pedagog

Czy pedagogika inkluzyjna rzeczywiście jest (bez)silna w czasach pogłębiających się problemów edukacji (przed-)szkolnej? Na to pytanie postanowiła odpowiedzieć Zdeňka Braumová w książce, która właśnie ukazała się w czeskiej oficynie GRADA. Nie jest to pierwsza rozprawa na ten temat, bowiem profesor Viktor Lechta opublikował z udziałem ekspertów z różnych krajów znakomitą pracę zbiorową o pedagogice inkluzyjnej .   Pedagogika nie może być postrzegana jako podzielona na dwie części pedagogika specjalna i pedagogika niespecjalna, rzekomo normalna. We współczesnym świecie postrzegającym godność człowieka bez względu na to, jakie są jego cechy instrumentalne, nie można dłużej utrzymywać segregacji, selektywności, różnicowania osób na lepsze i gorsze, sprawne i niepełnosprawne, gdyż każdy jest w jakimś stopniu sprawny, a w jakimś niepełnosprawny, tylko być może jeszcze o tym nie wie. Tak mówią medycy - dzisiaj nie ma ludzi zdrowych i chorych, tylko są osoby niezdiagnozowane. Lec...

  Prowadzę dzisiaj seminarium magisterskie, toteż korzystam z listu czytelnika bloga - pedagoga, który pisze o problemie dydaktyczno-badawczym i redakcyjnym, a dotyczący przygotowania pracy dyplomowej:  Istnieje pilna potrzeba podnieść na blogu / który czyta bardzo dużo osób/ problem ogólnej struktury prac magisterskich o charakterze teoretyczno-empirycznym. W wielu uczelniach prywatnych prace te prowadzone są przez doktorów. Z mojego rozeznania wynika, że wiele z nich ma charakter raportów z badań, bądź wypracowań. Istnieje potrzeba wskazania jakie elementy strukturalne powinny znaleźć się we wstępie. Zwrócenie uwagi na różnicę między celem pracy a celami badań, ze wskazaniem ich rodzajów. Nagminnie rozdział metodologiczny / jako drugi po rozdziale teoretycznym/jest tytułowany: Metodologia badań własnych, a treść zawiera metodologiczne odniesienie do całości pracy. W pracach pod moim kierunkiem ten rozdział tytułuję: Podstawy metodologiczne własnych badań empirycznych. Może w...

  Dzisiejszy wpis otwiera wykres budżetów wybranych państw na badania podstawowe. AI przygotowała mi dane według tych samych kryteriów, jakie zastosowano w raporcie Najwyższej Izby Kontroli. Dotyczą one porównania budżetów wybranych agend finansujących badania podstawowe w latach 2022-2026.  Przygotowana powyżej infografika eksponuje trzy zasadnicze warunki rozwoju nauki: finansowanie badań podstawowych, autonomię wyboru problemów badawczych oraz ciągłość wsparcia. Porównanie budżetów sześciu instytucji finansujących badania podstawowe w państwach - od lewego wykresu za 2022 rok do prawego wykresu za 2026 rok: amerykańskiej NSF, chińskiej NSFC, niemieckiej DFG, szwajcarskiej SNSF, austriackiej FWF i polskiej NCN – odsłania problem znacznie poważniejszy niż różnice w wielkości nakładów na naukę. Zastrzegam, że  budżet agencji grantowych są wskaźnikiem możliwości finansowania konkurencyjnych projektów, ale nie są jeszcze miarą całkowitego wsparcia państwa dla autonomiczne...

Przeczytałem na stronie OSKKO :  "XX Kongres Zarządzania Oświatą, zorganizowany przez Ogólnopolskie Stowarzyszenie Kadry Kierowniczej Oświaty, odbył się w dniach 5–7 października 2026 r. w Zakopanem. Była to największa w Polsce coroczna debata kadry kierowniczej oświaty – nas, którzy, kierując szkołami, działając społecznie, organizując oświatę w samorządach, chcemy aktywnie wpływać na oświatę, być u źródła wydarzeń i zmian. W centrum konferencyjnym hotelu Bachleda Kasprowy spotkało się około 1300 osób zarządzających oświatą, gości i partnerów Kongresu. Odbyła się tam większość wykładów, warsztatów i dyskusji. Wiele aktywności – wycieczki, wizyty studyjne, wykłady – zorganizowaliśmy również na terenie miasta, we współpracy z władzami Zakopanego. Tradycyjnie przygotowaliśmy dla Uczestników kilkadziesiąt spotkań z praktykami i ekspertami. Zajęliśmy się bieżącymi potrzebami kadry kierowniczej i jej szkół oraz placówek, procedurami pracy, wsparciem przeciążonych pracą i zagrożenia...

  Krajowa Sekcja Oświaty i Wychowania NSZZ "Solidarność" "Uczeń ma prawo do kolejnej szansy. A nauczyciel do szacunku dla swojego czasu. Druga, trzecia, piąta poprawa sprawdzianu? W dyskusji o ocenianiu chętnie mówi się o potrzebach ucznia. Znacznie rzadziej o tym, kto przygotuje kolejne zadania, przeprowadzi poprawę i sprawdzi prace. Jakby czas nauczyciela był zasobem, który nigdy się nie kończy. Małopolska kurator oświaty Gabriela Olszowska przekonuje, że ocenianie powinno dostrzegać postęp. Uczeń, który opanował materiał po kilku próbach, rzeczywiście zdobył wiedzę — i należy to zauważyć. Kurator proponuje zapewnienie co najmniej jednej możliwości poprawy, z pozostawieniem nauczycielowi decyzji o kolejnych podejściach. Nie postuluje więc poprawiania bez końca. Problem zaczyna się wtedy, gdy za słusznym pedagogicznym celem nie idą warunki jego realizacji. Każda kolejna poprawa oznacza konkretną pracę. Przy kilku klasach i wielu uczniach trudno traktować ją jak dr...

  Publikacja IBE pokazuje mechanizm psychologiczny powtarzających się niepowodzeń uczniów, które  mogą prowadzić do bezradności intelektualnej, obniżenia poczucia własnej skuteczności, unikania matematyki i dalszego pogorszenia wyników. Autorzy opisują więc błędne koło, z którego mogłoby się wydawać, że nie ma wyjścia. Szczególnie ważne jest to, że lęk obciąża pamięć roboczą, koncentrację i kontrolę poznawczą uczniów.  No tak, ale jak nie ma w szkołach nauczycieli matematyki, a wśród zatrudnionych zdarzają się osoby traktujące ten przedmiot jako narzędzie selekcji, być może także jako okazję do psychopatycznego odreagowania na dzieciach czy młodzieży własnych kompleksów czy frustracji, to trudno, by wspomniane koło przemocy zostało przerwane.  Szkoda, że tak bywa, bo piękno i funkcjonalność matematyki przydaje się w życiu, toteż szczęściarzami są ci uczniowie, którzy mają kontakt i lekcje z pasjonatami tej wiedzy.  Emerytowana, ale wciąż aktywna profesor ped...