Aktualność freblowskiej pedagogiki zabawy i sensu własnej aktywności w epoce technopolu

 

W obradach Polskich Dni Montessori, które odbyły się na Wydziale Nauk o Wychowaniu Uniwersytetu Łódzkiego  w czerwcu br., uczestniczyły przedstawicielki pedagogiki nowego wychowania Friedricha Froebla (1782-1852) jako prekursora jednego z alternatywnych nurtów pedagogiki przedszkolnej i wczesnoszkolnej. 

Renesans jego metodyki kształcenia i wychowania dzieci zawdzięczamy nie tylko ustawicznie podejmowanym przez historyków wychowania przedszkolnego  badaniom jego filozoficznej myśli i praktyki pedagogicznej, ale także dzięki oddolnemu rozwojowi środowiska freblowskich pedagogów, którzy od 13 lat oferują w Polsce dzieciom i ich nauczyciel(k)om pedagogię zabawy służącej integralnemu (zrównoważonemu, holistycznemu) rozwojowi dzieci. 

Kilkanaście lat temu wydany został pierwszy w naszym kraju przewodnik metodyczny oraz autorski program wychowania przedszkolnego na podłożu antropologicznym, psychologicznym i pedagogicznym. Nie jest to nauczycielski ruch historyczno-oświatowy, który miałby tak powszechnie znaną markę jak przedszkola montessoriańskie, steinerowskie/waldorfskie czy odwołujące się do włoskiego modelu Reggio Emilia. Idee Froebla powracają ze szczególną dynamiką w sferze wczesnej edukacji, edukacji przedszkolnej, ale i w ramach pedagogiki zabawy, edukacji outdoorowej, slow pedagogy, koncepcji dziecięcej sprawczości, dobrostanu czy na fali krytyki szkolnej presji na „gotowość szkolną”.

Froebel jest dziś bardziej ceniony na świecie jako patron współczesnej pedagogiki zabawy niż jako powszechnie rozpoznawalna marka pedagogiczna, co widać w rozwoju freblowskich placówek oświatowych na kilku poziomach i kontynentach. Zapewne sprzyja temu renesansowi tej pedagogii aktywne środowisko freblowskie skupione w International Froebel Society, Froebel Trust, ale także w różnych sieciach społecznościowych praktyków, w ramach konferencji naukowych i oświatowo-wychowawczych, zbiorach literatury czy projektach i programach szkoleniowych dla nauczycieli. 

Froebel Trust prowadzi współcześnie bibliotekę badań i projektów, która obejmuje m.in. zabawę, rozwój dziecka, przestrzeń, naturę, sprawiedliwość społeczną, dobrostan i profesjonalny rozwój nauczycieli; sama biblioteka pokazuje ponad sto projektów. Do pedagogiki zabawy tego autora powraca się w tekstach dotyczących dziecięcej sprawczości, relacji maluchów z naturą, ale także edukacji demokratycznej, filozofii dzieciństwa, edukacji zrównoważonego rozwoju, czy ostatnio nawet roli zabaw w cyberprzestrzeni. 

W 2026 r. ukazał się tekst zestawiający pedagogikę Froebla z AI, którego autorzy podkreślają, że jego koncepcja swobodnej zabawy, rozwijającej u dzieci wyobrażenia zderza się z medialną i cyfrową strukturyzacją aktywności przedszkolnej. 

Znacząco rozpoznawalny jest renesans tej pedagogii w świecie anglosaskim, zwłaszcza w Szkocji, Anglii i Walii, gdzie ukazała się w 2025 roku książka o wartości Froebla w edukacji wczesnodziecięcej. W Szkocji mówi się o „znaczącym odrodzeniu zainteresowania” filozofią tego pedagoga w praktyce, skoro jest tam jeden z najbardziej zaawansowanych przykładów systemowej adaptacji podejścia freblowskiego do wychowania przedszkolnego. W Walii z kolei mowa jest o „wzroście zainteresowania edukacją freblowską” w związku z tamtejszymi reformami podstaw programowych edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej.

