Jednym z wartościowych elementów zmian w szkolnictwie wyższym jest możliwość kreowania przez jednostki akademickie nowych kierunków studiów lub w ramach już istniejących takich specjalności, które otwierają zupełnie nowe możliwości studiowania problemów, zjawisk czy naukowych wyników badań i charakterze interdyscyplinarnym. Na kierunku PEDAGOGIKA na Wydziale Pedagogicznych Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie powstaje nowa specjalność o takim właśnie charakterze. Od nowego roku akademickiego 2013/2014 uruchamiane są studia: Animacja społeczna-judaizm i kultura żydowska na ziemiach polskich. Każdy, kto jest zainteresowany tą problematyką, będzie mógł podjąć studia II stopnia (magisterskie), które publiczna Akademia uruchamia w ramach współpracy merytorycznej z pracownikami Żydowskiego Instytutu Historycznego w Warszawie.
Specjalność ma unikalny charakter, gdyż łączy przygotowanie psychologiczno-pedagogiczne, ekumeniczne ze specjalnościowym, które umożliwi dostęp do wiedzy i nabycie umiejętności kreatora i animatora działań edukacyjnych oraz społecznych w zakresie upowszechniania wiedzy o judaizmie i kulturze żydowskiej na ziemiach polskich. Dodatkowym interesującym elementem programu są lektoraty języka hebrajskiego (biblijnego i współczesnego) oraz języka jidysz. Specjalność zapewni wykształcenie pedagoga-animatora działań społecznych, umożliwiając pozyskanie pogłębionych kwalifikacji pedagogicznych z uwzględnieniem wielokulturowego kontekstu nauk humanistycznych i społecznych. Profil absolwenta specjalności uwzględnia wiedzę o judaizmie i kulturze żydowskiej na ziemiach polskich, polsko-żydowskie dziedzictwo kulturowe, zagadnienia edukacji na temat Holocaustu w aspekcie porównawczym, umiejętności w zakresie podstaw biblijnego oraz współczesnego języka hebrajskiego, języka jidysz, tworzenia projektów edukacyjnych (konstrukcja ścieżek edukacyjnych, promocja kultury, turystyka historyczna, współpraca z instytucjami kultury etc.) z uwzględnieniem potrzeb społecznych w obszarze animacji kultury i współpracy polsko-żydowskiej.
W zakresie kompetencji społecznych absolwent specjalności będzie gotowy do podejmowania wyzwań zawodowych i osobistych, wykazując aktywność i wytrwałość w podejmowaniu indywidualnych i zespołowych działań profesjonalnych w zakresie animacji społecznej w środowisku wielokulturowym, odznaczając się rozwagą, dojrzałością i zaangażowaniem w projektowaniu, planowaniu i realizowaniu działań pedagogicznych zgodnych z profilem specjalności. Absolwent specjalności znajdzie zatrudnienie w instytucjach kultury, w tym w instytucjach muzealnych, placówkach edukacyjnych, fundacjach i stowarzyszeniach, zajmujących się szeroko rozumianym, żydowskim oraz polsko-żydowskim, dziedzictwem kulturowym. W module specjalnościowym znajdą się takie m.in. przedmioty, jak:
Dialog chrześcijańsko-żydowski
Dzieje Żydów na ziemiach polskich
Polsko-żydowskie dziedzictwo kulturowe
Turystyka historyczna szlakiem pozostałości kultury żydowskiej
Promocja kultury i pozyskiwanie funduszy
Edukacja na temat Holocaustu w aspekcie porównawczym
Współczesny Izrael i kultura żydowska.
07 marca 2013
06 marca 2013
PEDAGOGIKA I SZTUKA
Profesorowie Wydziału Etnologii i Nauk o Edukacji UŚl w Cieszynie - dr hab. Urszula Szuścik i dr hab. Andrzej Murzyn zapraszają wszystkich zainteresowanych (pracowników naukowych, nauczycieli i studentów) do udziału w międzynarodowej serii wydawniczej. Każdy, kto prowadzi badania w tym zakresie, może zgłosić gotowość współpracy w projekcie, który ma charakter inter- i transdyscyplinarny. Jak opiszą projektodawcy:
Celem serii wydawniczej Pedagogika sztuki jest zainicjowanie i rozwijanie dialogu między osobami reprezentującymi różne środowiska intelektualne i zawodowe wokół możliwości usprawniania i uszlachetniania szeroko pojmowanej działalności edukacyjnej poprzez sztukę. Chodzi także o wykazanie, że jednym z najważniejszych ale zarazem najtrudniejszych zadań, jakie stoi przed współczesnym nauczycielem i pedagogiem jest obudzenie i pielęgnowanie u wychowanków potrzeby uczenia się, jak się uczyć. Aby ww. potrzeba stała się zasadą życia dla współczesnego człowieka, należy – wszędzie, gdzie jest to możliwe – pokazywać konsekwencje wynikające z ostrego podziału na nauki i sztuki, podziału, który wydaje się dominować we współczesnej kulturze.
