piątek, 1 października 2010

Dlaczego odszedłem?

To pytanie, które nieustannie zadają małe dzieci, chcąc nie tylko czegoś się dowiedzieć, ale przede wszystkim zrozumieć interesujące je zjawisko czy fakty. Są jednak takie pytania, na które nie ma ani łatwych, ani jednoznacznych odpowiedzi, gdyż wynikają one ze splotu zbyt wielu kumulujących się w naszym życiu zdarzeń i osobistych doświadczeń. Jedno pytanie zapewne będzie mi stawiane nie przez dzieci, tylko przez dorosłych, którzy mają ze mną kontakt zawodowy, społeczny czy osobisty, a dotyczyć będzie powodów ustąpienia z funkcji rektora niepublicznej szkoły wyższej oraz całkowitego zrezygnowania z współpracy z nią. Ktoś może nie chcieć pełnić funkcji kierowniczej z powodu naruszania jego ustawowych obowiązków przez organ prowadzący. Ktoś inny może nie godzić się na łączenie jego osoby z kimś, kto nadużywa swojej władzy do ingerowania w sprawy, które nie tylko nie są w obszarze jego zadań czy ról, ale i kompetencji, gdyż narusza tym samym dobro określonej profesji i akademickiej wolności.

Najlepszym przykładem jest tu wypowiedź prezydenta Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi z okazji inauguracji roku akademickiego 2010/1011, który dziękując odwołanemu przez Zarząd rektorowi za jego postawę stwierdził, że: (...) Reprezentował on uczelnię w jej najbardziej dramatycznych momentach. Zawsze odważnie, rozmawiał ze studentami, którzy tracili uczelnię, rozmawiał z pracownikami, którzy tracili miejsce pracy, mnie podtrzymywał na duchu, dzielnie bronił pozycji AHE. Oddał swoją twarz znakomitego naukowca, pedagoga i wieloletniego Rektora Uniwersytetu Łódzkiego dla AHE – uczelni będącej na straconej pozycji.. (http://www.wshe.lodz.pl/index.php?lang=pl&content_id=46&category=news&id=827)

Na własną pozycję naukową pracuje się przez długie lata, ale stracić ją dla niemożliwej realizacji wartościowej edukacji akademickiej, dla blichtru czy poczucia doraźnych korzyści w sytuacji, gdy ktoś chce uczynić rektora jedynie środkiem do realizacji celów sprzecznych z obowiązującymi w świecie akademickim wartościami, to już jest kwestia nie tylko ponoszonego ryzyka zawodowego, ale i osobistej godności. Można rzecz jasna brnąć w fikcję, udawać, że jest wszystko w porządku, ale na takim „wozie” daleko się nie zajedzie, a spaść z niego można bardzo szybko i dotkliwie.

Jeden z niemieckich filozofów wychowania Hans Vaihinger ostrzegał przed życiem złudzeniami, a więc fikcją, za którą nie kryją się żadne dane. Miał on tu na uwadze złudzenia, jakimi kierują się w sowim życiu ludzie, jak gdyby były one oparte na prawdziwych danych. W rzeczywistości jednak z każdym dniem odsłaniane były stany, które dowodziły dobitnie, że nie ma co dłużej liczyć na spełnienie się tego, co nie jest możliwe. A jak nie jest, to nie ma co brnąć w fikcjonalizm, gdyż bardzo szybko można byłoby się rozczarować i tego mocno żałować. Można mieć funkcję urzędującego rektora, a więc kogoś, kto pełni swoją rolę w sposób administracyjny, urzędowo poprawny i posłuszny woli pracodawcy, albo być rektorem, a więc być kimś, kto względnie suwerennie kreuje rozwój uczelni, nadaje jej swoiste oblicze, wyznacza trendy, które są dla i przez innych niepowtarzalne licząc się z opinią Senatu.