W Azji Wschodniej Froebel jest odczytywany nie tylko pedagogicznie, lecz także światopoglądowo. Jego podstawowe kategorie: jedność, harmonia, natura, rozwój wewnętrzny, ekspresja tego, co wewnętrzne, więź dziecka ze światem łatwo wpisują się zarówno w chrześcijańską interpretację stworzenia i osoby, jak i w azjatyckie wrażliwości na harmonię, relacyjność, rytuał, wspólnotę oraz moralny porządek życia. Współczesne opracowania froeblowskie nadal przypominają, że duchowość w tej tradycji oznacza holistyczny rozwój ciała, umysłu, uczuć, świadomości estetycznej, kreatywności, moralności oraz relacji między światem wewnętrznym i zewnętrznym.

W Chinach wątek ten jest również obecny, o czym świadczy Raport Froebel Trust dotyczący duchowości w pedagogice wczesnodziecięcej. Jak z niego wynika, początki nowoczesnej edukacji przedszkolnej w Chinach wiązały się z zachodnią, chrześcijańską wizją misyjną, pozostającą pod wpływem właśnie freblowskiego modelu Kindergarten. Import zatem jego pedagogii do Azji nie był neutralnym transferem metody, lecz przeniesieniem całej konfiguracji relacji: dziecko — natura — moralność — duchowość — wspólnota — nauczycielka.

Podobnie w Korei wczesna edukacja przedszkolna była związana z wpływami misjonarskimi, chrześcijańską edukacją oraz napięciami kolonialnej modernizacji i narodowej tożsamości. W opracowaniu dotyczącym historii koreańskiego Kindergarten podkreśla się wpływ edukacji chrześcijańskiej misjonarzy, prób japonizacji w okresie kolonialnym oraz znaczenie przedszkoli jako przestrzeni podtrzymywania języka i kultury koreańskiej. 

Froebel jest też obecny w debacie globalnej pośrednio, przez renesans play-based learning promując elementy bardzo bliskie jego myśleniu, a mianowicie uczenie się przez zabawę, kształtowanie relacji społecznych, aktywność własna dziecka, jego rozwój społeczno-emocjonalny, aktywność ruchowa, twórczość i interakcja z dorosłymi oraz rówieśnikami. UNICEF podkreśla, że w wieku przedszkolnym zabawa pozwala dzieciom rozumieć świat, rozwijać wyobraźnię i kreatywność. Także wyniki badań międzynarodowych TALIS Starting Strong 2024 wskazują, że w niemal wszystkich badanych systemach oświatowych ponad 80 proc. nauczycieli edukacji wczesnodziecięcej miało w przygotowaniu zawodowym elementy promowania zabawy i interakcji rówieśniczych. 

Współczesna recepcja  i aktualizacja pedagogii Froebla sięga do tak aktualnych przesłanek pedagogicznych, jak: 

• dziecko jako aktywny podmiot, 
• zabawa jako forma poznawania świata, 
• znaczenie natury, ruchu, rytmu, materiału, dłoni, wspólnoty, relacji, wyobraźni i twórczego przekształcania doświadczenia. 

Paradoks aktualności F. Froebla polega na tym, że jego pedagogika jest historyczna, ale jej rdzeń jest ponadczasowy. Małe dziecko uczy się bowiem przez bezpośrednie doświadczenie, ruch, komunikację i zabawę, zaś środowisko jego codziennego życia powinno łączyć różne metody uczenia się: przed doświadczanie oraz kierowane zdobywanie wiedzy i umiejętności. 

Dla niemieckiego pedagoga przełomu XVIII i XIX wieku dziecko jest istotą rozwijającą się od wewnątrz, przez własną aktywność, ciekawość, ruch, kontakt ze światem i ekspresję. Dzisiaj nikogo już tego typu tezy nie szokują, skoro współczesna pedagogika wczesnodziecięca także odchodzi od modelu dziecka jako biernego odbiorcy treści. Dziecko ma doświadczać, konstruować, próbować, powtarzać, tworzyć, rozmawiać, pytać, manipulować przedmiotami, wchodzić w relacje. Dlatego F. Froebel powinien być przypominany jako prekursor podejścia holistycznego, konstruktywistycznego i uspołeczniającego wychowania dziecka.

Kluczowa w wieku przedszkolnym jest zabawa jako kluczowa forma uczenia się. U Froebla nie była ona przerwą od zajęć rozwojowych, lecz jej najbardziej właściwym językiem w fazie dzieciństwa. Zabawa jest aktywnością poznawczą, społeczną, emocjonalną, moralną i symboliczną zarazem. Nie jest „zajęciem wolnym od uczenia się”, lecz sposobem, w jaki dziecko organizuje doświadczenie świata. Współczesne instytucje promujące pedagogikę freblowską podkreślają właśnie „moc zabawy” jako podstawę kontaktu dziecka z naturą, innymi ludźmi i samym sobą.

