pedagog

  ( Aleja o świcie – wędrowanie ku światłu. Symbol pamięci i kontynuacji - autor:  ChatGPT, AI 2025) „Nie umiera ten, kto trwa w pamięci żywych.” — ks. Jan Twardowski Listopad ma w sobie ciszę, nie tę z podręczników, lecz tę, która rośnie w sercu. Od roku żegnałem uczonych, nauczycieli i przyjaciół. Każdy z nich pozostawił cząstkę światła, nie w formułach, ale w wartościach. W tym świetle dojrzewa nasza pedagogika, nasza pamięć i nasza wdzięczność. To czas, gdy wędrujemy myślą ku tym, którzy już przeszli na drugą stronę światła, a jednak nadal są z nami - w słowie, w idei, w pamięci uczniów i przyjaciół. W ciągu minionego roku odeszli pedagodzy, których głosy wciąż rozbrzmiewają w przestrzeni polskiej nauki. Ich dzieła pozostają nie tylko dorobkiem, ale i świadectwem sensu wychowania jako troski o człowieka. Dziś, w Dzień Wszystkich Zmarłych, pochylamy się nad ich imionami jak nad otwartymi księgami.   Ks. prof. Jarosław Michalski – pedagog sensu życia Uczył,...

    Instytut Badań Edukacyjnych - PIB w ciągu zaledwie roku przeszedł drogę od "eksperckiego" entuzjazmu do asekuracyjnej kompromitacji. W lutym 2024 roku IBE opublikował "policy brief", który legitymizował decyzję minister Barbary Nowackiej o radykalnym ograniczeniu prac domowych. W 2025 roku ta sama instytucja publikuje raport ewaluacyjny, w którym z namaszczeniem opisuje „złożone skutki” reformy i „pogłębienie niepewności nauczycieli”. W obu przypadkach to ten sam język pozoru rzekomego korzystania z nauki, zarówno w służbie uzasadnienia decyzji, jak i na rzecz jej łagodnego odkręcania. Pseudonaukowe alibi dla polityki Raport z 2024 roku („ Prace domowe. Wyniki badań dotyczących prac domowych i ich efektywności edukacyjnej ”) był modelowym przykładem ekspertyzy użytecznej politycznie. Autorzy: Paweł Penszko, Michał Sitek i Olga Wasilewska przedstawili w nim selektywną syntezę danych z badań TIMSS, PIRLS i PISA, by zbudować prosty przekaz: prace domowe nie...

  Początek sporu: decyzja i symbol Spór o religię w polskiej szkole nie zaczął się od ideologii, lecz od decyzji administracyjnej. W roku 1990, w atmosferze moralnego entuzjazmu po transformacji ustrojowej, minister edukacji Henryk Samsonowicz (profesor historii Uniwersytetu Warszawskiego) wydał zarządzenie przywracające nauczanie religii w szkołach publicznych i społecznych. Nie było ku temu ustawy ani sejmowej debaty, lecz była społeczna potrzeba „powrotu do wartości”, rozumiana wówczas jako duchowe odkupienie po dekadach państwowego ateizmu. Ta decyzja, pozornie techniczna, uruchomiła proces, który trwa do dziś: spór o granice świeckości i tożsamości szkoły publicznej . Jedni widzieli w niej przywrócenie moralnego ładu, inni złamanie zasady neutralności światopoglądowej państwa. Trzydzieści pięć lat później temat ten nie stracił nic ze swojej temperatury. Wciąż powraca w nowych kontekstach politycznych, z nowymi aktorami, ale w istocie dotyczy tego samego pytania: czy polska szk...