pedagog

  (źródło fotografii z uroczystości: Janusz Moos)  Są w oświacie ludzie, którzy pełnią funkcje, zarządzają placówkami, realizują kolejne programy i reformy. Są jednak także tacy, którzy tworzą wokół siebie przestrzeń wolności , dzięki której inni mogą przekraczać rutynę, próbować, eksperymentować, popełniać błędy, poprawiać własne rozwiązania i odkrywać w sobie nauczyciela-twórcę. Do tej drugiej, jakże nielicznej kategorii należy mgr inż. Janusz Moos – pedagog, innowator, animator ruchu postępu pedagogicznego, a przede wszystkim człowiek, który przez dziesięciolecia potrafił uskrzydlać innych. Przez 27 lat kierował Łódzkim Centrum Doskonalenia Nauczycieli i Kształcenia Praktycznego, doprowadzając wraz ze współpracownikami tę placówkę do standardów rozpoznawalnych nie tylko w Polsce. Nie był przy tym dyrektorem administrującym cudzymi pomysłami. Był liderem tworzącym warunki do rodzenia się pomysłów własnych – nauczycielskich, zespołowych, środowiskowych. I właśnie ten as...

  (źródło:  Z głębokim smutkiem żegnamy Wandę Traczyk-Stawską ) Są ludzie, których śmierć zamyka biografię. Są jednak i tacy, których odejście otwiera pytanie, co my zrobimy z pozostawionym nam dziedzictwem. Wanda Traczyk-Stawska należała właśnie do nich.  18 sierpnia 2026 roku, w wieku 99 lat, zmarła  żołnierz Armii Krajowej, harcerka Szarych Szeregów, uczestniczka Powstania Warszawskiego, psycholog, nauczycielka dzieci wymagających szczególnej troski, działaczka społeczna i jedna z najwyrazistszych strażniczek pamięci o Powstaniu, ps. „Pączek”, „Atma”.  W 100-lecie Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie miałem zaszczyt uczestniczyć w wyróżnieniu Wandy Traczyk-Stawskiej polskim odznaczeniem niepaństwowym ECCE HOMO, które jest wyrazem wdzięczności osobom za ich wiarygodność i bezinteresowną służbę na rzecz dobra wspólnego. Podzieliła się ze społecznością akademicką tak przecież wrażliwą na los osób o specjalnych potrzebach edukacy...

    Kto pamięta aferę Rywina? Ja pamiętam i widzę, że została powtórzona, tylko w nauce! Wyrażenie „lub czasopisma” w 2002 roku oznaczało "tajemnicze, nielegalne zmodyfikowanie rządowego projektu ustawy o radiofonii i telewizji, które miało kluczowe znaczenie dla rynku mediów w Polsce". Teraz mamy dokładnie to samo, tylko nie zostało to wyeksponowane po wynikach pierwszej ewaluacji dyscyplin naukowych. Nie były one aż tak oburzające jak tegoroczne!    Oficjalna instrukcja POL-on informuje, że przy wskazywaniu dyscypliny pracownik powinien brać pod uwagę „ostatnio uzyskany stopień naukowy LUB tytuł profesora” (w Polsce obowiązuje dziedzina i dyscyplina a nie tytuł w dyscyplinie)  ALBO „aktualny dorobek naukowy” (aktualny?) . Najpoważniejszy skutek paradoksu „lub” ujawnił się dopiero wtedy, gdy przypomnimy sobie, że kategorie ewaluacyjne nie są jedynie administracyjnymi ocenami jakości. Kategorie A+, A i B+ zaczynają bowiem mówić przede wszystkim, że podmiot bar...

Nie sądziłem, że przyjdzie mi kiedykolwiek zmierzyć się z tak bolesną wiadomością — ze śmiercią Profesora Wiesława Theissa, wspaniałego Uczonego, Pedagoga, Mistrza i Przyjaciela . Jak pisać pożegnanie kogoś, kto przez dziesięciolecia był tak naturalnie obecny w życiu kilku pokoleń polskich pedagogów, że trudno było wyobrazić sobie nasze środowisko bez Niego? Był człowiekiem niezwykłej skromności, a zarazem wymagającym perfekcjonistą. Twórczym badaczem, cierpliwym poszukiwaczem źródeł, pasjonatem pedagogiki społecznej i badań nad dzieciństwem — historycznym, kulturowym, oświatowym i biograficznym. Nigdy nie zabiegał o rozgłos. Nie potrzebował podkreślać własnego znaczenia, gdyż świadczyły o nim Jego książki, badania, uczniowie, wychowankowie i sposób, w jaki traktował innych ludzi. Należał do tej generacji polskich pedagogów, dla których przekraczanie granic dyscyplin nie było akademicką modą, lecz naturalnym sposobem poznawania człowieka i świata. Jego pedagogika była pedagogiką po...