sobota, 11 stycznia 2014

Prawdziwy dramat bitego dziecka (przez męża) Alice Miller















Martin Miller – psychoterapeuta, coach (jakie to modne), a zarazem syn zmarłej 14 kwietnia 2010 roku jednej z najważniejszych postaci antypedagogiki. psychoanalityczki, terapeutki dziecięcej polskiego pochodzenia - Alice Miller - wydał biograficzną książkę pt. "Prawdziwy dramat udanego dziecka". Takie to są czasy, że prywatność dzieci znanych w świecie rodziców, jest na wyprzedaży w ich własnym wydaniu. We wrześniu ub. roku udzielił prasie wywiadu, z którego wynika, że wprawdzie jego matka całe swoje życie poświęciła „czarnej pedagogice”, a więc bezwzględnej opresji fizycznej, w tym także seksualnej dorosłych wobec ich dzieci, ale sama nie ustrzegła przed krzywdami swojego syna.

To dramatyczne wyznanie po latach syna jednej z najbardziej rozpoznawalnych w świecie obrończyń dziecięcych krzywd, zostało zapisane i wydane w jego biograficznych wspomnieniach, którym nadał ten sam tytuł, jaki widnieje na jednej z książek jego matki - w polskim przekładzie „Dramat udanego dziecka” (wydanie polskie ukazało się w 1995 r. w przekładzie Nataszy Szymańskiej na podstawie nowej wersji książki z 1994 r. ). Może teraz lepiej zrozumiemy, co A. Miller miała na myśli, albo i co chciała zakomunikować swoim dzieciom – Martinowi i Julice, kiedy w podziękowaniu wieńczącym tę rozprawę napisała:

Na koniec pragnę podziękować memu synowi, Martinowi Millerowi za to, że swoją otwartością, uporem i czujnością zmusił mnie do zobaczenia moich własnych ograniczeń, których tak długo nie odważałam się dostrzec, i o których również dziś nie miałabym pojęcia, gdyby nie jego przenikliwość. Dziękuję obojgu moim dorosłych dzieciom, Martinowi i Julice za to, że przez tyle lat mi ufali, mimo że nie zawsze na to zasługiwałam, gdyż moja świadomość była zablokowana. Mam nadzieję, że zostało mi jeszcze dość czasu, aby naprawdę zasłużyć na zaufanie, jakim obdarzyły mnie moje dzieci”. (s. 122)

Czyżby A. Miller dlatego tak znakomicie rozumiała los krzywdzonego dziecka, że była bezradna wobec tego, co wyczyniał z jej dziećmi własny mąż? Może nie bez powodu syn Martin powrócił do tego właśnie tytułu swojej matki, by przywołać nie tylko osobisty dramat zniewolonego dzieciństwa, ale i zarazem, dramat matki, która w twórczości i pracy terapeutycznej szukała dla siebie ratunku lub wyparcia z własnej świadomości urazów doświadczanych przez jej dzieci? Alice Miller słusznie była doceniana przez antyautorytarnych pedagogów za treść swoich książek, które w tłumaczeniu na kilkanaście języków docierały do mas i w jakiejś mierze rzutowały też na zmianę postaw rodziców czy dorosłych wobec bezbronnych dzieci. Jak pisze w swojej książce A. Miller:

Istnieją ludzie, którym dane było stworzyć szczęśliwy związek z partnerem i którzy dzięki niemu odzyskali zdrowie lub też znaleźli w tym związku siłę, umożliwiającą im świadomą konfrontację z brakami okresu dzieciństwa i doświadczenie żalu i smutku z tego powodu. Są też tacy, którym nie udało się znaleźć dla siebie odpowiednich partnerów, a silnych emocji, takie jak radość, doświadczają w twórczej działalności, w której też je wyrażają? (s. 118). Ona najwyraźniej nie miała szczęścia, być może także dlatego, że pozostała w niej trauma czasów okupacji, nieustanne ukrywanie się w przeciwlotniczych schronach.


"Bunt ciała", "Mury milczenia", "Zniewolone dzieciństwo" - to tytuły bestsellerów Alice Miller na światowych rynkach wydawniczych, w których autorka porusza problem traumatycznych doświadczeń dzieci jako ofiar przemocy ze strony dorosłych i tego, jak wpłynęły one na ich dorosłe życie. Urodzona w 1923 roku w Piotrkowie Trybunalskim w rodzinie ortodoksyjnych Żydów, uciekła z warszawskiego getta w okresie okupacji, którą przeżyła dzięki pomocy jednej z rodzin. Studiowała na tajnych kompletach filozofię u profesorów Władysława Tatarkiewicza i Tadeusza Kotarbińskiego. Udało jej się wyjechać do Szwajcarii pod zmienionym nazwiskiem. Tam ukończyła studia na Uniwersytecie w Bazylei. Wyszła za maż za katolickiego polskiego pochodzenia socjologa Andreasa Miller (1923 – 1999), der który był profesorem w Hochschule St. Gallen a następnie dyrektorem Schweizerischen Zentralstelle für Hochschulwesen oraz Sekretarzem Generalnym Szwajcarskiej Konferencji Rektorów Szkół Wyższych.

