pedagog

  Nie każdy uczony musi być prawnikiem. Nie każdy humanista, pedagog, socjolog, historyk, psycholog czy filozof ma obowiązek śledzić spory dotyczące doktryn prawa administracyjnego. A jednak są takie momenty w karierze akademickiej, kiedy język prawa wchodzi w nasze życie niemal bez zaproszenia. Jednym z nich jest postępowanie o nadanie tytułu profesora. Wydawałoby się, że sprawa jest prosta. Uczony przez lata prowadzi badania, publikuje, kieruje zespołami, promuje doktorów, uczestniczy w życiu naukowym, a następnie — jeśli spełnia ustawowe warunki — składa wniosek o tytuł profesora. Dorobek oceniają recenzenci, następnie Rada Doskonałości Naukowej podejmuje decyzję, a Prezydent RP dokonuje aktu nadania tytułu. W świadomości wielu osób jest to uroczyste zwieńczenie kariery naukowej, a nie przedmiot sporu prawnego. W dniu 30 czerwca 2026 roku została obroniona na Uniwersytecie Zielonogórskim rozprawa doktorska Artura Woźniaka p.t.  „Sądowa ochrona prawa do tytułu profesor...

  Cyklicznie pojawiają się zaproszenia na jednodniową debatę metodologiczną, której organizatorzy sformułowali bardzo szeroki zestaw pytań dotyczących metodologii badań pedagogicznych, epistemologicznych ograniczeń poznania, granic dowolności decyzji badawczych oraz sposobów ich sankcjonowania. Są to pytania ważne, a nawet fundamentalne.  Nie biorę w nich udziału, gdyż publikowane rozprawy w ramach postępowań o nadanie stopnia naukowego doktora czy doktora habilitowanego nie odzwierciedlają mądrości referujących w czasie tych seminariów. Z każdym rokiem jest coraz gorzej, coraz niższy poziom samoświadomości metodologicznej nienauczonych kandydatów na uczonych. Chyba jest to "studnia bez dna" - chociażby minimalnych kompetencji czy przynajmniej odnotowania w rozprawie zaistniałych lub spowodowanych przez badaczy ograniczeń poznawczych.      Moja rezerwa nie dotyczy zatem intencji organizatorów, lecz formuły debat, w trakcie których każde z postawionych pytań ...

    Po opublikowaniu przez CKE wstępnych wyników  egzaminu maturalnego w 2026 roku najbardziej uderza nie to, co zostało podane, lecz to, czego z tych danych instytucja nie wydobywa interpretacyjnie. CKE pozostaje przy bezpiecznej formule komunikatu egzaminacyjnego: liczba zdających, odsetek sukcesów, prawo do poprawki, średnie, mediany, skale centylowe, staniny, typ szkoły, województwo. Komunikuje zatem dane, które są potrzebne, ale potraktowała je jako wynik procedury, a nie jako objaw stanu systemu szkolnego w III RP za rządów Barbary Nowackiej. Najważniejsze pominięcia są następujące. 1. Marginalizowane jest strukturalne rozwarstwienie typów szkół CKE pokazuje różnice między liceami, technikami i branżowymi szkołami II stopnia, ale nie komentuje ich jako problemu pogłębiającej się stratyfikacji społecznej (sprawiedliwości edukacyjnej), a przecież oświatą rządzi lewica.  Dane są bardzo mocne: maturę zdało 85,9% absolwentów liceów, 71,3% absolwentów techników i ty...

  W obradach Polskich Dni Montessori, które odbyły się na Wydziale Nauk o Wychowaniu Uniwersytetu Łódzkiego  w czerwcu br., uczestniczyły  przedstawicielki pedagogiki nowego wychowania Friedricha Froebla (1782-1852) jako prekursora  jednego z alternatywnych nurtów pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej.  Renesans jego metodyki kształcenia i wychowania dzieci zawdzięczamy nie tylko ustawicznie podejmowanym przez historyków wychowania przedszkolnego  badaniom jego filozoficznej myśli i praktyki pedagogicznej, ale także dzięki oddolnemu rozwojowi środowiska freblowskich pedagogów, którzy od 13 lat oferują w Polsce dzieciom i ich nauczyciel(k)om pedagogię zabawy służącej integralnemu (zrównoważonemu, holistycznemu) rozwojowi dzieci.  Kilkanaście lat temu wydany został pierwszy w naszym kraju przewodnik metodyczny oraz autorski program wychowania przedszkolnego na podłożu antropologicznym, psychologicznym i pedagogicznym. Nie jest to nauczycielski ruch ...

