czwartek, 13 czerwca 2013

Zjełczała zmiana oświatowa



W związku z pobytem poza granicami kraju nie miałem możliwości wysłuchania całej konferencji prasowej, jaka została poświęcona we wtorek m.in. obniżeniu wieku obowiązku szkolnego do 6 roku życia, ale jej fragmenty w telewizyjnych wiadomościach oraz artykułach, które zostały zarejestrowane i zamieszczone w Internecie. Mogłem zatem zobaczyć, w jakim składzie PR-owskim została wypowiedziana opinia Premiera Donalda Tuska, której istotą było wzmocnienie pseudo-reformy MEN. Trudno jest rzecz jasna wspierać kogoś i coś w sytuacji, gdy trzeba zaprzeczać temu, co się wypowiadało ustami minionej ministra Katarzyny Hall, która zapoczątkowała cały bałagan z powyższą zmianą. Jak się bowiem powie A, a brzmi to niezmiernie wiarygodnie, to udawanie, że się czegoś nie powiedziało lub przekonywanie narodu, że z intencjami, motywami i powodami wprowadzenia sześciolatków do szkół wcale nie było tak, jak mówiła pani K. Hall, tylko jest inaczej, tworzy podstawy do dania jednak wiary tej pierwszej wersji. Psycholodzy doskonale o tym wiedzą, toteż kiedy przeprowadzają testy, pilnują, by udzielenie odpowiedzi wynikało z natychmiastowego skojarzenia z pytaniem, aniżeli kombinowaniem, by lepiej wypaść w prowadzonej diagnozie. Otóż w zapowiedzi tej "reformy" padł jako główny jej powód argument: "Młodzi muszą jak najwcześniej pracować na ZUS, bo polskie społeczeństwo starzeje się".

Ciekawe, że fotoreporterzy uchwycili cały skład PR-owskiej konferencji pana Premiera, ale na opublikowanej fotografii nie znalazła się jedna z osób związanych z tą kampanią, a mianowicie profesor pedagogiki (a nie psychologii, jak to niektórzy usiłują mu przypisywać)- Krzysztof Konarzewski (wytrawny teoretyk wychowania w podejściu behawiorystycznym, pedagog szkolny (ale nie wczesnoszkolny) i metodolog badań pedagogicznych, głównie w paradygmacie ilościowym). TVN24 zarejestrował obecność profesora pedagogiki na tej konferencji, ale czy się wypowiadał, tego nie wiem, gdyż nie mogę znaleźć pełnej relacji filmowej, prasowej czy internetowej. Obawiam się, że został potraktowany jak decorum. Zresztą, mówić nawet nie musiał, bo każdy może sobie posłuchać w spocie, jaki został zamieszczony na stronie MEN.

Ani niektórzy dziennikarze (szczególnie ci poprawni politycznie), ani część opinii publicznej nie chce lub nie potrafi przyjąć do wiadomości, że świat nie jest czarno-biały, a nawet gdyby szukać w takiej polaryzacji uzasadnienia dla fundamentalistycznych postaw, to przecież wiadomo, że jest jeszcze szereg odcieni od bieli po czerń. Piękny był utwór w czasach mojej młodości pt. Bielszy odcień bieli. Otóż trzeba umieć być trochę paradoksalnym - jak Lech Wałęsa – i będąc przeciw, być jednak ZA, lub odwrotnie. W humanistyce, podobnie zresztą jak w naukach społecznych z niej sztucznie wyłonionych, wszędzie tam, gdzie podmiotem naszych badań jest człowiek, para osób, grupa społeczna lub zbiorowość ludzka nie ma praw, tylko są możliwe do określenia prawidłowości, pewne stany rzeczy, które cechuje ich niejednoznaczność i wielowymiarowość. Możemy w tych naukach formułować o osobach co najwyżej sądy probabilistyczne, ale nie aksjomaty. Takimi nie dysponuje ani psychologia, ani socjologia, ani też pedagogika.