Trwałym rdzeniem tej pedagogii jest troska o jedność ręki, umysłu, ciała i wyobraźni. Freblowskie „dary”, jak kule, sześciany, walce, patyczki, pierścienie, układanki itp. mogą dziś wyglądać archaicznie, ale leżąca u ich podstaw idea jest bardzo współczesna: dziecko rozwija własne myśli w działaniu i przez działanie. Układanie, budowanie, rytmizowanie, sortowanie, składanie, rozkładanie i przekształcanie materiału są formami myślenia, co tylko utwierdza nas w przekonaniu, że Froebel był w swojej pedagogice bliski temu, co później rozwijali Maria Montessori, Jean Piaget, John Dewey, Lew Wygocki czy współczesna pedagogika konstruktywistyczna. 

W nawiązaniu do Jana Pestallozziego centralnym środowiskiem rozwoju dziecka jest natura a nie instytucja. Freblowskie przedszkole (Kindergarten) to ogród, rośliny, rytm pór roku, obserwacja wzrostu, pielęgnowanie, doświadczanie żywego świata. W dobie kryzysu klimatycznego, deficytu kontaktu z przyrodą i hiperaktywności dzieci w cyberprzestrzeni, nabiera ono nowego znaczenia. Współcześni łączą freblowskie doświadczanie przez dziecko natury z myśleniem o środowisku, zrównoważeniu i zmianie klimatu.

Jakże trudno było przebić się Froeblowi z rolą dorosłego jako przewodnika, a nie tresera, przy czym nie był on zwolennikiem pedagogiki libertarialnej. Dla niego „wolność wymaga prowadzenia dziecka w przestrzeni, w której ma ono dużo samodzielności. Jednak to nauczyciel, rodzic tworzy środowisko, obserwuje, towarzyszy, inspiruje, porządkuje doświadczenia, nazywa, pomaga dziecku przekroczyć aktualne możliwości. Współczesne ujęcia freblowskie mocno akcentują właśnie refleksyjnego, czułego i kompetentnego nauczyciela, który nie narzuca gotowego scenariusza, ale też nie pozostawia dziecka w chaosie. 

Nic dziwnego, że współcześnie Froebel przestał być podrozdziałem w historii wychowania, by wpisać się w XXI wieku w język oporu wobec kolonizacji dzieciństwa przez szkołę, rynek i technologię. Jego „pedagogika zabawy” brzmi dziś - jak i w czasach życia tego pedagoga - zaskakująco nowocześnie, bo przypomina, że dziecko nie rozwija się przez stymulowaną akcelerację dzieciństwa, lecz przez jego mądre przeżycie, doświadczanie siebie, innych i świata.

Sztuczna Inteligencja poproszona o syntetyczne przedstawienie aktualności rdzenia pedagogii Froebla, ujęła ją następująco:

Rdzeń Freblowski	Froebel jest nadal aktualny, ponieważ:
Zabawa jako najwyższa forma aktywności dziecka	dziecko poznaje świat przez działanie, symbolizowanie, relacje i wyobraźnię
Holistyczny rozwój	rozwój poznawczy, emocjonalny, społeczny, ruchowy i moralny nie przebiegają osobno
Własna aktywność dziecka	uczenie się wymaga sprawczości, ciekawości i własnego doświadczenia
Natura i ogród	współczesne dzieci coraz bardziej potrzebują kontaktu z realnym, żywym światem
Dorosły jako przewodnik	dziecko potrzebuje wolności, ale także mądrego, uważnego towarzyszenia
Materiał, ręka, konstrukcja	myślenie dziecka rozwija się przez manipulowanie, budowanie, porównywanie i tworzenie

 

Aktualizacji wymaga:

Element wymagający aktualizacji	Dlaczego?
Romantyczno-religijny język jedności świata	Współczesna pedagogika potrzebuje języka pluralistycznego, świeckiego lub ekumenicznego
XIX-wieczna wizja rodziny i społeczeństwa	Dzisiejsze dzieci żyją w warunkach różnorodności kulturowej, rodzinnej i społecznej
Formalny system „darów”	Materiały mają otwierać eksplorację, a nie zamieniać zabawę w instruktaż
Model przedszkola	Dzisiejsza instytucja działa pod presją podstaw programowych, dokumentacji i oczekiwań rodziców
Brak odniesienia do cyfrowości	Dzieciństwo toczy się dziś także w środowiskach medialnych i algorytmicznych
Ograniczona perspektywa inkluzyjna	Współczesna edukacja musi uwzględniać niepełnosprawność, neuroatypowość, migracje i nierówności