Niektórzy współcześni badacze sugerują, że jeden z największych błędów, jakie od dawna popełniają osoby odpowiedzialne za kształcenie i wychowanie ko-lejnych pokoleń, polega na założeniu, że rozwój intelektualny dziecka powinien być pojmowany jako proces prowadzący stopniowo do osiągnięcia jak największego poziomu racjonalności, która tym samym jest traktowana jako główna cecha dojrzałości i dorosłości. Założenie to jest podstawą postrzegania dzieci – jak pisze irlandzki badacz Kieran Egan w artykule zatytułowanym Ewolucja a wczesne rozumienie: Zaczynamy jako poeci (Evolution and early understanding: we begin as poets) – jako prekursorów racjonalności dorosłych.
Postawa taka – pisze dalej Egan - posiada bardzo długą historię, w której decydującą rolę odegrał angielski filozof Herbert Spencer. Badacz podkreśla, że zasady filozofii Spencera pochodzą z postrzegania umysłu dziecka jedynie w kategoriach zdolności logiczno-matematycznych. Odrzucając taką koncepcję, Egan twierdzi jednocześnie, że zasadniczy fakt, który powinien zostać przyjęty jako podstawa działalności edukacyjnej, to poetycka natura każdego człowieka: „Zaczynamy jako poeci, używając technik, które dzięki językowi pozwalają nam nadawać sens naszemu światu. To właśnie poprzez rozwijanie narzędzi i umiejętności, które są podstawowe dla rozwoju języka we wczesnym stadium – opowiadanie, metaforę, rym i rytm, konstruowanie binarne i mediację, tworzenie wizerunków ze słów, afektywna abstrakcja itd. – możemy odkrywać najbardziej efektywne drogi prowadzące do takiej wiedzy o świecie, poprzez którą się uczymy.
Krytyka wielu założeń, na jakich opierają się współczesne systemy edukacyjne, jest także przedmiotem twórczości Kena Robinsona. Zdaniem ww. badacza największego spustoszenia w kulturze dokonują osoby, dla których podstawą nauczania i wychowania jest sztywny podział na nauki i sztuki. Założenie to jest zdaniem Robinsona jedną z głównych przyczyn depersonalizacji całego życia społecznego, którym mają zarządzać tzw. naukowcy, a więc osoby, dla których najważniejsze są takie cechy jak metodyczność, obiektywizm i gromadzenie wyłącznie wiedzy w oparciu o obserwację. Artyści, a szerzej - humaniści – postrzegani są tutaj jako osoby ekspresywne, namiętne i kreatywne i mogą stanowić jedynie dodatek do życia społecznego, który w zasadzie nie ma wpływu na jego jakość. Zdaniem Robinsona zarówno naukę jak i sztukę tworzą żywe istoty ludzkie, które zawsze są osobiście zaangażowane w to, co robią. Artystów i naukowców – pisze w innym miejscu Robinson – nie dzieli przedmiot zainteresowania, dzieli ich raczej to, jak ich ten przedmiot interesuje.
(źródła: Egan K., Evolution and early understanding: we begin as poets [w:]Thompson M. S. (red.), Arista. Journal of the Association of Teachers for Philosophy with Children, Vol. 1. No. 2, Bray 2001, s. 11.; Robinson K., Out of minds. Learning to be creative, UK: Capstone Publishing 2011)
Celem serii wydawniczej Pedagogika sztuki jest zainicjowanie i rozwijanie dialogu między osobami reprezentującymi różne środowiska intelektualne i zawodowe wokół możliwości usprawniania i uszlachetniania szeroko pojmowanej działalności edukacyjnej poprzez sztukę. Chodzi także o wykazanie, że jednym z najważniejszych ale zarazem najtrudniejszych zadań, jakie stoi przed współczesnym nauczycielem i pedagogiem jest obudzenie i pielęgnowanie u wychowanków potrzeby uczenia się, jak się uczyć. Aby ww. potrzeba stała się zasadą życia dla współczesnego człowieka, należy – wszędzie, gdzie jest to możliwe – pokazywać konsekwencje wynikające z ostrego podziału na nauki i sztuki, podziału, który wydaje się dominować we współczesnej kulturze.