Jesteśmy zatem równi wobec tajemnicy człowieka, który częściowo jest poznawalny, ale częściowo takim nie jest. Przeciwstawianie nas zatem sobie w imię partyjnych interesów władzy, unikanie owego wielostronnego spojrzenia, a nachalne i podporządkowane socjotechnice propagandy politycznej manipulowanie społeczeństwem, opinią publiczną kompromituje jedynie tych, którzy w tym uczestniczą z pełną tego świadomością. Uśmiech i dobre samopoczucie pani minister K. Szumilas – choć wystudiowane – w niczym nie wzmacniają prawdy przekazu, która byłą i od początku tej kampanii jest fragmentaryczna, jednostronna, a zatem - z naukowego punktu widzenia – nieszczera, kłamliwa, niepełna.
(fot. www.ratujmaluchy.pl)

Pani Doroty Zawadzkiej, czyli TVN-owskiej Superniani pomyliła się rola z jej udziału w reklamie margaryny, nota bene dla mnie wątpliwej jakości (ale de gustibus non disputandum) z funkcją eksperta zobowiązanego do merytorycznego wyjaśnienia i argumentowania zmiany, która – poza umową o dzieło - wymaga powagi reprezentowanego jednak przez siebie wykształcenia psychologicznego czy/i pedagogicznego. Tymczasem to jak i co mówiła „celebrytka” wyglądało na zjełczały produkt, a więc toksyczny dla organizmu.

Kiepsko wypadli w czasie tej konferencji wszyscy jej aktorzy: w głównej roli premier i ministra K. Szumilas, w drugim planie pani od margaryny i statysta. Nie tylko, że nie przekonali nieprzekonanych, ale jeszcze bardziej wzmocnili postawy przeciwników kierowania sześciolatków do szkół. Premier dał wyraźny komunikat, że obywatele go nie obchodzą i nie interesują, chociaż on sam ponoć reprezentuje Platformę w nazwie Obywatelską. Taka wypowiedź w cywilizowanych demokracjach spotkałaby się z natychmiastowym roszczeniem odwołania premiera.

Szczytem manipulacji bowiem było zabranie przez Premiera rządu głosu w dniu poprzedzającym złożenie Sejmie przez OBYWATELI, także przez wyborców jego partii, wniosku o referendum w powyższej sprawie. Przypominam zatem, że rząd A Suchockiej wysadzili z siodła nauczyciele. Obawiam się, że tę władzę wysadzą właśnie rodzice-obywatele, którzy przypominają panu Premierowi, że to oni są pierwszymi wychowawcami swoich dzieci, a państwo wraz ze swoimi instytucjami może spełniać wobec nich co najwyżej rolę pomocniczą. Kto tego nie pamięta, niech przypomni sobie okres PRL, kiedy to władze rządowe zawłaszczały przestrzeń prywatną polskich rodzin, podporządkowując dzieci i ich rodziców indoktrynacji marksistowsko-leninowskiej.

Wypowiedzi władzy ją totalnie kompromitują, a wraz z nią także wszystkich tych, którzy jej wtórują z racji pozaprofesjonalnych zobowiązań. Zespół Polityki Oświatowej Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN czytelnie wyraził swoje stanowisko w sprawie sposobu przeprowadzania przez władze akcji „sześciolatki w szkole”. Jednocześnie zwracaliśmy uwagę na to, że kategoria wieku dziecka nie jest tu istotna sama w sobie. Równie dobrze, można skierować do szkoły pięciolatków. Trzeba jednak pamiętać o tym, że z dziećmi, które nie mają jeszcze dojrzałości szkolnej, a nie ma ich większość sześciolatków i zaklinanie tego przez celebrytów psychobiologicznych prawidłowości nie jest w stanie zmienić, trzeba pracować metodami edukacji przedszkolnej. Tak, proszę państwa, także w szkołach brytyjskich, niemieckich czy szwajcarskich pracuje się z takimi dziećmi metodami, które w żadnym zakresie nie są tożsame z kształceniem stricte szkolnym, nawet jak to ostatnie jest konstruktywistyczne.

Zdała już sobie nawet z tego sprawę red. Aleksandra Pezda, która w przychylnej przecież rządowi „Gazecie Wyborczej’ napisała, że „Sensowną zmianę w edukacji rząd grzebie coraz głębiej pod pokładami niepojętej nieudolności i kolejnych Pijarowskich potknięć.” Może – rzecz jasna pani redaktor czekać na to, jak było z Godotem, aż rząd wreszcie odbije się od dna, ale nie jest to łatwe, skoro mamy tu do czynienia z dnem dna. Żeby się od niego odbić, trzeba mieć argumenty, a nie demagogiczne hasełka, bo naród już tak głupi nie jest, jak wydaje się Superniani i pozostałym aktorom tego żenującego spektaklu.

