sobota, 21 kwietnia 2012

Inny w naukach o wychowaniu - po raz piąty

Zakończyły się obrady piątej już edycji konferencji naukowej pod wspólnym tytułem: "INNY W NAUKACH O WYCHOWANIU", której twórczyniami są dwie pasjonatki w pedagogice specjalnej: prof. dr hab. Iwona Chrzanowska i dr Beata Jachimczak z Wydziału Studiów Edukacyjnych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu . Jeszcze, kiedy kilka lat temu pracowały w Uniwersytecie Łódzkim, miały pomysł, by przerwać izolację między środowiskiem naukowców - pedagogów specjalnych a pedagogami innych subdyscyplin naukowych. Stąd też taki jest tytuł tej cyklicznej już konferencji naukowej, który wskazuje na szeroko pojmowane nauki o wychowaniu, które podejmują kategorię INNEGO w bardzo różnych zakresach problemowych, społecznych, politycznych, kulturowych, edukacyjnych, etycznych czy psychologicznych.

Tym razem naukowcy z całego kraju zamieszkali w pięknym pałacu Raczyńskich w Obrzycku, położonym na pograniczu Pojezierza Poznańskiego i Kotliny Gorzowskiej, na lewym brzegu Warty, przy ujściu. Pałac został wspaniale odrestaurowany w 2008 r. dzięki środkom UE, a mieści się w nim od 1989 r. Dom Pracy Twórczej UAM.

Obrady toczyły się jednak obok pałacu w oficynie szachulcowo-murowanej, domu zarządcy i mieszkaniu stangreta z pocz. XX w. Przyjechali na nie znakomici profesorowie, wykładowcy uniwersyteccy, jak m.in.

- prof. dr hab. Amadeusz Krause z Uniwersytetu Gdańskiego, referujący problem teoretycznych inspiracji pozytywnych zmian w pedagogice specjalnej dwóch ostatnich dekad w naszym kraju;

- dr hab. Bogusław Milerski, prof. ChAT z Warszawy, który przedstawił problem innowierców jako wyzwanie dla pedagogiki międzykulturowej;

- prof. dr hab. Franciszek Wojciechowski z UJ w Krakowie - który mówił o wielowątkowości refleksji w pedagogice specjalnej;

- prof. dr hab. Maria Szyszkowska z Uniwersytetu Warszawskiego, z referatem: "Nacisk przeciętności i stereotypowości jako zagrożenie dla kształtowania własnego JA w świecie mediokracji z punktu widzenia filozofii - nauki stosowanej";

- dr hab. Teresa Żółkowska prof. Uniwersytetu Szczecińskiego, mówiąca o kategorii dialogu typu: JA - TY w procesie wychowania;

- dr hab. Sławomira Sadowska prof. Uniwersytetu Gdańskiego z referatem: "W kręgu wychowania preferującego wzrost osobistej i społecznej odpowiedzialności";

- dr hab. Zenon Gajdzica prof. Uniwersytetu Śląskiego, który mówił o dystansie społecznym wobec osób niepełnosprawnych intelektualnie w środowisku wielo- i monokulturowym;

- dr hab. Grażyna Dryżałowska prof. Uniwersytetu Warszawskiego - referująca problem "integracji edukacyjnej- od zależności do autonomii";

- dr hab. Hanna Żuraw, prof. Wyższej Szkoły Nauk Społecznych w Warszawie, która miała referat pt. Interdyscyplinarność i wielokontekstowość studiów nad innością;

- dr hab. Aniela Korzon prof. DSW we Wrocławiu z referatem pt."Prawo osób głuchych do szczęścia";

- prof. dr hab. Marzenna Zaorska z UMK w Toruniu- zastanawiała się nad tym:
"Czy niewidomi widzą siebie jako INNYCH"?

oraz

- dr hab. Bernadeta Szczupał, prof. APS w Warszawie z referatem pt. "Zmiany w systemie opieki zdrowotnej w Polsce a prawa pacjenta".

Znakomite warunki obrad wzbogacał wspaniały klimat międzyludzkich spotkań, dyskusji, poszukiwań odpowiedzi na kluczowe dla teorii i praktyki pytania. Na tę cykliczną konferencje zgłosiło się tak wielu uczestników, przedstawicieli młodego pokolenia badaczy w naukach społecznych i humanistycznych zorientowanych na problemy INNOŚCI człowieka w świecie, że Organizatorki musiały zorganizować debaty w równolegle pracujących sekcjach. Reprezentowane tu były uczelnie publiczne i częściowo także niepubliczne z całego kraju. Każdy chciał być INNY w swej wypowiedzi, prezentacji najważniejszych kwestii, jak i zarazem wpisywać się we wspólnotę uczonych, którzy nie tylko mówią o potrzebie szeroko pojmowanej integracji i inkluzji w społeczeństwie, ale także mają w swoim doświadczeniu zawodowym wiele umiejętności oraz wiedzy. Na konferencjach - skrótowo określanych mianem - "INNEGO" - mają możliwość konfrontowania najnowszej wiedzy, własnych raportów badawczych z misją instytucji odpowiedzialnych za troskę o osoby w różnej mierze i zakresie niepełnosprawne.

