pedagog

  Najsilniejszym instrumentem centralizacji polskiej szkoły nie musi być ani ministerialne rozporządzenie, ani kontrola kuratorium. Jest nim egzamin zewnętrzny. Egzamin ósmoklasisty obejmuje zadania, wymagania i procedury określane centralnie, a CKE publikuje informatory przedmiotowe oraz harmonogramy. Podobnie egzamin maturalny funkcjonuje według centralnie przygotowanych formuł, informatorów i komunikatów. Nie chodzi o to, że egzaminy są niepotrzebne. Problem polega na ich ustrojowej sile. Egzamin wpływa na aspiracje uczniów, zachowania rodziców, strategie dyrektorów, pracę nauczycieli, rynek korepetycji, wybór szkół i medialne rankingi. To, co jest mierzone, zaczyna być uznawane za ważne. To, czego egzamin nie mierzy, stopniowo przesuwa się na margines. W ten sposób CKE staje się swoistym ukrytym ministerstwem programu. Formalnie nauczyciel realizuje podstawę programową. Praktycznie jednak w klasach egzaminacyjnych coraz częściej pracuje pod presją formatu zadań, kryteriów oceni...

  (źródło:Fb) Państwowa matura została przeciążona funkcjami pomiarowymi. Miała równocześnie certyfikować, selekcjonować i diagnozować. Miała potwierdzać osiągnięcie pewnego poziomu wykształcenia średniego, różnicować kandydatów do szkół wyższych oraz informować państwo, jak pracują szkoły. Te trzy zadania wymagają jednak częściowo innych narzędzi pomiarowych. Właśnie z ich zazębiania się wynika znaczna część sprzeczności, w wyniku których obciąża się winą za oczywiste patologie albo Centralną Komisję Egzaminacyjną albo nauczycieli-egzaminatorów, chociaż odpowiedzialność za ten proces ponosi minister edukacji i premier rządu.  Nie słucha się profesorów pedagogiki, metodologów, diagnostów, a przecież już wiele lat temu Bolesław Niemierko bardzo trafnie wskazywał, że wynik matury należy widzieć w  kontekście jej uwarunkowań, jak m.in.: zdolności, aspiracje i wcześniejsze osiągnięcia szkolne uczniów, kultura ich szkoły, przygotowanie nauczycieli, także egzaminatorów, oczekiw...

  Dzięki udostępnieniu przez brytyjski Ipsos pełnych topline tables okazuje się, że  raporty Ipsos nie stanowią „całości wyników”, lecz są pierwszą warstwą ich selekcji . Tabela z najnowszego sondażu Ipsos ujawnia pełny zestaw pytań, dokładne brzmienie zmiennych, wyniki wszystkich uczestniczących w diagnozie krajów, liczebności prób oraz strukturę odpowiedzi. Tymczasem raport główny w języku angielskim zawiera tylko część problemów, które są upublicznione. Uczciwie informuje się, że zainteresowani pełnym raportem danych krajowych, muszą o nie wystąpić.  Bez pomocy AI nie byłbym w stanie odczytać tę tabelę, gdyż rozmiar czcionki jest mikroskopijny. Z tą pomocą można było wyróżnić właściwie trzy poziomy analiz tego typu sondaży: 1. pomiar — pytania, odpowiedzi i pełne tablice danych; 2. raport międzynarodowy — selekcja wyników uznanych przez autorów za najważniejsze; 3. komentarz krajowy — ponowna selekcja, już osadzona w lokalnym kontekście politycznym i medialn...

  (źródło:  Łączenie opinii i perspektyw ludzi w Polsce | Ipsos KnowledgePanel ) W analizie polityk publicznych kraju szczególnie ważna jest nie tylko treść finalnego, bo wydanego w języku angielskim raportu z międzynarodowych badań opinii publicznej, ale przede wszystkim komunikat krajowej instytucji  uczestniczącej w tym pomiarze, który jest opublikowany w języku polskim. Bywa on nie tyle „streszczeniem raportu”, ile już jego pierwszą interpretacją polityczną.  Jeśli młody badacz nauczy się sprawdzać: co zmierzono, jak nazwano wynik, co pominięto i jaki wniosek dopisano , zyskuje bardzo dobrą ochronę przed bezkrytycznym cytowaniem komunikatów prasowych, rządowych czy IBE-PIB afirmowanych jako źródła naukowe. W dzisiejszym wpisie nie interesują mnie komentarze pracowników tej ostatniej instytucji. Pisałem w blogu o błędach w ich publikacjach.  Przyjrzałem się raportom edukacyjnym firmy sondażowej Ipsos, z której usług korzystają rządzący. Na jej portalu twierdz...