pedagog

  Nie jestem ciekaw, ilu jeszcze Polaków musi umrzeć lub zostać ciężko dotkniętych koronawirusem, żeby sprawujący władzę potwierdzili skuteczną troskę o stan zdrowia krajan. Nie upominam się o ślepe naśladownictwo rozwiązań politycznych w ościennych krajach, ale z racji wykonywanego zawodu i stanu rodzinnego mam relacje z przedszkoli i szkół ogólnokształcących (poza branżowymi) oraz akademickich, które budzą niepokój. Dla antyszczepionkowców jestem zapewne kimś nieodpowiedzialnym, skoro ośmieliłem się poddać szczepieniu, zaś dla tych anty- i zaszczepionych jestem idealnym nośnikiem wirusa na skutek przemieszczania się z miejsca na miejsce, tak w sferze publicznej jak i prywatnej. Są więc narażeni wszyscy moi bliscy i obcy, z którymi kontaktuję się, a przecież nie wiem, czy jestem nosicielem wirusa, skoro jeszcze dobrze się czuję.  W ostatnim tygodniu otrzymałem dwa komunikaty:  - od współpracownika z uczelni, że ma zdiagnozowany Covid. Na szczęście wra...

         W świetle teorii krytycznej J. Habermasa struktury władzy ukrywają mechanizmy przemocy wobec podległych im jednostek czy grup społecznych, by nie została podważona prawomocność ich istnienia. Rzutują one na zakłócenia komunikacji międzypodmiotowej, a więc podtrzymywanie stanu zniewalania ludzi wbrew ich woli i świadomości. Dlatego też kształcenie musi zawsze być zarazem kształceniem historycznym i społeczno-politycznym ("lebensweltliche" Bildung).  Kształcenie jest przy tym w swojej ostatecznej formule kształceniem moralnym i to nie tylko w tym sensie, że internalizowana jest dzięki niemu "historyczna moralność", ale także i w tym, że staje się ono kryterium uzasadniania praktycznego dyskursu. Spojrzenie na system oświaty z perspektywy teorii krytycznej uświadamia nam, że jest to nie tylko system organizowania   "procesów   uczenia    się", włącznie z weryfikowaniem selekcyjnym zorientowan...

Zapraszamy pedagogów do udziału w naszej Sekcji XI Zjazdu Pedagogicznego, której hasłem przewodnim jest:  Polityka edukacyjna, szkoła, wychowanie, opieka – w stronę zaangażowania w stwarzanie lepszego świata × Koordynatorzy merytoryczni: Prof. dr hab. Bogusław ŚLIWERSKI Dr hab. prof. uczelni Elżbieta GÓRNIKOWSKA‑ZWOLAK Dr hab. prof. uczelni Kinga KUSZAK Przesilenie, którego aktualnie doświadczamy, jest wynikiem wielu nakładających się na siebie zmian. Sprawiają, że stajemy się inni, inna staje się też otaczająca nas rzeczywistość. Świat, w którym żyjemy i w którym będą żyć następne pokolenia, nie stanie się jednak lepszy sam z siebie. Konieczne jest nasze zaangażowanie – namysł i działanie. Potrzebna jest mądra polityka edukacyjna nakreślająca kierunek rozwoju szkoły, wychowania i opieki nad dziećmi, młodzieżą oraz dorosłymi obywatelami państwa i mieszkańcami globu. Od nas zależy, w jakim kierunku będą zmiany postępowały, jaki będzie ich...

