pedagog

            Dr Ewa Lewandowska-Tarasiuk zorganizowała kolejną debatę na temat romantyzmu we współczesnej pedagogice kultury i edukacji szkolnej przypominając, że pomysł na napisanie rozprawy naukowej na ten temat przez grono uczonych reprezentujących nauki humanistyczne i społeczne powstał dwa lata temu w Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie na kanwie Międzynarodowego Dnia Języka Ojczystego, który obchodzimy każdego roku w dniu 25 lutego. Także w tym roku postanowiła nie tyle przypomnieć o treści zawartych w książce studiów nad romantyzmem, ale by  kontynuować refleksję w obliczu narastającej technicyzacji i militaryzacji codziennego życia w kraju, a nawet szerzej, bo na naszym kontynencie.  Na szczęście została utrwalona kultura polskiego romantyzmu, której pieśń romantyczna, romantyczna ballada nie zaginie - jak mówiła prowadząca obrady - niezależnie od pojawiających się kolejnych zagrożeń związanych z coraz niższ...

  Dziś obraduje Komitet Nauk Pedagogicznych PAN podejmując w czasie obrad problem reformy oświatowej w Polsce. Covid uniemożliwia mój udział w tej debacie, ale profesorowie mają podstawy do naukowej analizy i dyskusji, która wcale nie będzie jednoznaczna. Część kadr nie wie, a  część zapomniało już lub nie chce pamiętać o tym, jak generacja przełomu polskiej transformacji pod przewodnictwem profesora  Zbigniewa Kwiecińskiego  konsekwentnie badała i projektowała konieczność zmian, by zniknął na zawsze, a przynajmniej nie miał szans na odnowę syndrom hybrydy partyjno-oświatowej.  To przypominam, bo zmarły we wrześniu ub, roku Profesor  zostawił kolejnym pokoleniom nie tylko wyniki swoich znakomitych badań wzdłużnych dotyczących uwarunkowań kształcenia w oświacie publicznej, ale także dowody na patologię zakorzenioną w zarządzaniu oświatą.  Nie po to walczyliśmy o otwarcie polskiej polityki oświatowej na naukę, żeby po 36 latach nadal o zmianach w s...

      Od grudnia czekaliśmy w RDN na informację z Kancelarii Prezydenta RP o podpisaniu nominacji profesorskiej znakomitemu badaczowi Wydziału Studiów Edukacyjnych UAM w Poznaniu przedstawicielowi pedagogiki eksperymentalnej - profesorowi UAM  Michałowi Klichowskiemu . Prezydent podpisał akt nominacji w dniu 18 lutego 2025 roku.   Dobrze, że mimo choroby, która uniemożliwia mi tymczasowo czynny udział w konferencjach, miałem dużo wcześniej przygotowaną w blogu prezentację sylwetki uczonego, którego najnowszą rozprawę " Efekt neuro " miałem możliwość recenzowania dla Wydawnictwa Naukowego UAM.  W kwietniu   ub. roku podzieliłem się z czytelnikami bloga moją opinią, bo rzeczywiście dawno nie czytałem tak znakomicie napisanej monografii, która spełniała nie tylko formalne wymagania naukowego pisarstwa, ale już od prologu potwierdzała swoją treścią, jak ważne i cenne jest kompetentne a interdyscyplinarne i eksperymentalne podejście do badanych zj...

  Profesor Tadeusz Sławek  dobitnie zwraca uwagę w swoich rozprawach na rolę języka, symboli jako pozwalających dociec istoty m.in. uczenia (się) w życiu przez każdego człowieka. Nie podejmuje kwestii dydaktycznych, gdyż nie jest pedagogiem, teoretykiem czy metodykiem kształcenia innych osób, ale jest wybitnym humanistą, myślicielem, którego rozprawy dotykają kluczowych spraw naszej cywilizacji. Jako nauczyciel akademicki (emerytowany) jest wybitnym "Na-U-czycielem" nauczycieli, który nie godzi się z powszechnym traktowaniem nauczania jako rzekomo prowadzącego do uczenia się.   W debacie publicznej ustawicznie powraca dyskusja na temat tego, co jest rzeczywistym warunkiem (auto-)edukacji, a jeszcze bardziej, jak złożoną kwestią jest bycie Na - U - czycielem". Jakże ważna jest dla Tadeusza Sławka litera "U", skoro wyróżnił ją we wszystkich swoich esejach naukowych, które są w jego najnowszej książce. Edukacja wcale nie jest w niej dominantą, ale skoro poświęcony...