 "Froebel pozostaje aktualny nie wtedy, gdy odtwarzamy jego przedszkole, lecz wtedy, gdy bronimy jego podstawowej intuicji, że dziecko nie jest projektem (przed-)szkolnym, lecz osobą rozwijającą się przez sensowną, cielesną, społeczną, symboliczną i twórczą aktywność".

(źródła: Froebel Trust - Research and project library; Bridging Froebel and AI: Reconceptualizing Play Pedagogy in Chinese Context; The Power of Froebel in Early Childhood Education: Exploring Ideas, Practice, and Impact in Scotland - University of Edinburgh Research Explorer; Playing with power: ChatGPT-5.5 Thinking firmy OpenAI)

 

Nominacja Profesora Witolda Jakubowskiego - pedagoga kultury popularnej i mediów

 

Dorobek naukowy profesora Uniwersytetu Wrocławskiego,
dr. hab. Witolda Jakubowskiego został doceniony przez recenzentów w postępowaniu o nadanie tytułu profesora a Prezydent RP podpisał w czerwcu stosowną nominację. Polska pedagogika miała w końcówce semestru letniego 2025/2026 znakomity zbiór osiągnięć naukowych kilku kandydatów do tytułu naukowego profesora, o których dokonaniach piszę w tych dniach.  

Osiągnięcia Profesora W. Jakubowskiego wyrastają z rzadkiego w naszym środowisku połączenia pedagogiki, filmoznawstwa, kulturoznawstwa, andragogiki i refleksji nad mediami w edukacji. Jest to twórczość konsekwentna, rozpoznawalna i wyraźnie autorska. Od początkowych badań nad filmem, lękiem i egzystencjalnym wymiarem sztuki filmowej, aż po dojrzałe studia nad kulturą popularną jako przestrzenią uczenia się, prof. Jakubowski rozwijał własną pedagogiczną drogę rozumienia współczesnej kultury.

Jego rozprawa doktorska, poświęcona obrazom człowieka i lęku w twórczości Romana Polańskiego i Ingmara Bergmana, zapowiadała już zasadniczą cechę późniejszych badań: wrażliwość na film jako medium doświadczenia, interpretacji i samorozumienia. Habilitacyjna książka „Edukacja w świecie kultury popularnej” otworzyła natomiast szerszą perspektywę, w której kultura popularna przestała być traktowana jako obszar banalnej rozrywki, a stała się pełnoprawnym przedmiotem refleksji pedagogicznej. Recenzenci zgodnie podkreślają, że właśnie w tym przesunięciu należy widzieć jedno z najważniejszych osiągnięć prof. Jakubowskiego: pedagogiczne uprawomocnienie popkultury jako przestrzeni uczenia się, kształtowania tożsamości i interpretowania świata.

W centrum jego dorobku znajduje się przekonanie, że człowiek uczy się nie tylko w szkole, nie tylko z podręcznika i nie tylko w instytucjonalnie zaprojektowanych sytuacjach edukacyjnych. Uczy się także poprzez film, serial, muzykę popularną, teksty medialne, praktyki odbioru i uczestnictwo w codziennych obiegach kultury. To uczenie się bywa nieformalne, rozproszone, biograficzne, czasem nieuświadomione, ale realne i formacyjne. Właśnie dlatego prof. W. Jakubowski tak konsekwentnie rozwijał koncepcję kultury popularnej jako współczesnej przestrzeni edukacyjnej, wpisując ją w pedagogikę kultury, pedagogikę mediów oraz edukację dorosłych.

Szczególnie ważnym osiągnięciem jest jego autorska koncepcja edukacji kulturalnej, która odchodzi od tradycyjnego podziału na kulturę „wysoką” i „niską”. W tej perspektywie kultura popularna nie jest gorszym fragmentem rzeczywistości, lecz innym obszarem doświadczenia kulturowego, wymagającym krytycznej, hermeneutycznej i pedagogicznej interpretacji. Prof. W. Jakubowski pokazuje, że edukacja kulturalna nie powinna polegać wyłącznie na wprowadzaniu do kanonu, lecz także na uczeniu rozumienia tych tekstów kultury, które rzeczywiście współtworzą codzienne doświadczenia młodzieży i dorosłych.

