Doktorat z własnej pamięci?
(źródło: Obraz wygenerowany przy użyciu ChatGPT (OpenAI) na podstawie koncepcji autora) Jedną ze ścieżek ubiegania się o przyjęcie do szkoły doktorskiej przemierza praktyk - nauczyciel, pedagog, dyrektor, edukator, który od kilkunastu lat tkwi w środku badanego świata. Jego problem polega na tym, że wie za dużo a przy tym jest zbyt blisko procesów, zdarzeń, problemów, które wywołują potrzebę ich zbadania naukowymi metodami. Musi jednak nauczyć się dystansu wobec własnych doświadczeń, interesów i przekonań. Druga droga jest niemal odwrotna. Młody człowiek kończy studia magisterskie, pomyślnie przechodzi rekrutację do szkoły doktorskiej i kilka miesięcy później przedstawia projekt badań dotyczących nauczycieli, dyrektorów, wychowawców, przedszkoli albo szkół. Nigdy w nich zawodowo nie pracował. Szkołę zna, ale jako uczeń. Być może także jako praktykant podczas studiów. Pojawia się jednak inny problem, jakim jest nie tyle nadmiar własnego doświadczenia, lecz jego pozorna oczyw...