  Ogromnie cieszą sukcesy pedagogów, w tym kolejne, pozytywnie ocenione przez profesorów wylosowanych (w ramach obowiązującej procedury) i powołanych przez Radę Doskonałości Naukowej osiągnięcia naukowe profesorów uczelnianych.  Mam tu na uwadze taki sukces profesor Uniwersytetu Dolnośląskiego DSW we Wrocławiu - dr hab. Ewy Kurantowicz.  Systematycznie następuje naturalna i naukowa zmiana pokoleń w środowisku akademickiej pedagogiki. Z tym większą satysfakcją komunikuję kolejną nominację profesorską pedagog, która jest od początku swojego rozwoju naukowego  związana z Dolnym Śląskiem.  W 1987 roku ukończyła na Uniwersytecie Wrocławskim studia magisterskie na kierunku pedagogika kulturalno-oświatowa. Decyzja o tym wyborze kształcenia wynikała z jej uprzedniej pracy instruktorskiej w zakresie animacji kulturalno-oświatowej  w Młodzieżowym Domu Kultury. W 1988 roku rozpoczęła swoją akademicką karierę w pozytywnym tego słowa znaczeniu, najpierw jako asystentka-...

  Rodzice mogą mieć swój udział w integrowaniu wpływów obu środowisk w dwojakim sensie: q    po pier ws ze, poprzez  ws pieranie osiągnięć szkolnych dziecka w domu i łagodzenie jego niepowodzeń edukacyjnych, q    po drugie,  poprzez własną aktywność w szkole jako instytucji społecznej, otwartej na realną  ws półpracę z nimi. Zwłaszcza ta ostatnia możliwa forma partycypacji w sferze  ws półdziałania i  ws półdecydowania o losach edukacyjnych dziecka na terenie szkoły nie należy do zbyt po ws zechnych i chętnie podejmowanych przez większość rodziców. Wynika ona z wtórnej motywacji troszczenia się o własne dziecko. Dla wielu rodziców szkoła jest obcym terenem, gdzie własne zaangażowanie musi być poparte pożądanymi kompetencjami.  Można też, wykorzystując istniejące  formy uspołecznienia szkoły, a więc powołując radę szkoły, istotnie wpłynąć na świadomość praw rodziców wobec szkoły i sytuacji interwencyjnych w placówce w stosunku d...

  Każda rzetelna diagnoza jest potrzebna szkolnictwu wyższemu i nauce. Natomiast dokonywanie zestawień danych liczbowych bez wiedzy, a zatem i zrozumienia znaczeń tych faktów kompromituje i tak już od lat ośmieszających się w sieci pseudodiagnostów. Wciąż nie są w stanie zrozumieć tego, że nie analizuje się tego, o czym nie posiada się  zielonego pojęcia. Nic dziwnego, że dyletanci nie kierują się dążeniem do prawdy, tylko wytwarzaniem fałszywego wyobrażenia w stylu określanym przez śp. ks. prof. Józefa Tischnera jako jeden z rodzajów "prawdy". Rzeczywiście, piszą bzdury z nadzieją na liczne wpłaty na fundację i wsparcie jej częściowo nierzetelnego działania, bo jest akurat okres wspierania NGO-sów (1,5 proc.  z nasz podatków), by popierać ich niekompetencje. Jak ktoś chce finansować czy upowszechniać bzdety, to nie jest mój problem. Mnie to nie interesuje. Nie tylko w sieci mamy wielu oszustów, manipulatorów, graczy fałszywymi kartami, propagandzistów różnych formacji....