  W moim przekonaniu, jeśli urzędnicy tego resortu nie przeczytają najpierw i nie zrozumieją, czym jest działalność pozorna, to będą przedmiotem drwin, co ma już miejsce z bardzo prostego powodu:  Dyrektor jednego z departamentów MEiN - Jacek Banaś  [być może (roz)zbieżność nazwisk...] wysłał do dyrektorów szkół pismo, by to oni rozstrzygnęli, które dokumenty powinny być tworzone lub nie. Autonomia dyrektorów jest pozorna. Co odrzucą, a co pozostawią, będzie jedynie pretekstem do tego, by poinformować społeczeństwo, że przecież władza chciała, ale to dyrektorzy odrzucili jej gotowość do odbiurokratyzowania pracy nauczycieli. Poczytajmy zatem:       W Ministerstwie Edukacji i Nauki podjęte zostały  działania ukierunkowane na „odbiurokratyzowanie pracy”  szkół i placówek. Ograniczone zostały obowiązki nauczycieli dotyczące dokumentowania pracy, związane np. ze współuczestniczeniem nauczycieli w działaniach realizowanych w ramach niektórych ...

  Sposób widzenia jest zawsze jakąś odmianą ślepoty.  Prof. Renata Nowakowska-Siuta  z Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawi otwiera swoją najnowszą analizą fenomenu reform szkolnych w Finlandii  z daniem amerykańskiego krytyka literatury Kenneth'a Burke . Jej studium nie jest przeglądem ciekawostek, odprysków medialnych doniesień czy fragmentarycznych, opartych na zachwycie z obserwacji w trakcie czyjegoś krótkotrwałego pobytu w tym kraju.  Minister Anna Zalewska , jak i jej poprzednicy z władz MEN za rządów PO/PSL też była w tym kraju, bo ministrowie uwielbiają wycieczki służbowe. Otrzymują diety i nie muszą rozliczać się z efektów takiego wyjazdu. Zapewne są przekonani, że wystarczy im spotkanie z odpowiednim urzędnikiem, odwiedzenie jednej czy nawet dwóch szkół, by przekonać się, że jednak polska oświata nie będzie infekowana z zewnątrz. Nie będzie ich pouczać ani ulica, ani zagranica. Chyba w ministerstwie nie czyta się rozpraw naukowych, n...

      Interesująca była dla mnie lektura monografii pt.  Poszukujemy nowego Amosa. Uczyć czy kształcić?  (2020), której autorem jest były minister finansów Republiki Czeskiej inż. Ivan Pilny, gdyż jest racjonalnym spojrzeniem na politykę edukacyjną outsidera zaangażowanego w praktykę i wiedzę na temat koniecznych w XXI wieku reform w tej dziedzinie. Jeden z rozdziałów poświęcił "odłamkom" danych na temat fińskiego szkolnictwa. Wiele pisano także w polskiej prasie o osiągnięciach piętnastolatków w międzynarodowych badaniach PISA, pomijając jednak kluczowe dla ich sukcesów uwarunkowania polityczne oraz ekonomiczne szkolnictwa i stanu nauczycielskiego w tym kraju. O problemach uczniów z różnych warstw społecznych Finlandii pisał w swoich rozprawach komparatysta z UAM w Poznaniu prof. Tomasz Gmerek, toteż warto do nich powracać, by zrozumieć fenomen tamtejszych reform.     Co istotnie wpłynęło na zmianę nie tylko w poziomie wykształcenia młodych Finów...

  Każda zmiana formacyjna, duchowa w państwie jest nośnikiem przemian kultury politycznej i oświatowej ujawnianej w formie dominacji określonego nurtu na łamach najważniejszych w danym kraju gazet, czasopism, w mediach elektronicznych, w ramach deklaracji stowarzyszeń, partii politycznych i rządów, kongresów i publikacji naukowych. Każda partia polityczna stara się uzyskać jak największy wpływ na edukację, co jest zwykle najbardziej widoczne w okresach przedwyborczych. Partie polityczne najczęściej zajmują odmienne stanowisko w następujących sprawach: -         miejsce szkolnictwa niepublicznego w państwie ; -         sposób zarządzania systemem oświatowym (etatystyczny vs samorządnościowy, centralistyczny – zdecentralizowany) ; -         zakres reform i innowacji edukacyjnych ; -         finansowe zabezpieczenie kosztów kształcenia i ...