08 marca 2024

Zmarł profesor pedagogiki Wacław Strykowski

 



Bardzo smutne jest tegoroczne przedwiośnie. Zmarł bowiem jeden z akademickich mistrzów pedagogiki w zakresie technicznych środków kształcenia - profesor Wacław Strykowski z Wydziału Studiów Edukacyjnych UAM w Poznaniu. 

Wacław Strykowski (5.09.1942-7.08.2024) był absolwentem Liceum Pedagogicznego w Poznaniu, a w 1966 roku ukończył studia magisterskie na kierunku pedagogika na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jeszcze w toku studiów kierował Studenckim Teatrem Nurt w Poznaniu, a po ich ukończeniu został zatrudniony w UAM. Doświadczenie naukowo-badawcze zdobywał u boku swojego Mistrza prof. Leona Lei (1913-1977), który powołał Międzywydziałowy Zakład Nowych Technik Nauczania UAM. 

W latach 1981-1982 kierował Instytutem Nowych Technik Kształcenia UAM, a do 2012 roku Zakładem Technologii Kształcenia.  Ceniony był w środowisku akademickiej i oświatowej pedagogiki jaki wybitny specjalista w zakresie stosowania w procesie kształcenia nowych technologii przekazu wiedzy, by uczniowie i studenci mieli możliwość poznania, zrozumienia i zastosowania najnowszych rozwiązań w tym zakresie. 

Profesor był także twórcą i prezesem Polskiego Towarzystwa Technologii i Mediów Edukacyjnych szerząc oświatę wśród kandydatów do nauczycielskiej profesji jak i już w niej zatrudnionych pedagogów. Był przy tym wyjątkową osobowością, niezwykle otwarty w relacjach z każdym, kto tylko chciał nauczyć się czegoś nowego. Organizował międzynarodowe i krajowe konferencje naukowe oraz wspierał środowiska szkolnych innowatorów, którzy traktowali kolejne nowości techniczne jako środki dydaktyczne wspomagające ich w organizacji procesów dydaktycznych.  

Wacław Strykowski przeszedł w macierzystej uczelni drogę od asystenta poprzez adiunkta, docenta do profesora zwyczajnego (1987). Jako wybitny specjalista został członkiem i zarazem sekretarzem naukowym Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN, ale także działał w Polskim Towarzystwie Pedagogicznym oraz w niemieckim Stowarzyszeniu - Gesellschaft fűr Pädagogik und Information. Był też przewodniczącym Rady Naukowej Polskiego Stowarzyszenia Filmu Naukowego oraz członkiem Rady Naukowej Polskiej Fundacji Upowszechniania Nauki. 

Będąc już na emeryturze wspierał od 2003 roku środowisko oświatowe w roli eksperta w Radzie do spraw Edukacji Informatycznej i Medialnej przy Ministerstwie Edukacji Narodowej. Kierował też w tym okresie (2003-2007) rektorem Gnieźnieńskiej Szkoły Wyższej "Milenium". 

Zmarły Profesor był redaktorem naczelnym rocznika pedagogicznego "Neodidagmata" i kwartalnika "Edukacja Medialna". Wydawane przez Profesora monografie naukowe najlepiej oddają zakres prowadzonych badań naukowych, jak i zmieniający się stan technologii w dydaktyce szkolnej i akademickiej. Wydał m.in. takie prace, jak:  

”Struktura filmu naukowo – dydaktycznego” (1973), 

“Wstęp do teorii filmu dydaktycznego” (1976), 

“Audiowizualne materiały dydaktyczne. Podstawy kształcenia multimedialnego” (1984), 

“Wideo w kształceniu multimedialnym” (1991), 

“Dokąd zmierza technologia kształcenia” (1993), 

“Media a edukacja” (red., 1997 i 1998),

"Media i edukacja w dobie integracji (2002), 

"Kompetencje medialne społeczeństwa wiedzy" (2004),

"Od nowych technik nauczania do edukacji wirtualnej" (2006).

W 1988 roku został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, zaś w 1989 roku - Medalem Komisji edukacji Narodowej.  Wykształcił tysiące nauczycieli, ale też recenzował wydawniczo i w awansach naukowych dysertacje doktorskie, habilitacyjne czy wnioski o nadanie tytułu profesora. 

Pięknie podsumował działalność dydaktyczną, naukową i oganizacyjną prof. W. Strykowskiego współpracując z Nim przez wiele lat b.przewodniczący Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN prof. Tadeusz Lewowicki.  

Bliskim składam wyrazy współczucia. Twórczość naukowa Profesora pozostaje w naszych zbiorach jako podstawa do dalszych badań. Niech spoczywa w pokoju! 


