pedagog

  W polskich debatach autonomia szkoły bywa przedstawiana albo jako pedagogiczna utopia, albo jako neoliberalny projekt przerzucenia odpowiedzialności finansowej na samorządy, dyrektorów i rodziców. Oba ujęcia są błędne. Autonomia nie może polegać na tym, że władza centralna wycofuje środki finansowe, a następnie ogłasza szkołom, że odtąd są samodzielne. Nie jest autonomią zmuszanie placówek do walki o uczniów, sponsorów, wyniki i pozycję w rankingu. Nie jest nią także przekształcanie dyrektora w menedżera przedsiębiorstwa, nauczyciela w dostawcę usług, rodzica w konsumenta, a ucznia w kapitał, za którym „idą pieniądze”. Rynek nie jest neutralnym mechanizmem zarządzania edukacją. Szkoły działają w środowiskach społecznie nierównych. Mają różne zasoby, odmienne warunki lokalowe, zróżnicowany kapitał kulturowy rodzin, dostęp do specjalistów i możliwości pozyskiwania dodatkowych środków. Wprowadzenie między nimi czystej konkurencji nie usuwa nierówności, ale je utrwala. Autono...

  Obywatelski Pakt dla Edukacji - SOS dla Edukacji   Drugą z ważnych obietnic Koalicji Obywatelskiej w 2023 roku było powołanie Komisji Edukacji Narodowej. Nie chodziło o kolejną komisję parlamentarną ani o honorowe ciało doradcze, które spotka się kilka razy w roku, przyjmie protokół i zniknie w cieniu ministerialnego gabinetu. Koncepcja była daleko poważniejsza. Komisja miała stać się niezależną instytucją publiczną, utworzoną ustawą, posiadającą własny budżet, zaplecze analityczne i mandat do długofalowego myślenia o edukacji. Miała integrować wiedzę nauczycieli, naukowców, samorządów, organizacji społecznych, rodziców i uczniów. W dalszej perspektywie rozważano powierzenie jej zadań dotyczących podstaw programowych, egzaminów zewnętrznych, monitorowania jakości edukacji, a nawet wyłaniania kuratorów. Autorzy projektu pisali jasno: zmiana osoby ministra nie wystarczy. Potrzebne jest odejście od sytuacji, w której każda kolejna ekipa polityczna na nowo urządza szkołę według ...

„Szkoła, która uchyla mury” – grafika: koncept i generacja – ChatGPT (OpenAI). Szkoła od dawna cierpi na pewną przestrzenną monotonię. Cztery ściany, rzędy ławek, tablica, dzwonek, korytarz. Nawet najbardziej nowoczesna lekcja często odbywa się w przestrzeni, która nadal przypomina zakład produkcyjny z epoki przemysłowej: uczniowie siedzą, nauczyciel organizuje ich uwagę, a wiedza ma zostać przyswojona w określonym czasie i miejscu. Tymczasem w niemieckich szkołach opisanych w artykule Felicitas Wilke o Draußenschule  (edukacja poza budynkiem szkolnym) matematyka przenosi się nad morze, edukacja przyrodnicza do lasu, a wiedza o segregowaniu odpadów powstaje nie z ilustracji w podręczniku, lecz z rozkładającej się skórki banana i plastikowego opakowania zakopanego w ziemi. Dzieci mierzą, ważą, szacują, obserwują, klasyfikują. Las nie jest dekoracją. Staje się laboratorium. Plaża – miejscem pomiaru. Miasto – przestrzenią wychowania komunikacyjnego. Brzmi to jak pedagogiczna re...

  Źródło: opracowanie własne z wykorzystaniem narzędzia AI ChatGPT (OpenAI). W pierwszej połowie lat 90. XX wieku została powołana przy Krajowej Komisji Oświaty NSZZ "Solidarność" Krajowa Sekcja ds. Izb Nauczycielskich. Grupie ekspertów przewodziła Zofia Chomczyk. Zadaniem jej wojewódzkich zespołów było  przygotowanie projektu ustawy o samorządzie zawodowym nauczycieli.  W Warszawie odbyły się w latach 1991-1993 trzy Kongresy Krajowego Zespołu ds. Izb Nauczycielskich (debatujące najpierw w Domu Nauczyciela przy ul. Brzozowej w Warszawie, następnie w Sejmie i na Uniwersytecie Warszawskim) o powołaniu na terenie Rzeczpospolitej samorządu zawodowego nauczycieli/Izb Nauczycielskich.  W związku z tym, że związkowcy nie chcieli zgodzić się na kontynuowanie tego projektu usuwając jesienią 1992 roku poza NSZZ "Solidarność" Krajowy Zespół ds. Izb Nauczycielskich, konieczne było powołanie w 1994 roku Polskiego Towarzystwa Nauczycieli, które dalej pracowało i doprowadziło do o...

  Niniejsza prezentacja, którą otrzymałem z platformy "Academia.edu", jest interesująca dla osób interesujących się problematyką uczniów zdolnych, nawet niekoniecznie geniuszy, ale  o kulturowej ambicji rozwijania własnej mądrości w szkole. W tym przypadku jej właściwym przedmiotem jest edukacja uczniów zdolnych ( gifted education – GE ) w Chinach kontynentalnych, Hongkongu, Singapurze i na Tajwanie oraz – przede wszystkim – pojawiające się rozbieżności między polityką oświatową, praktyką szkolną i badaniami naukowymi.  Z perspektywy pedagogicznej można jednak odczytać tę analizę szerzej, skoro autorzy pokazują mechanizmy pojawiające się w środowisku szkolnym a niedostosowanym do potrzeb uczniów zdolnych (selekcyjność, niesprawiedliwość), niekiedy nawet toksycznym dla uczniów, których rozwój nie mieści się w schemacie przyjętym przez kadrę danej placówki. Punkt wyjścia: sukces edukacyjny nie oznacza jeszcze dobrej szkoły Prezentację rozpoczyna przypomnienie bardzo wys...

  Młody czeski naukowiec w Stanford University - Matyáš Boháček udzielił wywiadu Janowi Žižce na temat sztucznej inteligencji. Młode pokolenie ma zdrowe podejście do AI, a rozmówca Žižki jest autorem modelu językowego, z którego korzystają miliony użytkowników AI.  Odhodząca generacja już nie rozumie, bo albo nie chce, albo zamierza za wszelką cenę powstrzymać, koniecznie inne podejście do relacji człowiek–technologia. Wirtualny świat w naszym życiu skutkuje nieprawdopodobnie dynamicznym rozwojem cyfrowych narzędzi.  Nie ma u Boháčka ani technofobii, ani technomesjanizmu. Sztuczna inteligencja jest przez niego traktowana jako komponent środowiska życia, który trzeba rozumieć, wykorzystywać, krytycznie kontrolować i ukierunkowywać jej zastosowania zgodnie z pożądanym systemem wartości. W tym wywiadzie wyłania się kilka problemów, które są szczególnie ważne dla współczesnych pedagogów, nauczycieli, wychowawców.   Boháček odchodzi od pytania „czy korzystać z AI?”, ...