Jeszcze nie ukazały się materiały z tej konferencji, ale już jej uczestnicy myślą o kolejnej, jaka odbędzie się w 2013 r. w UAM w Poznaniu. Pełni nowej wiedzy, wyników badań, krytycznej refleksji o polityce oświatowej i społecznej władz naszego państwa dziękowaliśmy obu Paniom za włożony trud, poświęcony czas i wielkie serce dla każdego uczestnika debaty, by nikt nie miał poczucia bycia gorszym, obcym czy outsiderem. Było miejsce na toczenie sporów, kuluarowych dyskusji i na wymianę informacji o uwarunkowaniach awansów naukowych z pedagogiki (specjalnej). Gospodarze, a raczej Gospodynie tej debaty naukowej zatroszczyły się o to, by każdemu chciało się wrócić do pewnych wątków czy problemów za rok. Drzwi zostały po raz kolejny otwarte dla wszystkich osób, badaczy, którzy interesują się losami osób niepełnosprawnych w świecie.

Obrady otworzył własnym referatem - wybrany dwie godziny wcześniej, jednogłośnie na nową kadencję 2012-2016 - Dziekan Wydziału Studiów Edukacyjnych UAM w Poznaniu prof. dr hab. Zbyszko Melosik.

5 komentarzy:

  1. Twórczyniami konferencji "Miejsce Innego we współczesnych naukach o wychowaniu" są trzy pasjonatki. Ta trzecia jest nawet autorką nazwy tejże konferencji.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Istotnie. Idea była efektem współpracy w Uniwersytecie Łódzkim trzech pedagożek - tu jeszcze dr Doroty Podgórskiej-Jachnik. Z obecną edycją tej konferencji nie miała nic wspólnego. A szkoda, bo mogła. Wolała inne środowisko. Epis profesora nie dotyczył historii tych konferencji, ale właśnie jej najnowszej edycji.

      Basia

      Usuń
  2. Przepraszam, ale czytam wyraźnie: "Jeszcze, kiedy kilka lat temu pracowały w Uniwersytecie Łódzkim, miały pomysł, by przerwać izolację między środowiskiem naukowców - pedagogów specjalnych a pedagogami innych subdyscyplin naukowych". Więc chyba jednak o historii też...

    Basia

    OdpowiedzUsuń
  3. Nie znam historii tej konferencji, gdyż nie pracowałem w Katedrze Pedagogiki Specjalnej UŁ. Dziękuję zatem za komentarz uzupełniający. Po co jednal sama z sobą toczy tu spór? Czy może są to dwie Basie? Szkoda, że nikt nie napisał, dlaczego ta konferencja nie odbyła się rok temu?
    Tegoroczna edycja na szczęście odbyła się w godnym tej debaty miejscu i z udziałem znakomitych postaci świata nauki. To jest chyba w tym wszystkim najważniejsze.

    OdpowiedzUsuń
  4. Przez kilka dni byłam poza domem, więc treść tego wpisu dotarła do mnie i pośrednio, i z opóźnieniem. Wahałam się więc, czy jest jeszcze sens do tego wracać, pewnie już nikt tego nie przeczyta. Ale ponieważ mam zupełnie świeże telefony w tej sprawie, a w komentarzach pojawiło się moje nazwisko, pozwolę sobie jednak na kilka słów. Dziękuję Anomimowemu Komentatorowi za pamięć o moim wkładzie w tworzenie konceptu konferencji, natomiast myślę, że zebrałam tylko w słowa to, co było wówczas intencją całego większego Zespołu Katedry Pedagogiki Specjalnej UŁ. Głos zabrany przez Anonimowego w tej sprawie jest pewnie zatem symbolicznym przypomnieniem, iż idea ma więcej "ojców" i "matek", o czym oczywiście Pan Profesor nie musiał wiedzieć. Od początku wkład prof. Chrzanowskiej i dr Jachimczak w organizację konferencji był niekwestionowany, przewodnictwo naukowe Pani Profesor - oczywiste, urokliwe starania dr Beaty - przysłowiowego "spinacza" - nie do podważenia. Wszyscy jesteśmy pod wrażeniem dynamiki rozwoju Konferencji i zdolni do prawdziwie bezinteresownej radości z sukcesu odniesionego przez Nasze Koleżanki. Szczerze im gratulujemy! Znając Je, wiemy również, że jako krzewicielki ducha integracji, są ostatnimi osobami, którym mogłoby zależeć na odcięciu się od Starego Zespołu, a już z pewnością nie miejsce na to w nieprzyjaznej przestrzeni Internetu, pełnej fałszywych tożsamości i anonimowych nieżyczliwości. Tym bardziej nie miejsce to do rozważania i - co gorsze oceniania - osobistych motywacji różnych działań; w tym przypadku moich. Niepotrzebnie komentarze dotyczące mojej osoby odwracają uwagę od tego, co najważniejsze. A najważniejsze jest, że konferencja naprawdę się udała, a Panu Profesorowi, jako pedagodzy specjalni, serdecznie dziękujemy za jej dostrzeżenie i umieszczenie wpisu na tak poczytnym w środowisku pedagogicznym blogu.

    Pozdrawiam Jego Autora i Czytelników,
    Dorota Podgórska-Jachnik

    OdpowiedzUsuń