Można zatem wpisywać się w to, by coś mieć lub by kimś być. Mój program funkcjonowania i rozwoju uczelni był od samego początku jawny, klarowny i upubliczniony. Każdy mógł na bieżąco śledzić zachodzące zmiany, a część osób i moich współpracowników idealnie i aktywnie się w nie wpisywała, dostrzegając szansę na udział w czymś wyjątkowym. Oczywiście, że sprawę idealizuję i nie odsłaniam zdarzeń, które mogły przyczynić się do zmiany kursu, w którym nie zamierzałem już dalej brać udziału. Nie w tej roli i nie z pewnymi osobami, gdyż z faryzeuszami przyzwoitych celów się nie osiąga. Nie tylko nie mam żalu do tej zmiany, ale wręcz dziękuję Bogu, że tak szybko odsłonił mi realia akademickiego świata, w którym aktywnie funkcjonowałem przez kilka ostatnich lat.

Z dniem 30 września zakończyłem współpracę z tą szkołą, co było konsekwencją przyjęcia przez właściciela tej uczelni mojej rezygnacji z funkcji rektora w dn. 4 maja br. oraz ukrywania przez nią przed całą społecznością akademicką przez pięć miesięcy próby odwołania mnie z niej w dn. 7 grudnia 2009 r. w czasie posiedzenia Senatu WSP. Bez podania merytorycznego powodu właścicielka postanowiła zmienić kurs zarządzania uczelnią - z współdziałającego z rektorem i senatem na właścicielsko-kanclerski, co rzecz jasna w szkolnictwie prywatnym jest możliwe, o ile godzi się na to rektor. Senat bowiem nie jest tu żadną władzą, gdyż sprawuje w niej jedynie rolę opiniodawczą.

W tym jednak przypadku było oczywiste, że nie zgodzę się na taki sposób kierowania uczelnią, który pozbawiałby mnie możliwości sprawowania w niej ustawowej władzy z jednoczesną koniecznością ponoszenia pełnej odpowiedzialności za wszystko, co wiąże się z tą funkcją i zadaniami szkoły wyższej. Osłabianie ustawowej autonomii rektora w kluczowych dla procesu kształcenia i badań naukowych czy projektowanych przeze mnie rozwiązań, które miały służyć dobru całej społeczności akademickiej, nie stwarzało minimalnych nawet warunków do dalszego współdziałania. Nasze drogi musiały się zatem rozejść.

Różnice stawały się tak istotne, że zamiast uzgodnić w sposób jawny i uczciwy ze mną oraz z senatem swoje zamiary, właścicielka postanowiła wszystkich zaskoczyć, prowadząc od wielu miesięcy potajemne rozmowy z profesorami pod kątem tego, czy nie podjęliby się pełnienia funkcji rektora. Trzeba przyznać, że nie tylko ów nietakt, ale i poziom arogancji w tym zakresie sprawił, że nie miałem zamiaru trwać przy mianowaniu na tej funkcji. Jedynie prośby prorektorów o to, by spróbować kierować w tak trudnych warunkach uczelnią dla dobra jej studentów sprawiły, że nie złożyłem natychmiastowej rezygnacji z funkcji, choć powinienem to uczynić. Już sam bowiem sposób przeprowadzenia tej operacji podważał wiarygodność właścicielki szkoły nie tylko do mnie.

W trybie szczególnym zwołała posiedzenie Senatu, by bez merytorycznego uzasadnienia wniosku zapytać jego członków o możliwość odwołania mnie z funkcji rektora. Posiedzenie Senatu przyjęło jednak niespodziewany dla właścicielki obrót, bowiem jej wniosek w sprawie odwołania mnie z funkcji rektora został w tajnym głosowaniu odrzucony przez wszystkich członków tego organu. Podziękowałem senatorom, mając jeszcze nadzieję, że w najbliższych dniach zostanie podjęta ze mną rozmowa na ten temat, i to nie po to, by cokolwiek usprawiedliwiać czy wyjaśniać. Sprawa była już dla mnie oczywista, że właścicielka nie zamierzała z nikim więcej dzielić się obowiązkami w zarządzaniu uczelnią, nawet z rektorem jako ustawowym organem władzy jednoosobowej, ale by bez strat dla procesu kształcenia przeprowadzić oczekiwaną przez nią zmianę. Niestety, do tego nie doszło.