W tym samym wydaniu GW prof. Anna Brzezińska stwierdza, że „większość dzieci w wieku sześciu lat jest gotowa do podjęcia nauki w szkole”. Otóż czym innym jest gotowość podjęcia nauki w szkole, a czym innym dojrzałość szkolna. Różnica jest tu istotna. Gdyby bowiem jej nie było, to można byłoby zapytać, jak to jest możliwe, że przed 2009 r. każdy sześciolatek mógł iść do szkoły, ale nie szedł, gdyż diagnoza psychologiczna kwestionowała właśnie jego dojrzałość. Nie jest prawdą, że wymagania w zakresie uczenia się stawia się dopiero w szkole. Każdy, kto posyła dziecko już do żłobka wie, że w tej instytucji, a w przedszkolu szczególnie szeroko i mocno wdraża się dzieci do uczenia się. Gdyby tak nie było, to nasze wnuki nie przedstawiałyby opanowanych właśnie w tych instytucjach wierszy, piosenek, układów tanecznych, a nawet języka obcego! Po co zatem ta demagogia?

W tym samym tekście prof. Anna Brzezińska słusznie stwierdza: „Nie ma jakiejś sztywnej, nieprzekraczalnej granicy, dzieci rozwijają się w różnym tempie. W jednym twoje dziecko może być lepsze, w innym jeszcze trochę słabsze. Jak wiadomo, samodzielnie i szybciej sobie poradzi z nowymi sytuacjami, jakie czekają je w szkole. Ale z drugiej strony po to właśnie idzie do szkoły, żeby jeszcze więcej tej samodzielności złapać”. (A. Brzezińska, Jak przygotować do szkoły dziecko i … siebie? GW 2013 nr 135, s. 20). Proszę zauważyć, że to pierwsze zdanie znakomitej psycholog jest argumentem na rzecz właśnie zwiększania troski pedagogów – nie tylko tych naturalnych, a więc rodziców, ale przede wszystkim profesjonalnych – nauczycieli, by dziecko, jeśli tylko osiąga dojrzałość szkolną, mogło już uczyć się w zupełnie innych warunkach.

Budowanie kampanii przeciwko edukacji przedszkolnej jest niczym innym, jak nieetycznym niszczeniem i degradowaniem jej dorobku oraz nieuczciwym wmawianiem społeczeństwu, że w przedszkolach dotychczas dzieci traciły czas, niczego się nie uczyły, że dopiero w szkole otrzymają to, co pozwoli im na wyrównanie indywidualnych szans rozwojowych. Bzdura, kłamstwo, czarny – PR. Wyniki badań pedagogów z Wyższej Szkoły Nauk Społecznych Pedagogium, w świetle których aż 58% rodziców z miast do 50 tys. Mieszkańców nie posłałoby powtórnie sześciolatka do szkoły, są dramatycznym ostrzeżeniem, że ten pseudoplatformerski eksperyment odbywa się na psychice bezbronnych wobec przymusu szkolnego dzieci. Skandaliczna jest przy tym wypowiedź ministra K. Szumilas, że można przecież nie posyłać dziecka do szkoły, tylko samemu uczyć je w domu. Można, to żadna łaska MEN. Można tak było i w PRL. Niech jednak lepiej pani ministra zastanowi się nad tym, co mówi, bo jej obowiązkiem konstytucyjnym, a nie tylko zawodowym, jest stworzenie warunków do bezpłatnej edukacji każdemu dziecku w naszym kraju.

No cóż, nie jestem zwolennikiem behawioralnej psychologii i pedagogiki, chociaż zdaję sobie sprawę z tego, jak korzystna jest ona w manipulowaniu społeczeństwem czy jego grupami w sytuacji prawnego przymusu. Wolę w tej sytuacji masło zamiast margaryny.