Z książki dowiemy się o rzeczywiście porażających faktach z życia syna pani Alice Miller, dla którego rodzice nie mieli zupełnie czasu, gdyż byli zajęcia pisaniem swoich prac doktorskich. Najpierw oddali noworodka pod opiekę znajomego, a potem do odległego od domu o 30 km ośrodka opiekuńczego na półwyspie Au. Martin powrócił do domu jako 8 letni chłopiec. Wówczas poznał swoją niepełnosprawną dwuletnią siostrę, która przyszła na świat z syndromem Downa. Ojciec Martina potraktował go brutalnie, stosując wobec niego kary fizyczne. Był ponoć zazdrosny o jego relacje z matką. Czuł się w domu jak obcokrajowiec, bowiem rodzice rozmawiali ze sobą w języku polskim, a on jego przecież nigdy nie poznał. Kiedy Martin miał 17 lat musiał opuścić dom rodzinny i zamieszkać w internacie.

Syn autorki bestsellerów napisał prawdziwą biografię swojej matki, odsłaniając kulisy tragedii także jej własnego życia, pełnego traum wojennych i związanych z pożyciem w brutalnym, zimnym związku z mężem Andreasem. On sam niewiele wiedział o losach swoich rodziców. Pamięta ojca jako autorytarnego choleryka, który wychowywał go na chlebie z cukrem i pejczem. Jako dorosły poddał się terapii, ale tu okazało się, że miał pecha, gdyż jego terapeuta Konrad Stettbacher zdradził treść nagrań prowadzonych z nim rozmów jego matce - Alice Miller. Ta nigdy nie pogodziła się z tym faktem, że jej własny syn może ujawnić treść faktów i przeżyć, które ją kompromitowały. Nie jest w dziejach wychowana pierwszą tak znaną w świecie postacią, która musiała żyć w schizmie pomiędzy ciemną stroną prywatnego życia a jawnym publicznie sukcesem. Podobnie było z J.J. Rousseau czy Marią Montessori. Jakże tragiczną postacią był Bruno Bettelheim, który w swoim ośrodku znęcał się fizycznie nad sierotami i zyskał nawet imię "Bruno Brutalheim". Z książki M. Millera wynika, że jego matka popełniła samobójstwo.

Autorka bestsellerów odwiedziła Polskę dopiero pod koniec lat 90.XX w., ale o sytuacji w jej własnej rodzinie nigdy i nigdzie publicznie nie mówiła, gdyż wszelkie jej wypowiedzi na temat praw dziecka zostałyby odrzucone jako pełne hipokryzji. W wywiadzie dla polskiego miesięcznika „Charaktery” Alice Miller tak odpowiedziała na jedno z pytań:

- Nie każde bite dziecko wyrasta na tyrana. Od czego to zależy?

- Jeśli dzieci są traktowane okrutnie przez rodziców, ale mają przy sobie choćby jedną współczującą osobę: babcię, nauczycielkę czy sąsiadkę, nie staną się w przyszłości oprawcami. Jeśli nie ma nikogo, nie pozostaje dziecku nic innego, jak zepchnąć ból w podświadomość i idealizować gwałt. Natomiast świadek oświecony to ktoś, kto wie, co znaczą urazy dzieci. Terapeuta. Jego zrozumienie pozwala doświadczyć, jak byliśmy niezrozumiani, jego uczciwość ujawnia dotychczasowe kłamstwa, jego szacunek pozwala uświadomić sobie pogardę dla siebie. Mówię o tym, by powiększyć liczbę świadków oświeconych
.

( http://www.charaktery.eu/wiesci-psychologiczne/2589/Wspomnienie-Alice-Miller/

Syn Alice Miller nie potrafił wymazać ran zadanych mu w dzieciństwie przez ojca, ale potrafił, być może też dzięki matce i jej książkom, zmienić siebie, skorygować własną postawę wobec siebie, życia i innych, skoro postanowił napisać i wydać biograficzną książkę. Ciekawe, czego kolejne pokolenia dowiedzą się o Martinie Millerze, jeśli przyjdzie im napisać wspomnienia z własnego dzieciństwa? On sam też jest psychoterapeutą, tylko jeszcze nie wiemy, czy jak Alice Miller chce pomóc innym, czy sobie? Czy może wydane wspomnienia są walką o nowych klientów? On sam zapewnia, że chciał przybliżyć swoją matkę światu, który znał ją głównie z jej publikacji i licznie udzielanych wywiadów.