Trudno jest w toku roku akademickiego znaleźć, poza własną szkołą, jakiegoś kandydata do objęcia tej funkcji, który nie wiedząc o jej uwarunkowaniach, zgodziłby się na to. Dlaczego nie podjęto żadnych działań w tym kierunku, tylko udawano, że nic się nie wydarzyło? Być może obawiano się, że wybuchnie skandal, który natychmiast przełoży się na mniejszą rekrutację w nowym roku akademickim i problemy z kadrą? A może korzystniej było trwać w pozorze współdziałania, by zdążyć uzyskać z ministerstwa szkolnictwa wyższego zmianę statutu uczelni i zgodę na jej działalność na czas nieokreślony? Być może do tego było potrzebne w prezentowanych wnioskach moje nazwisko jako jeszcze urzędującego rektora? Nikt przecież nie wiedział o wcześniejszym „zamachu” na funkcję rektora, a ja nie byłem informowany o tych działaniach, więc nawet nie mogłem na nie reagować.

Kiedy zatem właścicielka uzyskała z ministerstwa stosowne zmiany, przystąpiła do działań mających charakter jawnego już postponowania mojej osoby. Na stronie internetowej uczelni, a także w prasie opublikowała ogłoszenie, że WSP zatrudni doktorów habilitowanych i profesorów. To był jednoznaczny sygnał, że zamierza ręcznie sterować uczelnią, wymieniając w razie oporu czy niepokoju jej skład osobowy na „lepszy”. Nie było zatem sensu, bym dalej pełnił swoją funkcję. Takie ogłoszenie informowało społeczność, że dzieje się w niej coś złego, skoro nagle poszukuje się nowych kadr. Pełnić funkcję rektora w warunkach, które ograniczałyby jej akademicki rozwój i narażały na utratę autorytetu naukowego, a zarazem prowadziłyby do jego nadużywania w realizacji nieznanych mi postaw i działań właściciela, mógłby tylko ktoś, komu na niczym już nie zależy (poza może troską o własny interes ekonomiczny).

Złożyłem więc rezygnację z funkcji, która natychmiast została przez właścicielkę przyjęta. Myślę, że z dużą ulgą dla obu stron. Po 9 miesiącach paraliżu władzy w tej szkole nastąpiło jej przejęcie przez właścicielkę i mianowanego przez nią nowego rektora. Czas kryzysu został zakończony. Teraz uczelnię czeka nowa strategia funkcjonowania na łódzkim rynku niepublicznego szkolnictwa wyższego.

Kończę kolejny rozdział swojej akademickiej pracy w szkolnictwie niepublicznym. Wdzięczny jestem tym wszystkim, którzy we mnie pokładali nadzieje, a których nie zawiodłem. Miałem wiele dowodów na to, że współpracując ze mną mogli doświadczyć czegoś nowego, innego i tworzyć dobra korzystne tak dla ich osobistego, jak i zawodowego rozwoju. Wielokrotnie i wspólnie docieraliśmy do granic możliwości przy wielekroć niesprzyjających okolicznościach, ale zawsze najważniejszy był w tym człowiek i osiągany przez nas efekt końcowych zmagań. Kończy się pewien etap działań, które znajdą swój właściwy odbiór, osąd i następstwa. Wszyscy musimy się z nimi liczyć, w mniejszym lub większym zakresie, bo wszyscy w jakiejś mierze przyczyniliśmy się do tego. Ja także.

Taka jest „moja” praktyczna pedagogika i moja wierność pryncypiom, od których nie odstąpię za żadną cenę. Współpracuję z tymi, którzy akceptują wspólne wartości, mają honor i charakter. Niewątpliwie należą do osób mi najbliższych i do prawdziwych przyjaciół, bo ci, którzy przestali nimi być – jak powiada chińskie przysłowie – tak naprawdę z własnego powodu nigdy nimi nie byli. Gaudeamus igitur!

32 komentarze:

  1. Kto dostał nagrodę Lepalczyk?

    OdpowiedzUsuń
  2. dziękuję za wszystko !

    OdpowiedzUsuń
  3. Panie Profesorze, Rektorze,
    warto było podejmować działania - pomimo wszystko,
    to był bardzo dobry razem spędzony czas!
    dziękujemy

    OdpowiedzUsuń
  4. Lepiej być sobą niż być kimś.
    Serdecznie pozdrawiam,
    Anna Torbicka

    OdpowiedzUsuń
  5. Jakaś POWAŻNA choroba toczy niektóre prywatne szkoły wyższe w Łodzi, bo w tym roku kolejny lekarz został rektorem. Teraz się nie dziwię, że pan profesor opuścił WSP. Ja też bym tu nie chciała ani studiować, ani pracować.