Na osobne podkreślenie zasługuje jego refleksja nad filmem i serialem jako miejscami uczenia się. Film nie jest w jego ujęciu jedynie ilustracją treści wychowawczych ani narzędziem dydaktycznym. Jest przestrzenią spotkania z doświadczeniem Innego, z biografią, z lękiem, z pamięcią, z pracą, z dorastaniem, ze starością, z obrazami przyszłości i z napięciami współczesnego świata. Tak rozumiany film oraz serial stają się dla prof. Jakubowskiego tekstami, przez które człowiek może lepiej rozpoznać własne życie, własną tożsamość i społeczne warunki egzystencji. Recenzenci dostrzegli w tym szczególną wartość jego badań: przesunięcie akcentu z dzieła jako zamkniętego nośnika sensu na odbiorcę, który w kontakcie z tekstem kultury uruchamia własne doświadczenia, pytania i interpretacje.

Jego książka „Edukacja w popkulturze – popkultura w edukacji” została w recenzjach odczytana jako swoista summa dotychczasowych badań: syntetyczne, dojrzałe i oryginalne ujęcie pedagogiki kultury popularnej. Z kolei najnowsza współautorska monografia „Czego nas uczą seriale?” potwierdza żywotność tej perspektywy i jej aktualność wobec przemian kultury medialnej. Serial, podobnie jak wcześniej film, zostaje tu potraktowany jako lustro społecznych mitów, lęków, stereotypów, rytuałów przejścia i wyobrażeń o świecie.

Warto też podkreślić instytucjonalny i środowiskowy wymiar działalności prof. W. Jakubowskiego. Przez całą karierę zawodową pozostaje związany z Uniwersytetem Wrocławskim, gdzie przeszedł kolejne etapy drogi akademickiej, pełnił funkcje kierownicze i organizacyjne, w tym kierownika Zakładu Edukacji Dorosłych i Studiów Kulturowych oraz prodziekana. Był także aktywny w kształceniu młodej kadry naukowej jako promotor doktorów, recenzent doktoratów, habilitacji i publikacji naukowych. Jego zaangażowanie w życie akademickie łączy się z działalnością popularyzatorską, między innymi z inicjatywami takimi jak „Noc Humanistów”, budującymi pomost między nauką, kulturą i społeczeństwem.

Charakterystyczna dla prof. Jakubowskiego jest również postawa uczonego uczestniczącego w kulturze, a nie tylko opisującego ją z dystansu. Jego badania wyrastają z uważnej obecności w świecie filmu, muzyki, serialu, mediów i codziennych praktyk odbioru. Nie jest to więc pedagogika abstrakcyjna, lecz pedagogika interpretująca życie kulturowe takim, jakie ono rzeczywiście jest: zmediatyzowane, wielogłosowe, pełne napięć, a zarazem bogate w potencjał edukacyjny.

Można powiedzieć, że prof. Witold Jakubowski należy do tych uczonych, którzy znacząco poszerzyli pole pedagogicznego myślenia o kulturze. Pokazał, że pedagogika nie powinna odwracać wzroku od popkultury, lecz nauczyć się ją rozumieć, interpretować i wykorzystywać jako przestrzeń formowania człowieka. Dzięki jego pracom film, serial, muzyka popularna i media zostały wprowadzone do pedagogicznej refleksji nie jako margines, ale jako ważne miejsca uczenia się, samopoznania i krytycznego uczestnictwa w świecie.

Nominacja profesorska prof. dr. hab. Witolda Jakubowskiego jest zatem uznaniem dorobku uczonego, który z wielką konsekwencją, erudycją i wrażliwością budował pedagogikę kultury popularnej. Jest to dorobek oryginalny, potrzebny i twórczo obecny w polskiej pedagogice — dorobek badacza, który potrafił zobaczyć edukację tam, gdzie inni widzieli jedynie rozrywkę.

Pedagogika wzbogacona o kolejnego profesora - PAWŁA RUDNICKIEGO

 

Prezydent RP podpisał nominację Profesorowi Pawłowi Rudnickiemu. 