(źródło fotografii: Wikipedia

07 marca 2024

Czterozgłoskowa pedagogia

 


Zygmunt Wyrobek (1872-1939) był nie tylko harcmistrzem, autorem znakomitych poradników dla skautmistrzów-harcerskich instruktorów, ale także pisarzem znakomitych wierszy dla dzieci oraz opowiadań dla młodzieży. Oficyna Wydawnicza "Impuls" ratuje od zapomnienia nie tylko dzieła tego autora, ale także niezwykle trudną umiejętność pisania wierszy w formie czterozgłoskowej, a więc złożonych z czterech sylab.   Komuś może się powieść napisanie takiego wiersza, ale warto zmierzyć się z twórczością Z. Wyrobka, by przekonać się, że to wcale nie jest takie łatwe. 

Książeczki dla dzieci o intrygujących tytułach: 

1. "O łakomczuchu, niejadce i brudasku" 

2. „As i Murcio"

3. "Niezwykła podróż" 

i najnowsza

4. "O roztrzepanej Wini i Józiu Psotniku" 

zachowały oryginalne ilustracje Mieczysława Wyrobka, zaś uwspółcześniono pisownię i poprawiono interpunkcję według współczesnych norm. Dzięki temu książeczki są ponadczasowe, przyjazne literacko, gramatycznie, a przy tym są pełne zaskakujących akcji, humoru, zabawne i z morałem. Warto podarować dzieciom książeczkę, której autor uwrażliwia na potencjalne następstwa ich niepożądanych zachowań.  

Upłynęło sto lat od wydania przez Księgarnię św. Wojciecha w Krakowie wierszowanej bajki Zygmunta Wyrobka. W okresie międzywojennym rymowane wierszem bajki cieszyły się ogromną popularnością. Łączyły w treści potencjalne zagrożenia dla dzieci z nieprzewidywalnymi przez nie skutkami zachowań.       


Powyżej Z. Wyrobek, poniżej mój "urobek".

Od wieki wieków zachowania dzieci są niemalże takie same, bowiem: 

będą psocić, 

śmiać się, płakać,

kichać, pocić, 

spadać, skakać,

opowiadać. 

myśli skrywać,

troszkę zjadać,

by wygrywać.

Mało który

podopieczny

chce kultury,

być bezpieczny.

Bardzo ważna 

jest przygoda,

choć nie każda  

laurów doda,

Kiedy czytam

wnukom wiersze

nikt nie pyta,

co jest pierwsze:

Jajko, kura,

transcendencja, 

albo która

to esencja?

Tu znaczące 

jest spotkanie,

nie naglące,

przeczekanie.

Dialog także

jest konieczny

Kto tak pisze, 

będzie wieczny:

pajdocentryk,

pajdokrata,

etnocentryk?

Pasjonata!

 


06 marca 2024

Osamotnienie

 

Wczoraj była awaria Facebooka. Niektórzy wpadli w panikę, bo sądzili, że zostali wyłączeni. Znajomy doktor nauk humanistycznych pisze do mnie, że chyba zlikwiduje to medium społeczne, ale nie z powodu awarii. Już prawie nie ma tam znajomych. Część osób mu w ogóle nie odpisuje. Twierdzą, że nie mają czasu. Tak mu napisała ostatnio poznana studentka [...] uniwersytetu X, że nie ma czasu odpisywać. 

Trudno się dziwić, że jest rozgoryczony. Nie ma stałej pracy, mieszka samotnie, zarabia na życie aktywnością artystyczną (muzykuje), więc musiałby spotkać w sieci kogoś, kto ma te same zainteresowania, pasje, taką samą ilość czasu wolnego lub pozwalającego na wspólną komunikację on-line i off-line.  W tej sytuacji ma na Fb wielu znajomych, ale zarazem poczucie osamotnienia:       

Jakby mi ktoś w pysk strzelił. Kolega ze szkoły, z czasów szkoły średniej nie mógł znaleźć dla mnie 5 minut w ciągu trzech dni... a potrzebowałem porady. Jestem jeszcze gorzej samotny niż w czasach szkoły średniej, kiedy miałem tylko telefon stacjonarny. Wtedy przynajmniej nie było prezentacji numeru, to odbierali i można było chwilę porozmawiać... 

Więc po co Teraz te wszystkie komunikatory skoro nie ma z kim porozmawiać??? 

Co będzie, jak nasze środowisko codziennego życia zostanie nasycone sztuczną inteligencją, robotami? Może wówczas znajdziemy czas dla innych, znajomych, bliskich, bo naszą pracę wykona AI?