    OdpowiedzUsuń
  6. Dobrze wczoraj cytował jakiegoś filozofa w czasie wykładu inauguracyjnego dr hab. S. Sztobryn:

    Nie wyobrażaj sobie, że opłaca się ukrywać fakty. Pewnego dnia z pewnością wyjdą one na jaw.

    oraz

    Bądź zawsze wierny prawdzie, nawet gdy jest dla ciebie niewygodna, bo stanie się jeszcze bardziej niewygodna, gdy spróbujesz ją ukryć.

    Ciekawe, jak mu się to uda w takim środowisku, bo w UŁ jakoś to się nie sprawdziło.

    OdpowiedzUsuń
  7. Panie Profesorze!
    Dziękuję za wszystko!
    Pozdrawiam serdecznie!
    Ps. Urolog rektorem uczelni pedagogicznej - hahahahaha :) Śmiech na sali...

    OdpowiedzUsuń
  8. Jak to jest nmożliwe, że władze Uniwersytetu Łódzkiego tolerują funkcyjnych - dziekanów, prorektorów czy rektorów w uczelniach prywatnych w Łodzi i to ewidentnie konkurencyjnych? Kiedy skończy się ta fałszywa gra, to oszukiwanie studentów tak publicznej, jak i niepublicznej uczelni? Czyżby Rektorowi UŁ było obojętne to, że jego podwładni pracują dla konkurencji? Czy to jest etyczne? Kiedy skończy się ten cyrk?

    OdpowiedzUsuń
  9. Widać toczy kolejną już uczelnię rak prostaty... Oj, bieda. Ciekawe, jakąż to kurację zastosuje pan doktor i czy zrefunduje mu to NFZ czy studenci?
    Kasia C.

    OdpowiedzUsuń
  10. Najgorsze jest w tym wszystkim to, że nie wiadomo ciągle kto po której jest stronie lub w którym momencie przejdzie poza "granicę"...
    Żyjemy w czasach mieszania się plew z ziarnem i trzeba doczekać odfiltrowania tego co niszczy smak demokracji...

    OdpowiedzUsuń
  11. Na szczęście ludzie są dorośli i mogą wybierać, bo pedagogiczna jest niejedna.

    OdpowiedzUsuń
  12. Nie cieszcie się tak ludzie z cudzego nieszczęścia. Zaprawdę powiadam Wam: Stało się bardzo źle (myślę o potraktowaniu byłego Rektora i nowych zmianach personalnych) ale w porównaniu do innych prywatnych szkół w okolicy i Wydziału Nauk o Wychowaniu państwowej uczelni to jest wciąż prawdziwy pedagogiczny cymes. I oby tego do końca nie popsuć.

    OdpowiedzUsuń
  13. Anonimowy - doskonale wiesz, że skoro tak skandalicznie potraktowano b. rektora, wybitnego pedagoga, to nie spodziewaj się, że będzie lepiej. Czas uczciwości i jakości już się skończył. Teraz nadchodzi okres konsumpcji i cynicznego cwaniactwa. Rak już toczy tę strukturę i prędzej czy póxniej zejdzie ze sceny, a właścicielka wyjedzie na wyspy Bahama. Teraz trwa tylko próba koszenia kasy, ktora jeszcze wpływa na konta, ale ten twór już sam zaczął zżerać własny ogon.

    OdpowiedzUsuń
  14. Poprzednie Władze same zrezygnowały na własną prośbę.

    OdpowiedzUsuń
  15. trudno,by współpracowały z kimś, kto postępuje nieuczciwie, co iinego mówi, a co innego czyni. Jak to się nazywa?