Dorobek naukowy prof. dr. hab. Pawła Rudnickiego sytuuje się w nurcie pedagogiki krytycznej, emancypacyjnej i społecznie zaangażowanej. Jest to pedagogika, która nie poprzestaje na opisie rzeczywistości edukacyjnej, lecz pyta o mechanizmy nierówności, wykluczenia, dominacji i przemocy symbolicznej. W centrum jego zainteresowań znajduje się człowiek działający w warunkach społecznego napięcia: buntujący się, pomagający, uczący się, migrujący, organizujący wsparcie, poszukujący sprawczości i godności.

Już rozprawa doktorska, obroniona z wyróżnieniem w 2008 roku, zatytułowana „Społeczne i indywidualne oblicza buntu w biografiach Kontestatorów”, zapowiadała zasadniczy kierunek jego badań. Bunt został w niej potraktowany nie jako przejaw niedostosowania, lecz jako forma odpowiedzi na niesprawiedliwość, opresję i ograniczenie podmiotowości. Habilitacja z 2016 roku, oparta na rozprawie „Pedagogie małych działań. Krytyczne studium alternatyw edukacyjnych”, rozwinęła tę perspektywę w stronę badań nad oddolnymi, alternatywnymi i wspólnotowymi praktykami edukacyjnymi.

Szczególną wartość dorobku prof. Pawła Rudnickiego stanowi jego wyraźna aksjologia pedagogiczna: wrażliwość na problemy społeczne i kulturowe, zaangażowanie na rzecz grup mniejszościowych i marginalizowanych oraz konsekwentne łączenie refleksji naukowej z odpowiedzialnością społeczną. Nie jest to pedagogika deklaratywna, lecz sprawdzana w działaniu — w praktykach interwencyjnych, projektach badawczych, sieciach współpracy i obecności w środowiskach, których doświadczenia stają się przedmiotem pogłębionej analizy.

Do najważniejszych osiągnięć naukowych prof. Rudnickiego należą monografie „Przecież jesteśmy!” oraz „Kto, jak nie my?”. Pierwsza z nich została wyróżniona nagrodą Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, druga zaś potwierdza oryginalność jego warsztatu jako badacza zaangażowanego, łączącego rolę narratora, uczestnika i interpretatora doświadczeń społecznych. Szczególnie cenne jest rozwijane przez niego podejście określane jako „badania w ruchu” — elastyczne, refleksyjne i etycznie ugruntowane badania jakościowe prowadzone w warunkach dynamicznej zmiany społecznej.

Jego innowacyjność metodologiczna polega na twórczym łączeniu badań biograficznych, autoetnograficznych, etnografii edukacyjnej, studiów przypadków, metod interwencyjnych i krytycznej analizy społecznej. Prof. Rudnicki nie ukrywa własnego usytuowania badacza, lecz czyni je przedmiotem refleksji metodologicznej. W jego pracach zaangażowanie nie zastępuje rygoru naukowego, lecz nadaje mu etyczny sens. Przejrzyste procedury badawcze, bogaty materiał empiryczny, systematyczne kodowanie danych i namysł nad dylematami etycznymi świadczą o wysokiej jakości jego warsztatu.

Istotny jest również międzynarodowy wymiar jego aktywności. Prof. Rudnicki zbudował trwałą sieć współpracy badawczej z ośrodkami Europy Środkowo-Wschodniej, współtworząc między innymi sieć EMCE — Education and Migration in Central Europe. Inicjatywa ta, rozwijana z badaczami z Polski, Czech, Ukrainy, Niemiec i Węgier, potwierdza znaczenie jego pracy dla badań nad edukacją, migracją, obywatelskością i solidarnością społeczną.

Prof. Paweł Rudnicki reprezentuje pedagogikę, która łączy krytyczne rozpoznanie świata z nadzieją na jego zmianę. Jego dorobek wzbogaca teorię pedagogiczną, rozwija metodologię badań jakościowych i dostarcza impulsów do praktyk edukacyjnych oraz społecznych. Jest to twórczość naukowa wyraźnie rozpoznawalna, oryginalna i społecznie potrzebna — zakorzeniona w etyce odpowiedzialności, solidarności i troski o tych, których głos bywa w życiu publicznym najsłabiej słyszalny.

 GRATULACJE  DLA  ZNAKOMITEGO BADACZA! 

(we współpracy z AI. ChatGPT 5)