6 komentarzy:

  1. BRAWO ZA ARTYKUŁ!!!
    REFORMA NIE WEJDZIE W ŻYCIE - MILION CELEBRYTÓW SIĘ NA NIĄ NIE ZGADZA :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Jestem przeciwnikiem tej reformy!!!! Konferencja nie wpłynęła na zmianę mojego zdania... Chce referendum w tej sprawie. Szkoda że Pani ministra nie chcr zasiegmac pańskiej porady Panie Profesorze tylko super hiper niani....

    OdpowiedzUsuń
  3. Jestem nauczycielką wychowania przedszkolnego z Lublina.
    Bardzo dziękuję Panu Profesorowi za zajęcie stanowiska i wsparcie edukacji przedszkolnej, która bez wątpienia jest obecnie deprecjonowana przez decydentów. W oczach społeczeństwa kreuje się obraz przedszkola jako miejsca w którym dzieci tracą czas, nie rozwijają swojego potencjału, a nauczycielki (a raczej pseudonauczycielki) mają za zadanie jedynie nakarmić i zadbać o bezpieczeństwo fizyczne dziecka. Nie godzę się z takim podejściem, gdyż wiem ile dziecko zyskuje w sferze poznawczej, a także społecznej poprzez uczęszczanie do przedszkola. To właśnie w przedszkolu, głównie poprzez ZABAWĘ, która jest podstawową formą aktywności małego dziecka przygotowuje się ono do uczenia się metodami stricte szkolnym. Nie można pominąć etapu ZABAW DYDAKTYCZNYCH, które zachęcają dziecko do poznawania, przetwarzania rzeczywistości, indukują zaciekawienia, rozwijają zainteresowania, ... można by jeszcze długo wymieniać walory tej formy w edukacji małego dziecka. Wychowanie przedszkolne opiera się głównie na metodzie zabaw, gier dydaktycznych, które przez ignorantów tematu (niestety rządzących) traktowane są jako zbędne tracenie czasu, który w szkole mógłby byc wykorzystany n a,,prawdziwą edukację". Jeszcze raz wielkie dzięki i wyrazy szacunku dla Pana Profesora. E.W.

    OdpowiedzUsuń
  4. Jakiś czas temu słuchałam w TOK fm audycji z udziałem pana Konarzewskiego. Audycja traktowła o zagrożeniach w internecie. Oprócz prof. Konarzewskiego gościem był jakiś socjolog, niestety nie pamiętam nazwiska. Mimo określonej tematyki profesor i tak zahaczył o sześciolatki w I klasie. Okazało się , że socjolog ma sześcioletnią córkę, którą pośle do zerówki. Złośliwościom i sarkastycznym uwagom pana Konarzewskiego nie było końca. Dużo czasu upłynęło od tej audycji a ilekroć pada nazwisko Konarzewski to przypominają mi się aroganckie i pełne lekceważenia wypowiedzi szanownego profesora

    OdpowiedzUsuń
  5. Panie Profesorze jest Pan WIELKI.Dziękuję Panu za taką opinię.Tylko dlaczego taki GŁOS ROZSĄDKU nie trafia do MEN.Dlaczego to wszystko są zabiegi PR na naszych dzieciach?Mam dość tej propagandy, kłamstw ze strony rządu.Niedawno w Dzień Dobry TVN występował Tusk, który powoływał się na jakieś fałszywe badania,że 90% rodziców dzieci 6-letnich jest zadowolonych z wczesnej edukacji!Jak tak można!Do programu Piotra Kraśki zaprasza się zadowoloną matkę 6-latka, która, jak się potem okazuje, jest nauczycielem w szkole do której posłała swoje 6-letnie dziecko!Ta manipulacja ludźmi już nie zna granic.

    OdpowiedzUsuń
  6. Dziękuję Panu. Proszę mi tylko powiedzieć jak walczyć z tym kłamstwem propagowanym przez MEN? Twierdzą ,że 90% rodziców jest zadowolonych z posłania swojego 6-latka do szkoły!Co za brednie!W programie Kraśki w roli zadowolonej mamy 6-latka występuje nauczycielka ucząca w tej samej szkole do której posłała syna! Śmiać się czy płakać!

    OdpowiedzUsuń

Jeśli masz zamiar kogoś obrazić, to zrezygnuj z komentowania.