    OdpowiedzUsuń
  16. Na zdjęciu z inauguracji roku akademickiego widać puste krzesła. Jak był rektor Śliwerski, to tłum stał na korytarzu, a w ubiegłym roku to mieliśmy inaugurację w wielkiej sali szkoły filmowej. Każdy przyszedł, bo chciał posłuchać i zobaczyć tego pedagoga jako swojego przełożonego, a w tym roku... lichutko, stękali niektórzy, dukali z kartki. W prasie nawet nie było wzmianki o naszej uczelni. Wstyd. Poruta.

    OdpowiedzUsuń
  17. Zobaczciew planach zajęć, kto nas będzie uczył w tym roku? Przeważają magistrzy, troche doktorów, a profesorów jak na lekarstwo. I to jest szkoła wyższa? W co ja wdepnęłam?

    OdpowiedzUsuń
  18. Z tego co wiem, to liczba profesorów sie nie zmieniła. Więc nie wiem po co ta nadmierna panika. A z całym szacunkiem dla wszystkim profesorów, ale to własnie magistrzy i niektórzy doktorzy są praktykami od których mozna się wiele nauczyć. Profesorzy nie zawsze mają wiedzę praktyczną. A akurat kadra na WSP jeśli chodzi o mgr jest bardzo wykształcona.

    OdpowiedzUsuń
  19. Nie zabiorę głosu w sprawach, o których tu Państwo piszecie, gdyż nie pracuję w WSP. Dziękuję za wyrazy sympatii i uznania. Życzę wszystkim wszystkiego najlepszego, każdemu zgodnie z jego poczuciem wartości i przyzwoitości, bo nie mnie to oceniać.

    OdpowiedzUsuń
  20. Panie Profesorze, jeden z członków senatu porównał obecnego rektora do Korczaka. To jest dopiero dno dna. Teraz mamy w Łodzi dwóch Korczaków, bo przecież u konkurencji też jst doktor medycyny. A oni nawet jednej książki Korczaka nie przeczytali w swoim życiu.

    OdpowiedzUsuń
  21. Ciekawe czemu nie zamieszcza Pan krytycznych pod swoim adresem komentarzy?
    Nie wszystko złoto co się świeci?
    Zamiast nicku Pedagog proponuję Populista.

    OdpowiedzUsuń
  22. Ciekawe, czemu Anonimowy pisze o czymś, o czym nie ma pojęcia? Zamiast nicku Anonimowy proponuję Pieniacz(-ka?)
    O tym, jakie komentarze są tu zamieszczane pisałem już wielokrotnie. Główne kryterium - to przy swej krytyczności nie mogą być obraźliwe. Jeśłi ktoś chce coś krytykować, to niech podaje konkretne fakty, treści, wydarzenia, a nie insynuacje czy wulgaryzmy. To jest bowiem miejsce dla anonimowych populistów. Trochę więcej odwagi!

    OdpowiedzUsuń
  23. nijakiej WSP spod znaku Volvo jest bardzo,bardzo daleko do poziomu uczelni publicznej, w tym również Wydziału Nauk o Wychowaniu UŁ.

    OdpowiedzUsuń
  24. Teraz, to ta uczelnia nie ma już żadnych szans na jakąkolwiek konkurencyjność tym bardziej, że prorektorem jest drugoetatowy profesor, pracujący w UŁ, a więc mogący działać na niekorzyść albo jednej, albo drugiej uczelni. Buta i arogancja zawsze obraca się przeciwko.

    OdpowiedzUsuń
  25. bo to stajnia volvo jest ;)

    OdpowiedzUsuń
  26. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego szykuje na nowy rok akademicki radykalną zmianę pomiaru efektów uczenia się. To w jej wyniku stracą akredytację studiujący w takich pseudoszkółkach prywatnych, gdyż nie będą w stanie potwierdzić zdobytą wiedzę i umiejętności. Większość studiujących na pedagogice w szkolnictwie niepublicznym stanowią wtórni lub funkcjonalni analfabeci. Nareszcie zostanie odsłonięta prawda o tym, jak "kupowano" w nich dyplomy bez nabytego wykształcenia.

    OdpowiedzUsuń
  27. Czyli pedagodzy z uczelni państwowych mają wysokie praktyczne kompetencje?

