłych przedstawionych w monografii pt.  Raconter L’école, au cours du sìècle...  (Paris 2000), które prowadzi tylko w paradygmacie badań jakościowych. Dzięki współpracy z prof. Olgą Czerniawską mogliśmy wówczas poznać wartość poznawczą takich badań, które z założenia nie mają służyć odkrywaniu jakiejkolwiek prawidłowości naukowej, gdyż nie są to badania reprezentatywne dla określonej grupy respondentów. Pozwalają  one jednak na uchwycenie osobistych doznań osób badanych, które wywołuje z ich pamięci prowadzący z nimi wywiad. Są to zatem badania w skali mikro, intrasubiektywnej.  Dzięki powyższej rozprawie poznajemy wiele opowieści i biografii, które są świadectwem pamięci szkoły. Jak reklamuje ów tytuł wydawca: Szkoła tego stulecia wywarła głęboki wpływ na tych, którzy do niej uczęszc...

  Dość powszechnie uważa się, że pedagogiem powinna być osoba, która została specjalnie przygotowana do kierowania procesami socjalizacyjnymi, wychowawczymi i opiekuńczymi, głównie w działalności pozaszkolnej, ale także w szkole. Najczęściej spotykanym w mediach błędem jest utożsamianie profesji nauczycielskiej z pedagogiczną. O ile jednak każdy nauczyciel powinien mieć przygotowanie pedagogiczne, to nie każdy pedagog jest nauczycielem.  Dzisiaj pedagog jest jednak kimś więcej - szeroko pojmowaną profesją społeczną wymagającą przygotowania do podejmowania działania społecznego w tkance społecznej wobec trzech kategorii osób: zagrożonych wyłączeniem, wyłączanych i już wyłączonych (wykluczonych) z życia społecznego. Jako przedstawiciel tej profesji musi orientować swe działania na opiekę i pomoc, na wychowanie, inkulturację, edukację i animację procesów wspomagających rozwój innego człowieka czy grup społecznych. Wspólnym celem działania pedagoga i jego podopiecznych j...

    Studenci nadal są kształceni w większości jednostek akademickich tak, jak w szkole ogólnokształcącej czy zawodowej - metodami podającymi zgodnie z paradygmatem behawiorystycznym. Powoli, z dużym oporem pojawia się w nich dydaktyka konstruktywistyczna, tutoring, projektowanie, gry dydaktyczne itp., gdyż akademicy oceniani są przede wszystkim za osiągnięcia naukowe, a nie za oryginalność i efektywność procesu kształcenia.  Po co zatem mają tracić czas na przygotowywanie się do zajęć metodami aktywizującymi, skoro dla zarządzających  byłyby one  problemem, gdyż nie wiedzieliby, jak oceniać ich wartość.  Wciąż przeważający paradygmat obiektywistyczny cechuje wyłączność wykładów oraz potraktowanie ćwiczeń czy seminariów jako weryfikacji pozyskanej czy/i opanowanej przez studentów wiedzy. Nie dotyczy to tylko nauk humanistycznych i społecznych, ale także z innych dziedzin i dyscyplin naukowych, bowiem edukacja akademicka została podporządkowana biurokracji ak...