  Dorobek naukowy profesora Uniwersytetu Wrocławskiego, dr. hab. Witolda Jakubowskiego został doceniony przez recenzentów w postępowaniu o nadanie tytułu profesora a Prezydent RP podpisał w czerwcu stosowną nominację. Polska pedagogika miała w końcówce semestru letniego 2025/2026 znakomity zbiór osiągnięć naukowych kilku kandydatów do tytułu naukowego profesora, o których dokonaniach piszę w tych dniach.   Osiągnięcia Profesora W. Jakubowskiego wyrastają z rzadkiego w naszym środowisku połączenia pedagogiki, filmoznawstwa, kulturoznawstwa, andragogiki i refleksji nad mediami w edukacji. Jest to twórczość konsekwentna, rozpoznawalna i wyraźnie autorska. Od początkowych badań nad filmem, lękiem i egzystencjalnym wymiarem sztuki filmowej, aż po dojrzałe studia nad kulturą popularną jako przestrzenią uczenia się, prof. Jakubowski rozwijał własną pedagogiczną drogę rozumienia współczesnej kultury. Jego rozprawa doktorska, poświęcona obrazom człowieka i lęku w twórczości R...

  Prezydent RP podpisał nominację  Profesorowi Pawłowi Rudnickiemu.  Dorobek naukowy prof. dr. hab. Pawła Rudnickiego sytuuje się w nurcie pedagogiki krytycznej, emancypacyjnej i społecznie zaangażowanej. Jest to pedagogika, która nie poprzestaje na opisie rzeczywistości edukacyjnej, lecz pyta o mechanizmy nierówności, wykluczenia, dominacji i przemocy symbolicznej. W centrum jego zainteresowań znajduje się człowiek działający w warunkach społecznego napięcia: buntujący się, pomagający, uczący się, migrujący, organizujący wsparcie, poszukujący sprawczości i godności. Już rozprawa doktorska, obroniona z wyróżnieniem w 2008 roku, zatytułowana „Społeczne i indywidualne oblicza buntu w biografiach Kontestatorów”, zapowiadała zasadniczy kierunek jego badań. Bunt został w niej potraktowany nie jako przejaw niedostosowania, lecz jako forma odpowiedzi na niesprawiedliwość, opresję i ograniczenie podmiotowości. Habilitacja z 2016 roku, oparta na rozprawie „Pedagogie małych dzi...

  Pedagogika medialna w Polsce wreszcie doczekała się Profesorki, która po nominacji  prof. Michała Klichowskiego z UAM reprezentuje nieco inną, ale jakże potrzebną dziedzinę  badań procesów pedagogicznych lokowanych  między technologią, kulturą i etyczną odpowiedzialnością w edukacji . Droga naukowa prof. dr hab. Marty Wrońskiej jest przykładem konsekwentnego, wieloletniego budowania własnego miejsca w pedagogice, której przedmiotem nie jest już wyłącznie szkoła rozumiana jako instytucja nauczania, lecz szeroko pojęte środowisko komunikacyjne, medialne i kulturowe, w którym dokonuje się formowanie człowieka. Jej biografia akademicka wyrasta z klasycznego przygotowania pedagogicznego, lecz od początku kieruje się ku tym obszarom, które w ostatnich dekadach stały się jednymi z najbardziej dynamicznych pól badań edukacyjnych: technologii kształcenia, pedagogiki medialnej, edukacyjnych zastosowań mediów elektronicznych, kultury medialnej adolescentów, nauczycieli, sen...