    OdpowiedzUsuń
  28. Studenci uczelni państwowych mają większe szanse na to, by mieć zajęcia z nauczycielami, którzy prowadzą badania naukowe, publikują, mają doświadczenie itp., zaś w szkołąch niepanstwowych są odrzuty z eksportu z małymi wyjątkami, a dzięi tym studenci tych szkółek nie rozwiną własnego potencjału. Nie miałam tu na myśli ani wszystkich akademików, ani wszystkich uczelni, ale w uniwersytecie przeważa lepsza kadra akademicka.

    OdpowiedzUsuń
  29. naprawdę - tylu tam wspaniałych badaczy i publikatorów? Super!!!

    OdpowiedzUsuń
  30. Panie Profesorze, ogromnie żałujemy, że pana tu nie ma. Dziękujemy za wszystko, co pan zrobił dla tej uczelni, a przede wszystkim dla nas. Jakoś dotrwamy do końca, choć to nie jest już to, co było.
    Studenci II roku

    OdpowiedzUsuń
  31. Studenci są w każdej uczelni - publicznej i niepublicznej lepsi, bardziej ambitni, mający własne pasje i wysokie aspiracje oraz tacy, którzy zapisali się na studia, by przy tej okazji robić coś zupełnie innego, niż zdobywać określoną wiedzę i umiejętności. Wydaje mi się, że nie jest rzetelne i sprawiedliwe przypisywanie określonego typu szkole wyższej miana wyjątkowej, jedynej, niepowtarzalnej czy beznadziejnej, nieuczciwej lub bylejakiej, gdyż jakość edukacji i mających w niej miejsce procesów jest funkcją wielu czynników. Może być uczelnia z wieloletnią historią, tradycjami, certyfikatami, ale mieć albo studentów o niskich aspiracjach i motywacji do studiowania, albo słabo umotywowanych do pracy dydaktycznej czy naukowo-badawczej nauczycieli akademickich. I odwrotnie.
    W danej uczelni jeden wydział może być świetny, a inny kiepski, na jednym kierunku moga być realizowane znakomite programy z wyjątkową kadrą, a na innym marazm i wypalenie zawodowe. Źle służą każdemu środowisku akademickiemu generalizacje, uogólnione opinie, gdyż nie jest tak, że wszystko jest złe lub wszystko jest wspaniałe. Perspektywa oceny szkoły wyższej studenta będzie inna od tej, jaką posiada kadra akademicka, tak pracująca w niej na I etacie, jak i pracująca w niej jako II miejscu pracy czy zatrudniona w niej jedynie na godziny zlecenie.
    Ja odszedłem z WSP nie dlatego, że nie podobali mi się studenci czy moi współpracownicy, choć do jakości pracy niektórych miałem uzasadnione zastrzeżenia (pisałem o tym w blogu także w maju br.), ale to nie przekreśla w niczym tych znakomitych doświadczeń, jakie miałem w relacjach z młodzieżą czy partnerami uczelnianymi lub pozauczelnianymi.
    Jesteśmy wolnymi ludźmi i mamy prawo wybierać, z kim chcemy współpracować, komu ufamy i czy to, co ma miejsce z naszym udziałem jest wiarygodne czy nie, uczciwe czy nie, prawdziwe czy nie itd. Złamane zostały przez właścicielkę uczelni fundamentalne zasady i obyczaje akademickie, więc podjąłem deczyję o odejściu. Każdy ma swoje sumienie i poczucie godności. Ten okres jest już zamknięty. Pamięć społeczna oraz fakty związane z moim wkładem pracy i zaangażowania w tworzenie tego środowiska są wystarczające, bym nie musiał się czegokolwiek wstydzić. Niech wstydzą się ci, którzy zachowywali się niegodnie czy niewłaściwie. Mam nadzieję, że z tej lekcji wszyscy wyciągną jakieś wnioski.
    Życzę wszystkim studentom WSP dużo radości i satysfakcji z własnej aktywności, a wrogom, by znaleźli sobie kolejne obiekty do kanalizowania własnych kompleksów czy nieudacznictwa, skoro bez tego żyć nie mogą. Mnie nie interesuje - jak pisał Jan Paweł II - wspieranie "cywilizacji śmierci", a wg E. Fromma - postaw nekrofilnych.

    OdpowiedzUsuń

Jeśli masz zamiar kogoś obrazić, to zrezygnuj z komentowania.