pedagog

  Pedagogika nowego wychowania Froebla jako holistyczną filozofią wychowania dzieci w wieku wczesnoszkolnym, która wyrasta z określonej wizji osoby, natury, duchowości, jedności świata i rozwoju człowieka. Wiele jego składników ma charakter ponadustrojowy i ponadpartyjny, ponieważ dotyczą samej struktury dziecięcego rozwoju. Najbardziej uniwersalnym komponentem jest uznanie zabawy za podstawową formę życia, uczenia się i ekspresji dziecka. Każde przedszkole zorientowane na rozwój dziecka w wieku przedszkolnym, czy to w Polsce, Niemczech, Finlandii, Japonii czy w Kanadzie, uznaje, że ono poznaje świat przez działanie, ruch, manipulowanie, naśladowanie, wyobraźnię, relacje i zabawę. Autorki Daru zabawy słusznie wydobywają ten rdzeń, gdy podkreślają za pedagogiem reformy przełomu XIX i XX wieku, że zabawa nie jest „czczą rozrywką”, lecz ma głęboki sens rozwojowy. Froebel nie traktował dziecka jako pustego naczynia do napełnienia treściami, ale jako istotę rozwijającą się według własn...

    Nie podejrzewam Fundacji Centrum Edukacji Obywatelskiej o złe intencje w przypadku przeprowadzenia badań, których wyniki ukazały się w raporcie o nośnym tytule, ale nieznośnej, bo częściowo pseudowartościowej treści. Od wielu lat obserwuję tego typu akcje raportowania czegoś przez różne NGO-sy i pseudonaukowców. Niniejsze badanie jest "ustawione" pod politykę MEN i wydawców podręczników szkolnych.  Badanie metodą CAWI prowadziła pracownia Minds & Roses w marcu 2026 roku, obejmując 1000 osób w wieku 18–65 lat oraz dodatkowo 596 rodziców posiadających dzieci w wieku 7-19 lat (19 ???!). CAWI, czyli ankieta internetowa to metoda preferująca osoby swobodniej posługujące się internetem i nie dająca kontroli nad warunkami wypełniania kwestionariusza.  Próba została dostosowana do struktury populacji pod względem wieku, płci, wykształcenia i wielkości miejscowości, ale reprezentatywność demograficzna nie gwarantuje reprezentatywności ze względu na zainteresowanie edu...

  W polskich debatach autonomia szkoły bywa przedstawiana albo jako pedagogiczna utopia, albo jako neoliberalny projekt przerzucenia odpowiedzialności finansowej na samorządy, dyrektorów i rodziców. Oba ujęcia są błędne. Autonomia nie może polegać na tym, że władza centralna wycofuje środki finansowe, a następnie ogłasza szkołom, że odtąd są samodzielne. Nie jest autonomią zmuszanie placówek do walki o uczniów, sponsorów, wyniki i pozycję w rankingu. Nie jest nią także przekształcanie dyrektora w menedżera przedsiębiorstwa, nauczyciela w dostawcę usług, rodzica w konsumenta, a ucznia w kapitał, za którym „idą pieniądze”. Rynek nie jest neutralnym mechanizmem zarządzania edukacją. Szkoły działają w środowiskach społecznie nierównych. Mają różne zasoby, odmienne warunki lokalowe, zróżnicowany kapitał kulturowy rodzin, dostęp do specjalistów i możliwości pozyskiwania dodatkowych środków. Wprowadzenie między nimi czystej konkurencji nie usuwa nierówności, ale je utrwala. Autono...

  Obywatelski Pakt dla Edukacji - SOS dla Edukacji   Drugą z ważnych obietnic Koalicji Obywatelskiej w 2023 roku było powołanie Komisji Edukacji Narodowej. Nie chodziło o kolejną komisję parlamentarną ani o honorowe ciało doradcze, które spotka się kilka razy w roku, przyjmie protokół i zniknie w cieniu ministerialnego gabinetu. Koncepcja była daleko poważniejsza. Komisja miała stać się niezależną instytucją publiczną, utworzoną ustawą, posiadającą własny budżet, zaplecze analityczne i mandat do długofalowego myślenia o edukacji. Miała integrować wiedzę nauczycieli, naukowców, samorządów, organizacji społecznych, rodziców i uczniów. W dalszej perspektywie rozważano powierzenie jej zadań dotyczących podstaw programowych, egzaminów zewnętrznych, monitorowania jakości edukacji, a nawet wyłaniania kuratorów. Autorzy projektu pisali jasno: zmiana osoby ministra nie wystarczy. Potrzebne jest odejście od sytuacji, w której każda kolejna ekipa polityczna na nowo urządza szkołę według ...

„Szkoła, która uchyla mury” – grafika: koncept i generacja – ChatGPT (OpenAI). Szkoła od dawna cierpi na pewną przestrzenną monotonię. Cztery ściany, rzędy ławek, tablica, dzwonek, korytarz. Nawet najbardziej nowoczesna lekcja często odbywa się w przestrzeni, która nadal przypomina zakład produkcyjny z epoki przemysłowej: uczniowie siedzą, nauczyciel organizuje ich uwagę, a wiedza ma zostać przyswojona w określonym czasie i miejscu. Tymczasem w niemieckich szkołach opisanych w artykule Felicitas Wilke o Draußenschule  (edukacja poza budynkiem szkolnym) matematyka przenosi się nad morze, edukacja przyrodnicza do lasu, a wiedza o segregowaniu odpadów powstaje nie z ilustracji w podręczniku, lecz z rozkładającej się skórki banana i plastikowego opakowania zakopanego w ziemi. Dzieci mierzą, ważą, szacują, obserwują, klasyfikują. Las nie jest dekoracją. Staje się laboratorium. Plaża – miejscem pomiaru. Miasto – przestrzenią wychowania komunikacyjnego. Brzmi to jak pedagogiczna re...

  Źródło: opracowanie własne z wykorzystaniem narzędzia AI ChatGPT (OpenAI). W pierwszej połowie lat 90. XX wieku została powołana przy Krajowej Komisji Oświaty NSZZ "Solidarność" Krajowa Sekcja ds. Izb Nauczycielskich. Grupie ekspertów przewodziła Zofia Chomczyk. Zadaniem jej wojewódzkich zespołów było  przygotowanie projektu ustawy o samorządzie zawodowym nauczycieli.  W Warszawie odbyły się w latach 1991-1993 trzy Kongresy Krajowego Zespołu ds. Izb Nauczycielskich (debatujące najpierw w Domu Nauczyciela przy ul. Brzozowej w Warszawie, następnie w Sejmie i na Uniwersytecie Warszawskim) o powołaniu na terenie Rzeczpospolitej samorządu zawodowego nauczycieli/Izb Nauczycielskich.  W związku z tym, że związkowcy nie chcieli zgodzić się na kontynuowanie tego projektu usuwając jesienią 1992 roku poza NSZZ "Solidarność" Krajowy Zespół ds. Izb Nauczycielskich, konieczne było powołanie w 1994 roku Polskiego Towarzystwa Nauczycieli, które dalej pracowało i doprowadziło do o...