Niektórzy współcześni badacze sugerują, że jeden z największych błędów, jakie od dawna popełniają osoby odpowiedzialne za kształcenie i wychowanie ko-lejnych pokoleń, polega na założeniu, że rozwój intelektualny dziecka powinien być pojmowany jako proces prowadzący stopniowo do osiągnięcia jak największego poziomu racjonalności, która tym samym jest traktowana jako główna cecha dojrzałości i dorosłości. Założenie to jest podstawą postrzegania dzieci – jak pisze irlandzki badacz Kieran Egan w artykule zatytułowanym Ewolucja a wczesne rozumienie: Zaczynamy jako poeci (Evolution and early understanding: we begin as poets) – jako prekursorów racjonalności dorosłych.
Postawa taka – pisze dalej Egan - posiada bardzo długą historię, w której decydującą rolę odegrał angielski filozof Herbert Spencer. Badacz podkreśla, że zasady filozofii Spencera pochodzą z postrzegania umysłu dziecka jedynie w kategoriach zdolności logiczno-matematycznych. Odrzucając taką koncepcję, Egan twierdzi jednocześnie, że zasadniczy fakt, który powinien zostać przyjęty jako podstawa działalności edukacyjnej, to poetycka natura każdego człowieka: „Zaczynamy jako poeci, używając technik, które dzięki językowi pozwalają nam nadawać sens naszemu światu. To właśnie poprzez rozwijanie narzędzi i umiejętności, które są podstawowe dla rozwoju języka we wczesnym stadium – opowiadanie, metaforę, rym i rytm, konstruowanie binarne i mediację, tworzenie wizerunków ze słów, afektywna abstrakcja itd. – możemy odkrywać najbardziej efektywne drogi prowadzące do takiej wiedzy o świecie, poprzez którą się uczymy.
Krytyka wielu założeń, na jakich opierają się współczesne systemy edukacyjne, jest także przedmiotem twórczości Kena Robinsona. Zdaniem ww. badacza największego spustoszenia w kulturze dokonują osoby, dla których podstawą nauczania i wychowania jest sztywny podział na nauki i sztuki. Założenie to jest zdaniem Robinsona jedną z głównych przyczyn depersonalizacji całego życia społecznego, którym mają zarządzać tzw. naukowcy, a więc osoby, dla których najważniejsze są takie cechy jak metodyczność, obiektywizm i gromadzenie wyłącznie wiedzy w oparciu o obserwację. Artyści, a szerzej - humaniści – postrzegani są tutaj jako osoby ekspresywne, namiętne i kreatywne i mogą stanowić jedynie dodatek do życia społecznego, który w zasadzie nie ma wpływu na jego jakość. Zdaniem Robinsona zarówno naukę jak i sztukę tworzą żywe istoty ludzkie, które zawsze są osobiście zaangażowane w to, co robią. Artystów i naukowców – pisze w innym miejscu Robinson – nie dzieli przedmiot zainteresowania, dzieli ich raczej to, jak ich ten przedmiot interesuje.
(źródła: Egan K., Evolution and early understanding: we begin as poets [w:]Thompson M. S. (red.), Arista. Journal of the Association of Teachers for Philosophy with Children, Vol. 1. No. 2, Bray 2001, s. 11.; Robinson K., Out of minds. Learning to be creative, UK: Capstone Publishing 2011)
05 marca 2013
Kolejne debaty o nie tylko kryzysie polskiej edukacji
Zapowiadają się bardzo interesujące debaty o polskiej edukacji w Łodzi i w Warszawie. Najpierw w Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie planowane jest spotkanie poświęcone dyskusji nad książką Roberta Pawlaka pt. "Bon edukacyjny w polityce oświatowej", którą wydała oficyna tej znakomitej Uczelni. Zainteresowanych zapraszam w poniedziałek 11 marca 2013 o godzinie 15.30 w Sali Senatu w budynku C. Robert Pawlak jest adiunktem w Zakładzie Socjologii Zmiany Społecznej APS, doktorem nauk humanistycznych prowadzącym od szeregu lat interesujące badania w zakresie socjologii edukacji.
