Od szkoły pseudopublicznej do szkoły uspołecznionej
[Źródło: opracowanie własne z wykorzystaniem narzędzia AI ChatGPT (OpenAI)].
Nie
da się stworzyć demokratycznej szkoły niedemokratycznymi metodami.
Nie
można oczekiwać od uczniów samodzielności, jeżeli nauczyciele są pozbawiani
samodzielności.
Nie
można wychowywać do odpowiedzialności w instytucji, w której wszystkie istotne
decyzje podejmuje centralistyczna administracja.
Nie
można uczyć dialogu w systemie reformowanym przede wszystkim za pomocą
rozporządzeń, poleceń, kontroli i arkuszy egzaminacyjnych.
Nie
można również wymagać od nauczycieli innowacyjności, skoro każda poważniejsza
zmiana naraża ich na konflikt z podstawą programową, planem nauczania, systemem
egzaminacyjnym, nadzorem pedagogicznym albo oczekiwaniami organu prowadzącego.
Nie
oznacza to zniesienia odpowiedzialności dyrektora ani profesjonalnej roli
nauczycieli. Demokracja szkolna nie polega na głosowaniu nad każdą decyzją.
Oznacza natomiast przejrzystość reguł, realny udział zainteresowanych stron,
możliwość wyrażania sprzeciwu, istnienie rad szkół oraz uznanie, że rodzice i
uczniowie nie są wyłącznie odbiorcami edukacyjnych usług.
Obecne
przepisy przyznają radom rodziców pewne kompetencje, między innymi w
odniesieniu do programu wychowawczo-profilaktycznego. Jeżeli jednak rada
rodziców i rada pedagogiczna nie osiągną porozumienia, program może zostać
ustalony przez dyrektora w uzgodnieniu z organem nadzoru pedagogicznego.
Pokazuje to granicę społecznej partycypacji, skoro ostateczne rozstrzygnięcie
ponownie wraca do struktury administracyjnej.
Współdecydowanie
ma także znaczenie wychowawcze. Demokracji nie można nauczyć się z podręcznika.
Trzeba jej doświadczać w życiu instytucji.
Uczeń,
który przez kilkanaście lat pozostaje podporządkowany decyzjom innych, nie
stanie się automatycznie aktywnym, odpowiedzialnym obywatelem tylko dlatego, że
wysłuchał lekcji o społeczeństwie obywatelskim.



Komentarze
Prześlij komentarz
Nie będą publikowane komentarze ad personam