PS.
Bardzo dziękuję dr. Pawłowi Rudnickiemu oraz jego studentce Joannie Fila, która zainteresowała się twórczością Alice Miller za zwrócenie uwagi na wywiad Martina Millera i jego książkę.


8 komentarzy:

  1. Klasyczne dla tego typu "nauk" - wielkie teorie żeby sobie własne,prywatne osobiste problemy rozwiązać...;-)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Rozumiem, że anonimowy dyskwalifikuje psychoanalizę. Ma prawo, bo pewnie jest psychologiem behawioralnym. Ci to mają sukcesy naukowe... i wielkie teorie. W Polsce takich nie uświadczysz., ale samopoczucie rozdymane jak freudowskie EGO.

      Usuń
  2. Myli się anonimowy. To jest klasyczne dla każdego twórcy, który odpowiada na potrzeby codzienności. Odkryciami leków na pewne choroby zajmują się ci, którzy sami na nie chorują lub ich bliscy. Podobnie jest z odkryciami w technice. Tak więc warto okazać nieco więcej szacunku także humanistyce.

    Piotr

    OdpowiedzUsuń
  3. Do: Anonimowy11 stycznia 2014 20:48

    Jeśli przeczytałby pan/pani jakąś publikację Alice Miller, to stałoby się jasne, iż nie są to wielkie teorie, lecz w skromnych słowach ujęcia problemów ważnych nie tylko dla nauki o człowieku - w ogóle, ale ważnych jednostkowo - samopoznawczych. Motywacja podjęcia dociekań jest ważna, ale względnie niezależna od jakościowego efektu pracy badawczej.
    ESP

    OdpowiedzUsuń
  4. Nawet Bóg nie ochroni nikogo przed zwierzętami. Dzięki niej widzę, szczęście i sukcesy dzieci. Składam jej najwyższe wyrazy szacunku i uznania.

    OdpowiedzUsuń
  5. Straszne, to był dla mnie szok. Tego po Alice Miller nie spodziewałam się.

    OdpowiedzUsuń
  6. "Straszne , to był dla mnie szok..." ale się uśmiałem , oczywiście nie wyśmiewczo tylko z lekkim politowaniem. To co udało mi się zaobserwować to to że obecnie ludzie nie potrafią czytać ze zrozumieniem. Co powoduje pisanie takich artykułów jak ten. Proponuje autorowi jeszcze raz sięgnąć do literatury Miller i się zorientować czy argumenty tutaj przytoczone mają rację bytu. Moim zdaniem nie mają. A co najciekawsze współczesne badania neurologiczne potwierdzają to o czym tak często wspomina Miller. Miała nosa że jedynym najistotniejszym celem terapii jest uświadomienie sobie przeżytych negatywnych doświadczeń z dzieciństwa i właściwe odniesienie się do nich. Nie chce mi się tutaj pisać referatu bo nie ma sensu zachęcam do zainteresowania się współczesnymi badaniami nad sposobem kształtowania się mózgu , wpływem środowiska na kształtowanie się osobowości człowieka , wpływem stresu a zachodzące zmiany w obszarach mózgu , dietą itp tematy. Jest już tego naprawdę sporo i te badania niestety albo i stety potwierdzają że Miller miała rację. Jak ktoś chciałby materiały do analizy wykłady czy książki proszę o kontakt.
    kobelco@op.pl
    P.S Jeśli chodzi o jej życie prywatne , nie specjalnie mnie ono interesuje. Interesuje mnie to co ona odkryła na drodze pomagania innym i wiem z doświadczenia że te książki robią dobrą robotę ale trzeba wiedzieć trochę więcej z dziedziny natury człowieka żeby odpowiednio przeprowadzić tego typu działanie oczyszczające.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. ....."Jeśli chodzi o jej życie prywatne , nie specjalnie mnie ono interesuje. ...." - a mnie bardzo, bo to potwierdza, że wiedza nie wystarczy, że nie zawsze idzie "naprawić siebie" bo traumy były zbyt poważne i pomimo plastyczności mózgu już nic nie da się zrobić.

      ...."Interesuje mnie to co ona odkryła na drodze pomagania innym i wiem z doświadczenia że te książki robią dobrą robotę ...." -- z tym się zgadzam

      Usuń

Jeśli masz zamiar kogoś obrazić, to zrezygnuj z komentowania.