Dr Robert Pawlak jest absolwentem Instytutu Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego, mającym w swoim doświadczeniu zawodowym pracę jako główny specjalista w MEN, w Departamencie Strategii Edukacyjnej i Funduszy Strukturalnych, gdzie odpowiadał za współpracę z OECD w dziedzinie edukacji. Wcześniej wydał monografię pt. „Reforma oświaty „po polsku”, czyli o tym jak rząd posyła sześciolatki do szkół” (Wydawnictwo Akademii Pedagogiki Specjalnej, Warszawa 2011) Warto zatem podyskutować z Autorem, który jest jednym z najlepszych znawców reform oświatowych w świecie w zakresie ich liberalizacji, której jedną z form jest wprowadzenie bonu oświatowego.
Sam niestety nie mogę wziąć udziału w autorskim spotkaniu, gdyż tego dnia - 11 marca o godz. 17.00 prezentuję w Łódzkim Towarzystwie Pedagogicznym wyniki moich badań, które dotyczą dramatycznie złej sytuacji w szkolnictwie publicznym w Polsce. Odsłaniam tu czarny obraz oświatowej polityki MEN, samorządów i dyrektorów szkół publicznych.
Natomiast senator III RP prof. Michał Seweryński serdecznie zaprasza na IX spotkanie Akademickiego Klubu Obywatelskiego im. Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego w Łodzi, które odbędzie się dniu 16 marca br. (sobota) o godzinie 11.00 w auli Salezjańskiej Wyższej Szkoły Ekonomii i Zarządzania w Łodzi przy ul. Wodnej 32. W czasie spotkania odbędzie się wykład prof. Aleksandra Nalaskowskiego z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu pt. „Konstruowanie nowego Polaka”. Po wykładzie jest przewidziana dyskusja, gdyż nie ulega dla mnie wątpliwości, jak mocne pojawią się w treści wystąpienia naszego pedagoga treści. W ostatnim numerze tygodnika "W Sieci" (25.02-3.03.2013) można było przeczytać artykuł Profesora pt. :"Mój homofobiczny test - jedenaście pytań o przyszłość Polski, a tym samym o przyszłość twojego dziecka". Organizator prosi o potwierdzenie uczestnictwa na adres: klub.obywatelski@gmail.com
Gdyby ktoś nie wiedział, kim jest Aleksander Nalaskowski, to Organizator jego wykładu przypomina najważniejsze dane profesora:
Data urodzenia: 24 lutego 1957
Wykształcenie
1976 – matura I LO im. Mikołaja Kopernika w Toruniu
1980 – mgr pedagogiki (UMK), praca magisterska „Udział Stanisława Przybyszewskiego w tworzeniu Gimnazjum Polskiej Macierzy Szkolnej w Wolnym Mieście Gdańsku" p/k prof. Bolesława Pieśniarskiego
1985 – dr pedagogiki (UMK), rozprawa „Wychowawczo-kulturalne funkcje ruchu społecznego o nazwie Młody Teatr" p/k doc.dra hab. Józefa Kargula
1990 – habilitacja (Uniwersytet Wrocławski) „Społeczne uwarunkowania twórczego rozwoju jednostki", „Ścieżki edukacyjne i losy życiowe twórczych trzydziestolatków".
1992 – stanowisko profesora nadzwyczajnego UMK
1997 – tytuł profesora
2001 – stopień instruktora jeździectwa
2003 – stanowisko profesora zwyczajnego UMK
Droga zawodowa
1980-1982 –Szkoła Podstawowa w Łążynie, nauczyciel
1982 – asystent w Instytucie Pedagogiki UMK
1991 - kierownik Zakładu Animacji Pedagogicznej IP UMK
1996 – dyrektor Instytutu Pedagogiki UMK
2007-2012 dziekan Wydziału Nauk Pedagogicznych UMK
Dyrektor toruńskiej szkoły Laboratorium.
Subskrybuj:
Posty (Atom)